Бірнеше сәт үнсіз өтті. Ержан жаралы күшікпен үйге енді. Оны ақырын диванның үстіндегі ең жұмсақ жастыққа жатқызды. Алаңдаулы жүзінен жылы мейірім төгіліп тұрды. Анасы – Күләш апа – бірден жылы көрпе мен су, жем салынған кішкентай ыдысты әкелді. Бүкіл отбасы осы кішкентай қонақты қоршап алды. Үйдің ішін ерекше бір мейірім мен тыныштық жайлады.
— Ай, сорлы жануар… — деп сыбырлады Күләш апа, оны ақырын сипап. — Енді сен қауіпсіз жердесің, құлыным.
Ержан күшікке еңкейіп, оның маңдайынан ақырын сипады, дәл бір кешірім сұрағандай.
— Оны сол жерде қалдыруға дәтім бармады. Қалай ғана тас жүрек болуға болады… Ал әлгі қыз… бәрін алдын ала сезгендей айтты ғой, — деді ол.
Әкесі — Нұрбай ақсақал да келіп, жануарға көз тастады:
— Сәл жарақат алған, бірақ тірі қалады. Ертең мал дәрігеріне апару керек.
— Өзі апарамын. Бар шығынын да төлеймін, — деді Ержан байсалды үнмен.
Барлығы келісіп, кішкентай достарына жылы орын дайындап берді. Кешкі астан соң отбасы әр бөлмесіне тарқасты. Ержан мен әкесі балық аулау туралы бәсті талқылап отырды, ал анасы мен қарындасы Айдана күшікке қамқорлық жасап, оны жылы көрпеге орап жатқызды.
Сол түні Нұрбай ақсақал диванның жанындағы креслода ұйықтап қалды. Ержан үнсіз қарап отырып, әкесінің самайындағы ақ шашына, бейбіт ұйқыдағы жүзіне көз тастады. Ол әлгі бойжеткеннің айтқандарының бәрі шын болып шыққанына енді көз жеткізгендей еді.
Таң атты. Үйде жаңа қайнатылған кофенің иісі аңқып тұрды. Күләш апа асүйде жүрсе, Айдана жуынбастан түсе қалды.
— Не болып қалды? Ерте ояныпсыңдар ғой?
— Күшігімізді мал дәрігеріне апарамыз. Жол жүресің бе бізбен? — деді Ержан күлімдеп.
— Әрине, барам! — деп қуана жауап берді қарындасы.
Сол сәтте Нұрбай атасы ас бөлмеге келіп, табаққа ыстық бауырсақ пен жұмыртқа салып әкелді.
— Бәріміз барайық! Сосын көл жағасына соғармыз. Бүгін ауа райы таптырмас.
— Ал мен төреші болам! — деп әзілдеді Айдана.
Көлікте бәрі үнсіз, алайда жылы көңіл-күймен отырды. Айдана күшікке еркелесе, Ержан оны аялап құшағында ұстап келе жатты. Нұрбай рульде, ал Күләш апа іштей дұға етіп отырды.
Мал дәрігерінің қабылдауында оларды жылы қарсы алды. Қарап шыққаннан кейін, дәрігер жымиып:
— Бір аяғы аздап шығып кеткен, үстірт жаралары да бар. Бірнеше күн дәрі беріп, дем алдырсаңыздар, бәрі қалпына келеді.
Бүкіл отбасы жеңіл тыныс алды. Ержан әмиянын шығарып:
— Ақысын төлейін, — деді.
Алайда дәрігер қолын көтеріп:
— Жоқ, бұл жолы тегін болсын. Сіздің мейірімділігіңіз бізге де әсер етті.
Үйге қайтып келе жатып, Нұрбай ақсақал:
— Көлге тікелей тартайық. Бүгінгі түскі асты кім аз балық ұстаса, сол дайындайды! — деп ұсыныс айтты.
— Онда көрпе мен самса, шай ала кетейік. Таза табиғатта бір отырайық! — деді Күләш апа қуана.
Көлдің жағасына жеткенде күн шуағын шашып, табиғат тыныш күйге енді. Ержан заманауи қармағын дайындап жатса, Нұрбай ақсақал өзінің ескі, бірақ сенімді қармағын қолға алды. Айдана мен анасы дастархан жайып, жеміс пен шайларын әзірлеп жатты.
Бірінші болып Нұрбай қармағына балық ілікті. Салмақты еді.
— Көрдің бе, ескі құрал деген — сенімді құрал! — деп мәз бола күлді ол.
Артынан Ержан екі бірдей балық ұстады. Әкелі-балалы екеуі жарысып, әзілдесіп, күлкіге көмілді. Нәтижесінде Ержан сәл ғана артық балық ұстап, жеңімпаз атанды.
— Ендеше, түскі ас — менің мойнымда! — деді Нұрбай ақсақал күліп.
— Жоқ, мен көмектесемін, — деп жауап берді Ержан.
Кешке үйге оралған соң, Күләш апа дастархан жайды, Нұрбай сорпа қайнатып, пеште нан пісірді. Ержан салат дайындап берді. Кішкентай күшік — оған “Томирис” деген есім қойылды — каминнің жанында ұйықтап жатты.
— Бүгін ерекше күн болды, — деді Ержан. — Бір ғана жанды құтқарғаным емес… өзімнің жүрегімді де қайта тапқандай болдым.
— Отбасы үшін! — деп тост көтерді Күләш апа.
— Жаңа досымыз үшін! — деді Айдана, Томириске қарап.
Нұрбай ақсақал Ержанға қарап:
— Ұлым, сенен ұялмаймын. Нағыз азамат болыпсың.
— Рақмет, әке. Мені осылай тәрбиелегендерің үшін ризамын, — деп жауап берді Ержан.
Сол сәтте ол түсінді: әлгі бойжеткеннің айтқаны шындыққа айналды. Бүгін ол бір өмірді аман алып қалды. Және шын адал дос тапты. Бірақ ең маңыздысы — өзінің түпкі болмысын қайта тапты.
