Ата-анамның үйіне кірдік. Үй ішіндегі тыныштық біртүрлі ауыр естілді. Ескі суреттер, бала кезден таныс иістер — бәрі орнында. Тек өзіміз ғана өзгеріп кеткендей болдық.
— Апа, әке… Сіздермен маңызды сөйлесуіміз керек, — деді күйеуім Данияр, қолымды қаттырақ қысып. Дауысы сабырлы, бірақ ішкі ауырлық сезілді.
Анам — Гүлнар — үндемей орындыққа отырды. Әкем — Бейбіт — бір сәт ойланып, басын изеді. Барлығы сезіп тұрды — бұл жай ғана әңгіме емес.
— Мен тұрмыс құрғанда, сіздерден ештеңе күтпедім. Білем, өмірдің қиындығын өз күшіммен жеңу керек болды. Біз шетелде жүріп, нөлден бастап, бәрін бірге көтердік. Бірақ… Рустамның үйлену тойында сіздер оған пәтер мен көліктің кілтін бердіңіздер… — даусым дірілдеп кетті. — Көпшілік алдында. Сол сәтте… мен өзімді шеттетілгендей сезіндім.
Үй ішін үнсіздік басты. Данияр сөзін жалғастырды:
— Біз қызғанған жоқпыз. Бірақ қолдау жетіспеді. Қарапайым сөздер, кішкентай мақтаныш… Соны сағындық. «Біз сендерді бағалаймыз» деген сөзді естігіміз келді.
Гүлнар терең күрсінді. Көз жасын жасыра алмады.
— Қызым… Сен сондай мықтысың. Біз саған қарап, бәрін өзің шешесің деп ойладық. Ешқашан көмектесу керек деп ойламадық… Кешір мені.
Бейбіт ауыр тыныс алып:
— Рустам — біздің кенжеміз. Оған үнемі көңіл бөлу керек сияқты көрінетін. Ал сен… сен өз бетіңмен бәріне қол жеткіздің. Сенен ешқашан «көмек керек» дегенді естімедік. Сол үшін де… үндемей жүріппіз.
Жүрегім елжіреп кетті. Көзімнен жас ақты. Бірақ бұл жолы — жеңілдік жасы.
— Сіздер мені мықты санадыңыздар… бірақ мықты адамның да жүрегі ауырады. Мықты да — қолдау іздейді. Мен ешқашан сыйлық сұраған жоқпын. Тек көңіл керек болды.
Даниярдың көзіне де жас іркілді:
— Бізге тек бір ауыз сөз жетіспеді: «Біз сендермен мақтанамыз». Болды. Біз сол сөзге зәру болдық.
Сол сәтте Гүлнар орнынан тұрып, маған келіп құшағына алды.
— Кешір, қызым. Шын жүректен кешір. Қателестік. Бірақ енді өзгереміз. Саған аналық махаббатымды бүгіннен бастап толықтай қайтарамын.
Әкем де орнынан тұрып, Даниярдың иығына қолын қойып:
— Балам, мен сенің қандай ер-азамат екеніңді бүгін толық түсіндім. Сен менің қызымды қорғаныңмен бүркеп, сүйеу болдың. Сені де, қызымды да енді ешуақытта елеусіз қалдырмаймыз.
Түнге дейін ұзақ әңгімелестік. Қалай күнелткенімізді, қандай қиындықтардан өткенімізді айттық. Олар үнсіз тыңдады. Бірде көздері мөлтілдеп, бірде бас изеп отырды.
Содан кейін бәріміз бірге шай ішіп, бала күнгі естеліктерді еске алдық. Күлдік. Бір-біріміздің көзімізге бұрынғыдай — сағынышпен емес, шын түсіністікпен қарадық.
Кешке қарай, баққа шықтық. Аспан ашық, жұлдыздар анық көрінді. Анам қолымнан ұстап, ақырын сөйледі:
— Жаным, кейбір сөздерді айтуға жылдар керек. Бірақ бүгін — бәрі орнына келді. Бүгін сенің бар екеніңді шын жүректен мойындадық.
Әкем де сөз қосты:
— Бүгін — біздің жаңа парақшамыз басталды. Енді бәрін бірге өтеміз.
Сол сәтте жүрегім жылып сала берді. Енді мен — тек «өз күшімен» өмір сүріп жатқан адам емес едім. Мен — сүйікті қыз, сыйлы жар, отбасындағы орны бар адам едім.
Бір кеш… Бәрін өзгертті.
