Айдар сілейіп қалды. Әлгі ескі, тозған суретке қарап тұрып, өңі қашып кетті. Көз алдында тек сол бейне: жас қыз бен жас жігіт — олардан тараған беймәлім байланыс. Әсел үнсіз тұрды, оның бетінде сабыр бар, бірақ жанарында жауап күтетін сұрақ тұрды.
— Бұл суретті саған кім берді? — деп сұрады Айдар ақырын, даусы дірілдеп.
— Анам. Ол мен үшін бәрі еді. Бұл — менің ата-анам, — деді Әсел, әмиянынан суретті алып, саусақтарымен ақырын сүртіп.
Айдар орындыққа отыра кетті. Тізелері дірілдегендей болды.
— Әкеңнің аты кім еді? — деп сұрады ол тағы да.
— Жүніс. Жүніс Омарұлы. Ол бізді тастап кеткен. Анам айтқан, ешқандай хат қалдырмай, жай ғана жоғалып кеткен…
Айдардың жүрегі атқақтап соқты. Есі біртүрлі айналғандай.
— Бұл мүмкін емес… — деп сыбырлады. — Менің де әкемнің аты Жүніс. Жүніс Омарұлы…
Кенет бәрі өз орнына келе бастағандай болды. Әлдене жанын шымырлатты — таңданыс па, қорқыныш па — өзі де түсінбеді.
— Біз… бауырмыз ба сонда? — деп Әселдің даусы шықты сыбырмен.
Айдар көзін төмен салды. Үнсіз ғана басын изеді.
— Мүмкін. Мүмкін сен менің қарындасымсың…
Бөлмені үнсіздік басты. Сыртта жел ызыңдап тұр, ал іште — екі тағдыр кездесіп, бір-біріне қарап отыр. Әселдің жанарынан жас мөлтілдеп шықты.
— Мен… мен жалғызбын деп ойладым. Анасыз қалдым, әке — беймәлім. Енді сен келіп… бауыр екенсің дейсің?
Айдар қалтасынан бір сарғайған хатты шығарды. Ашпай-ақ ұзақ жыл сақтап келген.
— Бұл — әкемнің өсиеті іспетті хаты. Жат бөлмеде тауып алған едім. Бүгін — соны оқу керек шығар.
Ол хатты ақырын ашты. Ішінде мынадай сөздер жазылған еді:
«Гүлнар, мен сенен кешірім сұраймын. Сенің күнің мен қызыңмен бірге қараңғы түнге айналғанда, мен қорқақтық жасадым.
Мен сені де, қызымды да жақсы көрдім. Бірақ әлсіз болдым. Қолымнан ештеңе келмейді деп қорықтым.
Екеуіңді өмір бойы сағындым. Кешір.
Ж.»
Әселдің қолы қалтырап кетті. Бұл — оның әкесінің соңғы даусы еді. Сөгіс те, өкініш те жоқ. Тек арман мен кешірім.
— Ол бізді жек көрген жоқ… Жай ғана әлсіз болған… — деді Әсел ақырын.
Айдар иығына қолын қойды:
— Біз — өткеннің құрбаны болмауымыз керек. Егер расында туыспыз — бір-бірімізге тірек болайық.
Осы сәтте бөлмеге Назгүл кірді. Ол бәрін сырттай тыңдап тұрған еді.
— Сендерге айтарым бір-ақ нәрсе: бәріміздің тағдырымыз күрделі. Бірақ жүректен сөйлессеңдер — бәрі жеңілдейді.
Сол күні кешке Әсел мен Айдар көпке дейін сөйлесті. Түн ішінде шындықпен бетпе-бет келіп, екеуі бір-біріне туыс болуды қабылдады.
Бірнеше күннен кейін олар Гүлнардың туған ауылына — Қаратау деген шағын елдімекенге жол тартты. Арттарынан Назгүл де ерді. Ол айтты:
— Сендерге демеу керек болса, мен осындамын. Екеуің жалғыз емессіңдер.
Ауылға жеткенде, олар бұрынғы мұғаліммен, көршілермен, ауыл қарияларымен сөйлесті. Ақыры бір кемпір — Шарипа әже — оларға ескі сандықтан кішкентай қорап алып шықты.
Қораптың ішінде күміс алқа мен бір кішкентай хат болды. Хатта:
«Махаббат ешқашан өшпейді. Ол тек күтіп тұрады — қайта табылу үшін.»
Әселдің жүрегі дір ете қалды. Ол күміс алқаны бала күнінде анасының мойнынан көрген. Қолына алып, көз жасын тыя алмады.
Айдар оған қарап:
— Бәрі орынсыз болмапты. Сен менің қарындасымсың. Біз бір әкеден тарағанбыз.
Әсел жымиып:
— Демек, мен енді жалғыз емеспін.
— Ешқашан, — деді Айдар.
Сол күні Қаратаудың аспаны ашық еді. Күн шапағы жүректі жылытқандай. Екеуі де тыныштықта тұрды. Сөзсіз. Бірақ бәрі айтылғандай.
