Мен төсекте отырдым. Телефон қолымда. Сол бір фотосуретке қайта-қайта қараумен болдым.
Иә, бұл менмін. Артымнан түсірілген. Қызғылт халатыммен, төсектің шетінде отырған күйім.
Ал артымда — айна.
Бірақ сол жақ жоғары бұрышында… бірдеңе бар. Анық емес. Жай ғана сұлба. Жоқ, бұл мен емес. Жоқ, бұл көлеңке де емес. Бұл… бұл жерде болмауы керек нәрсе еді.
Ал сол сәтте мен үйде жалғыз болғанмын.
Есік жабық. Терезе жабық. Ешкім келмеген. Ешкім сурет түсірмеген. Бірақ сурет — бар.
Бетімнен қан қашты. Аузым құрғап, қолым мұздап кетті.
Айнаға қарай бардым. Тік қарауға батылым жетпеді. Қос көрпемен орап, бетін қабырғаға қаратып қойдым.
Енді ол маған емес — қабырғаға қарап тұрсын дедім.
Мен бұған дейін ешқашан айнаны қорқынышты зат деп ойламаппын. Бірақ сол сәттен бастап… мен оның ішіндегі мен емес екеніне сендім.
Түнде тағы да түс көрдім. Өзімді көрдім — айнаның алдында тұрмын. Бірақ мен емес. Айнаның ішіндегі мен — күлімдеп тұр. Көзін қақпайды. Тыныш.
Тек қарап тұр.
Сосын еріндері жыбырлады:
— Тағы аз қалды…
Таңертең ояндым. Тыныштық. Бірақ біртүрлі.
Коридорға шықтым. Көрпелер жерде жатыр.
Ал айна жоқ.
Үйдің ішін түгел тінттедім. Балкон, ванна, шкаф — бәрін.
Түк жоқ. Есік ашылмаған. Терезе де. Ешкім кірмеген. Ешкім шықпаған.
Полиция шақырдым.
Екі жас жігіт келді. Тыңдады. Бірі көзін жыпылықтатпай, маған қарап тұрып:
— Мүмкін, біреуге беріп қойып, ұмытып кеткен шығарсыз?
— Жоқ! Түнде өзім орап қойғам. Қолыммен! Қазір жоқ!
Олар ештеңе жазбады. Тек иықтарын қиқаңдатып, шығып кетті.
Екі күннен соң, үшінші қабаттағы көршім маған кіреберісте кезікті:
— Сенде үлкен ескі айна болған сияқты еді?
— Иә… болды. Неге сұрап тұрсың?
— Артқы жақтағы жәшіктердің жанында бір айна жатыр. Бүліне бастаған. Артқы бетінде жазу бар екен.
Мен бірден жүгірдім.
Айна сол жерде тұр. Жарық түскен — жарылып кеткен. Ағаш жақтауы сызылып қалған. Бірақ мен таныдым.
Артқы жағында — қара маркермен жазылған сөздер:
ҚАРАМА
Мен тік тұрып қалдым. Қозғала алмадым.
Сосын… жарықтың түскен сынықтарының бірінде қимылдаған бірдеңені байқадым.
Мен емес. Көлеңкем де емес.
Бірақ біреу қарап тұрды.
Ол мені күтіп тұрған сияқты еді.
Үйге қайтып алып кірмедім. Сол жерде қалдырдым.
Содан бері мен үлкен айналар ұстамаймын. Үйде тек бір кішкентай қалта айна бар.
Оны да түнде жауып қоямын.
Өйткені кейде… сол кішкентай айнадан да өз бейнемді емес — бөгдені көрем.
Сәл кідіріп қарайтын, жымиюы бөтен, көзқарасы… менікі емес біреуді.
? Ескі айна — жай ғана әйнек емес. Кейде — есіктің өзі.
? Ал әрбір бейне — сіздікі емес болуы мүмкін.
