Әкем – Нұрлан – микрофонға жеткенде, залда үнсіздік орнады. Енем – Гүлмира – әлі де қолында бокал ұстап тұр еді, бірақ жүзінен бұрынғыдай сенімділік емес, абыржу байқалды. Бұл жолы қарсы алдында жай ғана «келіні» емес, бір әкенің намысы, қыздың абыройы тұр еді.
Әкем сабырлы, бірақ қатқыл үнмен сөйледі:
— Гүлмира ханым, сіз өзіңізді беделді адам ретінде көрсеткіңіз келеді. Бірақ бедел – байлықпен емес, сөздің салмағымен, адамгершілікпен өлшенеді. Сіз менің қызымды «ақымақ» деп атадыңыз. Оны «кедей отбасынан шыққан» деп мазақ қылдыңыз. Ал мен сізге не айтайын… Айгүл — менің ең үлкен мақтанышым.
Зал тынышталып қалды. Көпшіліктің жүзінен таңданыс пен қызығушылық көрініп тұрды.
— Айгүл қарапайым отбасында өсті, бірақ ешкімнің есігін қағып, көмек сұрап көрмеген. Ол өз еңбегімен оқуға түсті, үздік бітірді, қазір сәулетші болып жұмыс істейді. Қанша жыл бойы мен оны адалдыққа, намысқа, еңбекке үйреттім. Ал сіздің бір ауыз сөзіңіз сол жылдарды аяқ асты еткісі келеді.
Гүлмира үнсіз тұрды. Көзі шарасынан шығып кеткендей, жан-жағына қарай берді. Әкем жалғастырды:
— Айгүл сіздің ұлыңыз – Айдоспен тең адам ретінде үйленді. Ол біреудің аяғына қарап жүрген жоқ, жанында серік болып келеді. Егер сіз осы шындықты көрмесеңіз, бұл – сіздің кемшілігіңіз.
Сол сәтте әкем маған қарады:
— Айгүл, қызым… Қаласаң, сен де бір ауыз сөз айт. Уақыты келді.
Менің жүрегім кеудеме сыймай соғып тұрды. Бірақ қорықпадым. Керісінше, бойымда жылулық пайда болды. Микрофонға жақындап, демімді ішіме тартып алдым:
— Әке, рахмет. Сен мені әрдайым қорғадың. Бүгін де солай болды.
Басымды көтеріп, залға қарадым. Көзім бәрінің үстінен өтті – біреулері мейіріммен, біреулері күмәнмен, ал енді бірі өкінішпен қарап отыр екен.
— Иә, мен қарапайым отбасынан шыққанмын. Бірақ бұл – менің кемшілігім емес. Бұл – менің күшім. Себебі мен не нәрсеге де өз күшіммен жеттім. Ешкімнің көлеңкесінде өмір сүрмедім. Өз орнымды өзім таптым.
Бір сәтке тоқтап, дем алдым.
— Мен Айдоспен махаббатпен қосылдым. Мен оны жақсы көремін, ол да мені жақсы көреді. Біз – біргеміз. Ал егер осы махаббаттың алдынан байлық пен мақтанушылық тосқауыл болса – онда ол махаббат емес. Бұл өмір – теңдік пен өзара сыйластыққа негізделуі керек.
Залдан әлсіз, бірақ шынайы шапалақ естілді. Содан кейін тағы бірі. Бір кезде бүкіл зал қол соғып жатты.
Айдос орнынан тұрып, маған жақындады. Микрофонды қолына алды:
— Мен бүгін Айгүлге тағы бір мәрте ғашық болдым. Оның жүрегі, батылдығы, сөзі — мен үшін бәрінен қымбат. Кімде-кім менің жарымды менсінбей қараса – ол мені де бағаламайды деген сөз. Ал мен бұған жол бермеймін.
Сосын ол анасына бұрылды. Гүлмира апай орнынан баяу тұрып, маған қарай жүрді. Жүзінде бұрынғы паңдық емес, ұялу бар еді. Жақындап келіп, алақанымды ұстады.
— Айгүл… Мен сені дұрыс түсінбеппін. Ақиқатында, сен әлсіз емес, сабырлысың. Жауап қайтара салуға болады, бірақ сен шыдап жүрдің. Бүгін мен сенің күшіңді көрдім. Кешір… – деді дауысы дірілдеп.
Мен үнсіз басымды изедім.
— Кешіру – әлсіздік емес. Бірақ сыйластықты бір кешірім емес, уақыт қалыптастырады, – дедім.
Сол кештен соң атмосфера мүлде өзгеріп кетті. Бәрі жылы, шынайы бола бастады. Кейбір қонақтар ата-анама келіп, қолын алды. Ал мен алғаш рет өзімді осы әлемге бөтен емес, өз орнымда тұрған адам сезіндім.
«Алтын Орда» мейрамханасынан шыққан кезде басымды тік ұстадым. Мен жанжал жеңіп шыққан адам емес едім — мен өзімді қорғай білген адам едім. Осы кеште мен өз дауысымды таптым. Абыройымды сақтадым. Өз орнымды дәлелдедім.
Бұл кеш жанжалдың емес, жаңа өмірдің басталуы болды. Менің өмірімнің.
