Келесі күні Айдос мүлде өз-өзіне келе алмады.
Кішкентай қызының — Аяжанның — айтқаны жүрегін удай қарып, санасын тітіркендіріп тұрды. Бір жағынан — сенгісі келмеді. Екінші жағынан — ішкі түйсігі: «Сенің балаң өтірік айтпайды…» — деп тұрды. Бірақ Гүлнұр ше? Ол мұнтаздай, сыпайы, нәзік… Әлде бәрі жалған бейне ме?
Кешке қарай Айдос шешім қабылдады.
Клараның бөлмесіне кішкентай жасырын камера орнатты.
Кітап сөресінің ішіне көзге түспейтіндей етіп орналастырды. Ал өзі киім шкафының ішіне тығылып, тып-тыныш күтті. Қызы төсекке жатты. Айдос үйден «жұмысқа кеттім» деген сылтаумен шығып, артқы есіктен қайта жасырын кіріп алған болатын. Гүлнұр ойында ештеңе жоқ, өзін үйде жалғыз сезініп жүрген.
Жарты сағаттай өткенде Гүлнұр бөлмеге кірді. Дауысы мүлде танымастай өзгеріп кеткен — бұрынғыдай мейірім емес, енді суық, қорқынышты үн:
— Тұр. Қазір «ойнаймыз». Бірақ әдеттегідей емес.
— Тәте, өтініш… Қорқам… Әкем айтты…
— Әкең ақымақ. Ол бәріне сенеді. Тек үндеме, әйтпесе жаман болады.
Бір сәт үнсіздік. Сосын — шапалақтың дыбысы. Қыздың шыңғырғаны естілді.
Айдос төзбеді.
Ол киім шкафынан атып шығып, бөлмеге жүгіріп кірді. Гүлнұр шошып кетті — көзі бақырайып, кейін шегінді.
— Айдос?! Сен… сен үйде ме едің?!
— Не істеп жатырсың балама?! — даусы дірілдеп, ашу мен азап араласқан үнмен айқай салды.
— Ол… Ол өтірік айтып жүр! Балалар қиялдап кетеді ғой! Мен…
— Жоқ. Бәрі камераға жазылды. Әр сөзің.
Гүлнұр сілейіп қалды. Бір сәттен соң өңі суып, күлкісі бұзылып кетті. Кенет жанындағы жұмсақтық жоғалып, бет-әлпеті суық әрі тасболып шықты.
— Демек, соның сөзіне сендің. Мен бәрін бердім, осы үйге, саған… ал сен мені осылай тастайсың? Сен де, қызың да… маған кедергісіңдер.
— Шығып кет. Қазір. Әйтпесе полиция шақырам.
— Қазірдің өзінде кеш… — деді Айдос сабырлы үнмен. — Олар келе жатыр.
Сол сәтте сырттан полиция сиренасы естілді. Гүлнұр есікке ұмтылды, бірақ тым кеш еді. Полиция кіріп келіп, оны ұстап алды. Қарсылық білдіріп, айғайлап, балағаттап жатты:
— Өкінесің! Мен саған тозақ көрсетем! Бітпейді бұнымен!
Бірақ Айдос енді оған бір қараған да жоқ. Ол Аяжанды құшақтап отыр еді — қыз әкесінің кеудесіне басын қойып жылап жатты. Бірақ бұл жолы — қорқыныштан емес, жеңілдік пен тыныштықтан.
Екі апта өтті.
Тергеу нәтижелері бәрін дәлелдеді. Камера нақты көріністерді, зорлық пен қысым көрсетілген сәттерді түсіріп алған. Гүлнұрға қатысты қылмыстық іс қозғалды. Кейін анықталды — бұған дейін де ол басқа отбасында ұқсас оқиғаға қатысқан екен, бірақ ешқашан дәлел болмаған.
Аяжан біртіндеп қалпына келді. Күлімсірей бастады. Сыртта ойнады, сурет салды, ертегілер оқыды. Тек кейде түнде әкесіне келіп сыбырлайтын:
— Әке… жанымда жатсаңшы…
— Әрқашан, ботам. Сен менің ең асылымсың.
Айдос өз ішінде екі сезіммен өмір сүрді: өкініш пен алғыс.
Өкініш — тым кеш байқағаны үшін. Алғыс — қызы сеніп, бәрін айтып үлгергені үшін. Енді ол үшін жалғыз мақсат бар — қызын толық сауықтыру, жүрегіне қайтадан тыныштық орнату.
Ол Аяжанды психологқа апара бастады. Қызының жан-дүниесіне терең жара қалмауы үшін бәрін жасады. Жаңадан бастады. Екеуі қайтадан үйренді — сенуге, қорықпай өмір сүруге, жай ғана бақытты болуға.
Бір күні, екеуі бақшада отырғанда, Айдос сұрады:
— Аяжан, арманың бар ма? Бір ғана тілегің болса, не болар еді?
Қыз ойланып қалды. Сосын жұмсақ дауыспен айтты:
— Анам көкте көріп тұрса екен деймін… Біз енді қауіпсізбіз деп. Бақыттымыз деп.
Айдос үнсіз жымиып, қыздың қолын қысып қойды.
— Біз әлі талай бақытты күн кешеміз. Уәде берем.
Алғаш рет Айдос кеудесіне еркін тыныс алып, көкірегін ауыр салмақтан арылғандай сезінді.
