Гүлнар суретке қарап тұрып, денесі дір ете қалды. Көзіне жас үйіріліп, дауысы дірілдеп шықты:
— Бұл… бұл менің… — деп сыбырлады ол. — Дастан, бұл суретті қайдан алдың?
Бала басын көтеріп, сәл қорыққан күйі, бірақ Гүлнардың мейірімді даусынан жігер алып:
— Бұл — менің ата-анам. Анам осы суретті жазда беріп еді… содан кейін ол жоғалып кетті. Мен атаммен қалдым, бірақ ол өте қатал болды…
Гүлнар баланың шашынан сипап:
— Енді бәрі жақсы болады, біз саған көмектесеміз. Сен енді жалғыз емессің, — деді.
— Мен осы жерде қала аламын ба? — деп сыбырлады Дастан.
— Әрине, жаным, — деді ол күлімсіреп.
Келесі күні Ержан мен Гүлнар, үй қызметшісі Айгүл және отбасының досы — заңгер Айшамен бірге қалалық полиция бөліміне барды. Олар Дастанның жағдайын баяндап, суретін көрсетті, анасын — Марияны — іздеп жүргенін айтты.
Полиция дереу әрекетке көшті. Шынында да, көрші ауыл — Көктөбе маңында Мария есімді әйелдің жоғалғаны туралы шағым тіркелген екен. Сол күні іздеу жұмыстары басталды.
Сол арада Дастан Райнер отбасының үйінде қалды. Айгүл оған өз немересіндей қарап, жылы тамақ беріп, ертегі айтып, жылы киім кигізді. Ержан бұрынғыдай қатал емес, баланың айналасында мейірімді бола бастады. Гүлнар болса Дастанды бауырына басып, аналық мейірімін аямады.
Бір апта өткен соң, полиция жақсы хабар әкелді: Мария табылды! Шаршаған, әлсіреген, бірақ аман-есен. Ол өз әкесінің (Дастанның атасының) үйінде күштеп ұсталған екен. Полиция үйге кіргенде оның бірінші сөзі: «Ұлым қайда? Ол тірі ме?!» — болды.
Медициналық тексерістен кейін Марияны Ержан мен Гүлнардың үйіне жеткізді. Есіктен кірген бойда Дастанды көрген Мария көз жасына ерік беріп, ұлына қарай жүгірді.
— Анашым! — деп Дастан оның құшағына құлай кетті. — Мен сені қатты сағындым!
— Мен сені ешқашан тастап кетпедім, жаным. Саған жету үшін барымды салдым, — деді Мария.
Бұл сәттегі қуанышты ешкім сөзбен сипаттай алмады. Гүлнар Марияны құшақтап, көз жасын сүртті. Ержан үндемей, жымиып басын изеді.
Кейінірек, Ержан мен Гүлнар уақытша тұру үшін оларға өздеріне тиесілі шағын үйдің кілтін берді. Заңгер Айша құжаттарды реттеп, Мария қайтадан баласын заңды түрде қамқорлығына алды. Ол қаладағы шағын наубайханада жұмысқа орналасып, өз қолымен пісірген алма бәліштерін сатып, табыс таба бастады.
Айгүл жиі келіп, Мария мен Дастанға тосап, киім-кешек әкеліп тұрды. Дастан оны «әже» деп атай бастады. Апта сайын жексенбі күні кешкі асқа бәрі Ержан мен Гүлнардың үйінде бас қосатын болды. Бақ ішінде шамдар жанып, күлкі мен қуаныш естілетін.
— Отбасы, кешірім және жаңа өмір үшін! — деп тост айтты Ержан, бұрынғыдай қатал емес, жылы жүзбен.
Ал Дастан, анасын, Айгүл әжесін және жаңа отбасын бір шолып қарап, ақырын сыбырлады:
— Рақмет сіздерге, менің бақытты болуымды қалағандарыңыз үшін.
