Айгүл апа жанұшыра айқайлап, Ернардың қолынан ұстап, мені көрсетіп жатқанда — бәрі бір сәтке қатып қалғандай болды. Ернар есікте тұрып қалды. Қолындағы чемоданын да жерге қоюды ұмытты. Әли менің аяғыма жабысып, үнсіз тұрды. Бірақ мен оның көзіндегі қорқынышты анық байқадым.
— Айдана… не болып жатыр мұнда? — деп сыбырлай айтты Ернар, даусы әлсіреген.
Мен терең тыныс алып, бар күшімді жинап:
— Ернар, мен саған бәрін көрсетуім керек, — дедім сабырмен.
Мен ноутбугымды үстелге қойып, экранға камерадан жазылған бейнежазбаны шығардым. Бірінші бейнеде — Айгүл апа жалғыз өзі қонақ бөлмеде, косметика сөмкесін ашып, түрлі түсті бояулармен “көгерген” із салып отыр. Қолына, мойнына, самайына дейін аса мұқият бояп, жарыққа қаратып, бағалап, түзетіп қояды.
Келесі бейнеде — түнгі сағат үш. Дәліздегі зарядка түріндегі жасырын камераға Айгүл апаның аяқ ұшымен шығып, баспалдақтың алдына келіп, сәл тұрып, кейіннен айқайлап құлағаны анық көрініп тұр. Жасанды, тым жасанды…
Ернар үнсіз қарап отырды. Бейне біткенде орнынан тұрып, терезеге қарап қалды.
— Бұл… шын ба? — деді даусы қарлыққан.
— Алты айдан бері жазып келемін. Басында сенбей қаласың деп айтпадым. Бірақ Әлиге зиян келетін болған соң… шара қалмады.
Ол басын салбыратып, біраз үнсіз тұрды. Сосын есікке беттеп, сыртқа шықты. Мен де ілестім. Жедел жәрдем көлігі алдында Айгүл апа әлі де Ернарға жалына қарап тұр екен.
— Апа, неге? Неге бұлай жасадыңыз? — деді Ернар тыныш, бірақ салқын дауыспен.
— Балам… мен тек… ұмытылып қалудан қорықтым. Сен тек келін мен балаңа ғана қарап кетеді деп… — деп сыбырлады Айгүл апа.
— Бірақ сіз менің отбасымды жоймақ болдыңыз! Айдананы, баламды… сенімімді… бәрін! — деді Ернар.
Ол жедел жәрдем көлігіне отырғызылып, алып кетілді. Біз үнсіз үйге кірдік. Ернар асүйдегі орындыққа отырып, маған қарамай сөйледі:
— Айдана, мен кешірім сұраймын. Бәрі үшін. Сен бұл жүктің астында жалғыз болдың. Сенің шыдамыңа таңмын. Мен соқыр болдым…
Мен оның алдына барып, қолынан ұстадым.
— Енді бәрі артта қалды. Біз енді жаңадан бастай аламыз.
Келесі күндері тергеу басталды. Мен барлық жазбаларды полицияға тапсырдым. Айгүл апа да мойындады. Жасы мен денсаулығына байланысты қылмыстық іс қозғалған жоқ, бірақ ол біздің үйге қайта оралмады. Ернар оған басқа қалада шағын пәтер жалдап беріп, әлеуметтік қызметкерді бекітті.
Бастысы — үйімізде тыныштық орнады. Ең бастысы — Әли қайтадан күлімсірей бастады. Ештеңе сұрамаса да, көзіндегі қорқыныш сейілді. Ұйқысы тыныш, күлкісі шынайы болды.
Ернар үйде қалды. Бұрынғыдай жиі кетпеді. Бірге дүкен араладық, кешкі ас дайындадық, бірге мультфильм көріп, үнсіз отырған сәттер де көп болды. Бірақ бұл үнсіздік енді ауыр емес — тыныштықтың, түсіністіктің белгісі еді.
Бірде Әли маған:
— Апа, әжем енді келмей ме? — деп сұрады.
Мен оған тік қарап:
— Ол енді бізбен тұрмайды, ботам. Бірақ біз қауіпсізбіз. Енді бәрі жақсы болады, — дедім.
Ол маған қатты құшақтап:
— Мен сені жақсы көрем! — деді.
Сол сәтте жүрегім тыныштық тапты. Бұл — шын бақыт еді. Театр аяқталды. Шымылдық жабылды.
Бұдан былай ешкім рөл ойнамайды.
