Аяжан бұған дейін мұндай сезімді бастан кешіп көрмеген. Қорқыныш емес, жүрек тереңінен шыққан бір жылы, беймәлім толқу бойын биледі. Асылбектің — салқын, бірақ мейірімді көзқарасты ер адамның — іс-әрекеті ертегі тәрізді көрінді. Ол бір сөз де сұрамай, еріп кетті. Екеуі «Palais Imperial» қонақ үйінің ар жағындағы сахнадан шығып, жоғарғы қабаттағы люкс бөлмеге қарай беттеді. Бұл махаббаттың емес, сенімнің қадамы еді.
Сол кеште Асылбек оған бәрін айтып берді: жары Гүлназдың сатқындығын, ең жақын досы Марғұланмен бірігіп өзіне опасыздық жасағанын, және ол үшін кек қайтарудың ең әділетті жолы — өзгеге көмектесу, өзгені биікке көтеру екенін.
Аяжан тыңдап отырды. Ол секілді қарапайым қызды біреу осыншалықты биікке көтере алады деп ешқашан ойламаған. Бірақ Асылбектің көзі басқа сөйледі — сенім, құрмет, мүмкіндік. Келесі таң атысымен оның жаңа өмірі басталды.
Асылбек арнайы стилист мамандарды шақыртты: Миланнан сәнгер, Парижден макияж шебері, Венадағы театрдан дикция жаттықтырушысы. Аяжан күн сайын жаңа бір биікке көтерілді. Еден жуушы емес, болашақ ару ретінде сөйлей бастады. Жүруі, отырысы, үнінің сазы — бәрі өзгере бастады. Бірақ ол өзінің болмысынан айнымады. Қарапайым қалды. Шынайы қалды.
Байқаудың жартылай финалы таяғанда, Аяжан енді сахнаға қорықпай шығатын күйге жетті. Басқа қыздар қымбат киім мен мінсіз позамен жарқыраса, Аяжанның басты қаруы — шынайылығы мен сабырлы жанары еді. Ол сахнаға шыққанда, зал бір сәтке үнсіз қалатын.
— Бұл кім өзі? — деп сыбырлады бір қазылар.
— Бұл — ешкім күтпеген, бірақ бәрі ұмытпайтын адам, — деді Асылбек байыппен.
Қатысушылардың кейбірі қызғанышпен, кейбірі таңданыспен қарады. Ал Аяжан ешкімге еліктемеді. Өз жолымен жүрді.
Гүлназ бәрін алыстан — Швейцариядағы вилласынан бақылап отырды. Теледидардан, интернеттен Аяжанның суреттері мен сұхбаттарын көріп, ішінен күйіп бара жатты. Ол өмір бойы армандаған сахнада енді өзі емес, басқа біреу — қарапайым қазақ қызы тұр еді. Оның бүкіл жоспары күл-талқан болды. Асылбек мықтырақ, бақыттырақ, дана болып оралды.
Соңғы кеш. Бәрі шешілуі тиіс. «Palais Imperial» қонақ үйінің үлкен залында орын қалмаған. Қазылар алқасы, журналистер, көрермендер – бәрі финалды күтуде. Қыздар бірінен соң бірі сахнаға шығып жатты. Ал Аяжан сахнаға соңғы болып шықты. Ашық алтын түстес жеңіл көйлек, жымиған жүз, байсалды қадам. Оның әр адымы — тыныш күш.
— Сіз үшін сұлулық деген не? — деген сұраққа ол былай деп жауап берді:
— Сұлулық — айнадағы бейне емес. Сұлулық — қиын сәтте адам болып қалу. Шын көңілмен күлімдеу. Ақиқатты айту. Және өз болмысыңды жоғалтпау.
Бұл жауап залдағылардың жүрегіне жетті. Қазылар оған ең жоғары ұпай берді. Жеңімпаздың есімі жарияланған сәтте бүкіл зал тік тұрып қол соқты.
— 2025 жылғы Еуропа Грациясы — АЯЖАН НҰРБЕКҚЫЗЫ!
Аяжан көз жасын жасыра алмады. Бірақ ол ең әуелі сахнада тұрған Асылбекке қарай беттеді. Екеуі құшақтасқанда, сахнадағы жарық та жылып кеткендей болды.
— Сен маған сендің. Сен менің өмірімді өзгерттің, — деді қыз сыбырлай.
— Жоқ, Аяжан. Сен өзің өзгердің. Мен тек сенің кім екеніңді көрсеттім, — деді Асылбек.
Сол сәтте Гүлназ теледидарды өшірді. Жалғыз өзі суық бөлмеде қалды. Ешкім енді оны іздемейтін, ешкімнің енді оған керегі жоқ еді. Ол жеңілді. Аяжан жеңді.
Бірнеше айдан соң Аяжан сән мен шоу-бизнестен бас тартып, өз атынан қор ашты. Қиын жағдайда жүрген қыздарға көмектесу, оларға өзіне сенуді үйрету — басты мақсатына айналды. Асылбек әрдайым қасында. Екеуі бірге өмір сүрді. Көп айтпайтын. Көп жазбайтын. Бірақ шын жақсы көретін.
Бір күні Дунай өзенінің жағасында екеуі үнсіз отырып:
— Бұл кек пе еді? — деп сұрады Аяжан.
Асылбек күліп:
— Жоқ. Бұл — әділет. Бұл сенің және менің қайта туылуымыз. Бұл — ешкім сенбеген адамдардың мүмкіндігі, — деді.
Осылайша, опасыздықтан басталған оқиға үмітпен аяқталды. Бұл — тек Аяжан мен Асылбектің емес, барша қарапайым адамдардың жеңісі еді.
