Көңілім бұзылмағандай түр көрсетіп, асүйге беттедім. Телефоным үстел үстінде дірілдеп жатты — жауап келген. Қарагөздің күйеуі — Ерлан. Қысқа ғана хабарлама:
«Төмендемін. Кіріп бара жатырмын.»
Мен сәл жымидым. Барлығы жоспар бойынша жүріп жатты.
Қонақ бөлмеге қайта кірсем, Айдос маған қарап тұр екен. Көзінде – біртүрлі шаттық. Жеңісін тойлап отырған адамның қарасы. Ал Қарагөздің өңі одан сайын қашып кеткен. Ол диванның бір шетінде қысылып отыр, жан-жағына көз жүгіртіп, еш жерден пана таба алмай тұрғандай.
— Бәрі жақсы ма? – дедім сабырлы дауыспен.
— Сен неге үндемейсің? Ашуланбадың ба? – деді Айдос, даусына таңданыс аралас.
— Сендер шаршап қалған шығарсыңдар. Шай қояйын ба?
— Айша, — деді ол сәл дауысын көтеріп, — мен саған Қарагөзбен енді бірге тұратынымды айтып тұрмын! Ол енді менің жанымда, ал сен… сен асүйде түнеп шығасың!
— Білем, — дедім. — Жаңа ғана естідім. Бірақ сен бір нәрсені білмейсің, Айдос…
Кенеттен есік қағылды.
Айдос селк ете қалды.
— Бұл кім енді? – деді ол, ренішпен.
Мен үнсіз барып есікті аштым.
Тұрған — Ерлан еді. Салмақты, суық жүзді. Күлімдемейді. Жай ғана кіріп келіп, бір сәт менің көзіме қарап, бас изеді.
— Ішке кір, Ерлан, — дедім.
Айдос орнынан ұшып тұрды.
— Бұл не? Неге ол мұнда?
Қарагөздің көзі бақырайып кетті. Ерлан оған қараған жоқ, тек маған бұрылды:
— Шақырдың ба?
— Иә. Екеуі енді бізбен бірге тұрады деді. Сен де білуің керек деп ойладым.
Қарагөз орнынан тұра алмай қалды. Ерлан жай ғана оның қасына келіп, салқын дауысымен:
— Кешір, Қарагөз. Бірақ мен бәрін енді түсіндім.
— Ерлан, мен… бәрін түсіндіре алам… — деді Қарагөз, көзіне жас іркіліп.
— Тым кеш, — деді ол. — Сенің көздерің баяғыда-ақ сөйлеп қойған. Енді тек үнсіз тыңдайтын уақыт келді.
Айдос әлі сілейіп тұр.
— Сен мұны алдын ала жоспарладың ба? — деді ол маған қарап.
— Иә, — дедім. — Себебі мен ақымақ емеспін, Айдос. Мен бұл үйдегі әр бұрышты, әр иісті сүйдім. Бірақ сен бұл үйге сатқындық әкелдің.
Айдос алға ұмтылып:
— Бұл әлі де біздің үйіміз!
— Жоқ, Айдос. Бұл енді менің үйім. Мен жалғыз қалудан қорықпаймын. Ал сен… сен өз әлсіздігіңе қорған тапқың келді. Қарагөзде. Бірақ енді — ешқайсыңа да бұл жерде орын жоқ.
Мен үстел үстінен бір бума қағазды алып, Айдосқа ұсындым.
— Бұл не тағы? — деді ол, қағазды қолына алып.
— Ажырасу жайлы арыз. Бәрін дайындап қойдым. Қолыңды қойсаң болғаны. Қаласаң — дәл қазір.
Айдос ашуға булығып, бір сәт ойланып қалды. Қарагөздің күйеуінің көз алдында әлсіздік көрсету — оның эгосына ауыр соққы болатын.
— Бұл… сенің жауабың ба? Осы ма бәрі? — деп сыбырлады.
— Жоқ, бұл — менің еркіндігім.
Мен Ерланға бұрылып:
— Кел, шай ішейік. Саған бидай наны ұнайтын еді ғой?
Ол бас изеді. Екеуміз асүйге бет алдық. Артымызда Айдос пен Қарагөз үнсіз қалды. Бірі — бұзылған үйдің күліне қарап тұр. Екіншісі — соның ішінде жанып кеткен армандарын құшақтап.
Асүйде жарықты жақтым. Үйімнің жүрегі — менің орным. Олар мені асүйге ығыстырамыз деді — мен бұл орынды мақтанышпен қабылдадым. Себебі бұл үйдің дәмі де, тынысы да, жылуы да — мен арқылы ғана болатын.
Кештің тыныштығын тек шәйнектің сықыры ғана бұзды. Ерлан тыныш отырды. Екеуміздің арамызда ешқандай асығыс сөз керек емес еді. Біз үндемей түсіндік: кейде жеңіс — айқай емес, дәл осыдай тыныштықта туады.
Жарты сағаттан кейін олар кеткен. Екеуі де. Жүк те алмады. Қарагөз тек сөмкесін қысып, көзіне жас алып шықты. Айдос бір рет те артына қарамады.
Үйде тағы да тыныштық орнады.
Мен ақырын жатын бөлмеге кірдім. Терезені аштым. Салқын түнгі ауа бетімді сипап өтті. Бұрынғы төсекте енді ешкім жатпайды. Бірақ мен алғаш рет — толық, тыныш, өзіммен ғана қалдым.
Сол сәтте мен өмірдің ең ауыр сабағын үйрендім:
Біреудің опасыздығы — сенің әлсіздігің емес. Ол — өз таңдауына жауап бере алмайтын адамның жүгі ғана.
Мен жымиып, шамды өшірдім.
Ертең — жаңа күн.
Ал мен — жаңа өмірге кірісіп кеттім де. Жолым ашық.
