Айдана есін жия бергенде, білектеріндегі арқанды біреу жаймен шешіп жатқанын сезді. Көзін ашқанда, қарсы алдында бейтаныс ер адам тұрды — қолында фонар, жүзі алаңдаулы.
— Сіз амансыз ба? — деді ол, еңкейіп. — Мен Ернармын. Осы өңірдің орманшысы боламын. Біраз уақыт бұрын айқай естіп, іздеуге шыққанмын. Әзер таптым сізді.
Айдана басын изеді, көзінен жас парлай жөнелді.
— Бұл жерден кетуіміз керек, — деді әлсіреген дауысымен.
Ернар оны қолтықтап тұрғызды. Орман қап-қараңғы, дымқыл еді. Бірақ ол бағытты жақсы білетіндей сенімді жүрді. Бір сағаттай жүрген соң, екеуі шағын ағаш үйге жетті. Іші жылы, таза. Ернар оған құрғақ киім, көрпе мен ыстық шай берді.
Айдана дірілдей отырып, бәрін айтып берді — Нұржанның опасыздығы, улау, жертөледегі қорқынышты күндер. Ернар үнсіз тыңдады, жүзі шүңірейіп кеткен. Ол орнынан тұрып:
— Ертең таңертең-ақ полицияға барамыз. Бұл адам жазасыз қалмауы керек, — деді.
Келесі күні олар қалаға түсті. Айдана полиция бөліміне арыз түсірді. Ернардың көмегімен тергеу басталып кетті. Жертөледен табылған іздер, медициналық сараптамадағы ұйықтататын дәрі — бәрі Айдананың сөзіне дәлел болды. Бірақ Нұржан ізін суытып үлгерген екен.
Күндер өте берді. Айдана денсаулығын қалпына келтірсе де, түнде ұйықтай алмайтын. Қорқынышты түс, сыбдырға шошу — бәрі мазалап жатты. Бірақ Ернар оны жалғыз қалдырмады. Үнсіз, мейірімді, сабырлы серік болды.
Екі апта өткенде полицияға анонимді хабарлама түсті: Нұржан Алатаудың бір тау бөктеріндегі үйде жасырынып жүр екен. Арнайы топ оны ұстап, тергеуге жеткізді. Қарсылық көрсеткен жоқ. Бірақ бір де бір рет өкініш білдірмеді.
— Ол менің өмірімді талқандады. Мен тек тиесімді алдым, — деді.
Сот процесі басталды. Айдана, адвокаты және Ернар қатар отырды. Сот залында БАҚ өкілдері, қоғамдық белсенділер де көп болды. Айдана өз хикаясын батыл айтып берді. Көзінде жас тұрса да, дауысынан сенімділік байқалды. Тергеу материалдары, куәгерлер мен сарапшылар қорытындысы — бәрі Нұржанның кінәсін дәлелдеді.
Сот үкімі: адам өлтіруге оқталу, ұрлау, құжаттарды қолдан жасау және алаяқтық бойынша — 28 жыл қатаң режимдегі жаза.
Сот залынан шыққан соң, Айдана алғаш рет шын тыныс алғандай сезінді. Жара әлі жазылмаса да, қан тоқтаған еді. Қазір ол әлдеқайда мықтырақ еді.
Ернар кетпеді. Қасында қалды. Уәде, көп сөз айтпайтын. Тек жанынан табылып, шай ұсынып, қолын ұстап жүрді. Уақыт өте келе бұл үнсіз қолдау шынайы сезімге айналды.
Бір жылдан кейін Айдана таулы өңірдегі шағын қалада кітапхана-кофехана ашты. Ағаш сөрелер, жылы шам, даршын иісі. Адамдар мұнда тек кітап үшін емес, тыныштық пен мейірімділік үшін келетін.
Ернар оған көмектесті: сөрелерді құрастырды, келушілерге шай ұсынды, қажет заттарды тасып жүрді. Екеуі үндемей де бірін-бірі түсінетін болды.
Кей кештерде Айдана терезе алдында отырып шай ішетін. Сол сәттерде өткеннің елесі қайта оралатын: суық жертөле, арқанның ізі, көзіндегі қорқыныш. Бірақ Ернар қасына келіп, қолын ұстағанда — бәрі ғайып болатын.
Ол аман қалды. Тек тәні емес — рухы тірі қалды. Қиянат, сатқындық пен өлім қаупінен өтіп, енді тыныш өмірге аяқ басты.
Қазір оның жанында шынайы жақсы көретін адам, өзіне тиесілі тыныш мекені бар. Айдана өмір сүріп қана қоймай, бақытты еді. Ең бастысы — ешкімге жалтақтамайтын, еркін, толыққанды өмір.
Бұл оған жеткілікті болатын.
