Данияр мардымсыз жымиып, Айданаға жақындады.
— Сен… басқаша болып кетіпсің, — деді ол, көзіне қарауға батпай.
— Иә. Өзімді де басқаша сезініп жүрмін, — деді Айдана байсалды дауыспен. Бұл — енді өзін жоғалтпаған әйелдің дауысы еді.
Гүлнар болса, сыңаржақ мақұлдағандай басын изеді, бірақ даусы суық шықты:
— Жақсы, енді өзіңді ретке келтіріпсің. Балалар да жап-жақсы көрінеді… әйтеуір.
Айдана лезде жауап қатпады. Бұрынғыдай емес, енді ол әр сөзін таразылап айтатын болған.
— Менің балаларым ешқашан қараусыз болған жоқ. Бірақ енді олардың жанында еңсесі тік, өзін қадірлейтін анасы бар.
Данияр пәтердің ішіне көз жүгіртті: мұнтаздай тазалық, балкондағы гүлдер, үйдегі тыныштық — бәрі оның ойындағы бей-берекет көрініске мүлде ұқсамайтын.
— Айдана, мен… қателестім. Сені ренжіткім келген жоқ.
Айдана оның бетіне тіке қарап:
— Анаң саған екеуің теңізге баратыныңды жария еткенде, сен үндемей тұрып қалдың. Сол үнсіздігің — жауап болды. Ол сенің өз отбасынан бұрын өз анасын жоғары қоятыныңды көрсетті. Бұл тек оның шешімі емес еді, сен де солай таңдадың.
Данияр ауыр күрсінді де, диванның шетіне жайғасты. Балалар әкесіне үрке қарап тұрды — бөтенсіп, салқын тартқан.
— Анама қарсы шығу… оңай емес еді.
— Ал әйеліңді жалғыз тастап кету оңай болды ма? — деді Айдана тыныш, бірақ мүлде мұздай үнмен.
Гүлнар араласты. Дауысы ренішке толы еді:
— Болды енді, жетер. Бір ғана демалыс еді ғой. Сен өзіңді «тауыпсың», енді уайымдайтын дәнеңе жоқ. Драма қылудың қажеті не?
Айдана оған салқын жымиып қарады:
— Бұл жай ғана демалыс емес, бәрімізге сабақ болды. Сен жүйкеңді тыныштандырдың, ал мен — жанымды. Және сол үшін еш өкінбеймін.
Гүлнар қызарып кетті, бірақ үндемеді.
Данияр орнынан тұрды.
— Жеке сөйлессек бола ма?
Айдана басын изеді. Екеуі балконға шықты. Күн батып бара жатты, алтын сәуле қалаға жайылып тұрған.
— Айдана… Мен сені көп ойладым. Бізді.
— Сен оны күнге қыздырынып жатқанда ойладың ба, әлде анаңның жанында жатқаныңда ма?
Данияр көзін тайдырып, ұялып қалды.
— Не істерімді білмедім. Анам мені ыңғайсыз жағдайға қойды…
— Жас бала емессің. Отбасың бар. Бірақ сен оны қорғаудың орнына үнсіздік таңдадың.
Олар біраз үнсіз тұрды. Тек құстардың шырылы мен алыстан келген көлік дыбыстары естілді.
— Бәрін түзегім келеді. Бәріміз қайтадан бірге болсақ деймін.
Айдана оған ұзақ қарады. Енді ол жылап түн күзеткен әйел емес еді. Отбасы үшін өзін құрбан ететін жан емес.
— Мен бұрынғы өмірге қайтқым келмейді. Маған жаңаша өмір керек. Қасымда мені көретін, мені таңдайтын, қиын кезде де жанымнан табылатын адам керек.
— Егер мен сондай адам болуға тырыссам ше? — деді Данияр үмітпен.
— Онда сөзбен емес, іспен дәлелде. Уақытпен. Төзіммен.
Данияр жай ғана бас изеді.
— Саған уақыт берем. Қаласаң — жанында болам. Қайта қабылдағың келсе — мен осында болам.
Олар қайта ішке кірді. Балалар конструктормен ойнап отыр. Гүлнар орындықта үнсіз отыр еді, енді тұрып, шыға бастады.
— Біз кеттік, — деді Данияр. Анасына қарап: — Үйіңе дейін шығарып салам.
Гүлнар қарсы бірдеңе айтқысы келді, бірақ жұтып қойды.
— Жарайды.
Екеуі шығып кетті. Айдана есікті жай жапты. Сағатқа көз тастады — балаларды ұйықтатуға дейін бір сағат бар екен.
Ноутбугын ашты. Заң кеңсесіндегі есебін аяқтау керек болатын. Жұмысқа орналасқалы бері өмірі өзгерген. Жеңіл емес — бірақ енді бұл өмір өзіне тиесілі еді.
Балалар жанына келді.
— Анашым, ұйықтар алдында айдаһар туралы ертегіні оқиықшы?
— Әрине, құлыншағым. Бірақ бұл жолы сен оқисың, мен жай ғана тыңдаймын, жарай ма?
Балалар мәз болып күлді.
Оның өмірі енді қағаз жүзінде мінсіз болмауы мүмкін — бірақ шынайы еді. Енді ол тек рөл ойнамайды — өз хикаясының авторы еді.
Ал ол хикая әлі бітпеген. Бірақ алғаш рет… Айдана болашағынан қорықпайтын.
