Айдана соңғы рет бір сәт Ерланды көзімен шолып өтті. Ол әлі білмейтін: ертеңнен бастап, ол Айдананы «бастық» деп атайтын болады…
Ұялы телефоны жеңіл дір етті. Онда ерекше ештеңе жоқ: жұмыс жиналысына ескерту, банктен хабарлама және кадр бөлімінен хат:
«Құрметті Айдана ханым, ертең сағат 09:00-де Сіз жаңа қызметіңізге ресми түрде кірісесіз. Бұл жайлы хабарлама кеңесте жарияланады.»
Айдана терең тыныс алып, орнынан тұрды. Үй өзгермегендей, бірақ енді бәрі басқа еді. Ішкі түйсігі оған бір дүниенің аяқталып, жаңасының басталғанын сыбырлады.
Түнде Айдана ұйықтай алмады. Көзіне жас та келмеді. Жай ғана төбеге қарап, үнсіз жатты. Ерланның «Қырықтан асқан әйел кімге керек?» деген сөздері құлағында жаңғырып тұрды. Бірақ енді ол сөздер жүрегіне ауыр тиген жоқ. Бәрі алыстап, өткеннің көлеңкесіндей көмескіленіп кеткен.
Таңертең ол қарапайым, бірақ талғаммен тігілген сұр костюм киіп, шашын жинады. Айна алдында тұрып өзіне қарап:
«Сен дайынсың», — деді іштей. Бұл тек жаңа жұмыс емес, бұл — жаңа өмір еді.
Кеңес залына кіргенде, барлық көздер соған ауды. Әріптестерінің жүздерінде таңданыс, кейбірінде — құрмет, ал кейбірінде — қызғаныш бардай көрінді. Үшінші қатарда Ерлан отыр. Көзімен кездескенде, ол төмен қарап кетті.
— Қайырлы таң! — деді Айдана байсалды үнмен. — Бүгіннен бастап жаңа кезең басталады. Бірге табысты болайық!
Компанияның бас директоры орнынан тұрып, Айдананы ресми түрде департамент басшысы ретінде таныстырды. Қол соғылды. Кейбір әріптестері жымия қарады, ал Ерлан көз алмай, үнсіз отырды.
Айдана дәл Ерлан иемденгісі келген орынға жайғасты. Алдына дәптерін қойып, қаламын қолына алды. Жай ғана жымиып қойды. Ешкімге емес. Өз-өзіне.
Түстен кейін бірқатар кездесулер өтті. Айдана әр адамның пікірін тыңдап, нақты сұрақтар қойып отырды. Қарапайымдылығы мен салмақтылығы команданың сенімін оятты. Ешкім оның бұл қызметке лайық еместігін айта алмады.
Кешкі сағат төрт шамасында, дәлізде Ерлан тосыннан жолықты.
— Айдана… Бір минут сөйлесе аламыз ба?
— Егер маңызды болса, көмекшім арқылы кездесу жазып алуға болады, — деді ол сабырмен.
— Шының ба? — деп таңдана сұрады Ерлан.
— Әрине, — деді де, артына қарамай кете барды.
Бірнеше күннен кейін үйдің іші де, атмосферасы да өзгерді. Ерланның киімдері, иістері, дауысы — ештеңесі қалмады. Орнына тыныштық пен еркіндік келді.
Айдана кешкісін ноутбугын ашып, күнделік жаза бастады. Оқиғаларды емес, сезімді. Әйелдің ішкі күресін, қайта туғанын, өз жолын тапқанын. Жазбаларының бірінде былай деді:
«Мен — өзімнің ең басты жобамын. Және бұл жобамды енді ешкім аяқасты ете алмайды.»
Жұма күні кешке жергілікті телеарнадан сұхбатқа шақыру келді: «Қырықтан асқан әйелдер — жаңа көшбасшылар» тақырыбына. Айдана бұл ұсынысты бірден қабылдады.
Тікелей эфир кезінде жүргізуші сұрады:
— Айдана, бүгін Сіз мықты әйел ретінде мойындалып отырсыз. Бірақ не айтасыз сол әйелдерге, өзіне сенбей, тым кеш деп жүргендерге?
— Айтарым бір-ақ нәрсе, — деді Айдана. — Өз өміріңді ешқашан кеш деп есептеме. Қырық — соң емес, жаңа бастаманың жасы. Сен өзіңе сенгенде ғана, әлем де саған сенеді.
Сол түні Айдана балконда отырып, қаланың жарығына қарап ойға шомды. Телефоны дір етті.
Бейтаныс нөмір:
«Кешір. Сенің кім екеніңді енді түсіндім… Бірақ тым кеш.» — Е.
Ол терең тыныс алып, хабарламаны үнсіз өшіріп тастады. Еш ренішсіз. Еш өкінішсіз.
Бұдан былай, өзіне лайық өмірді өзі жасайды. Басты рөлде — Айдана.
