Ол оқиғадан кейін бір апта өткен. Бас дәрігер ешкімге білдіртпей, үйінен сирек шығатын болды. Күн сайын көзінің асты қарайып, өңі қашып бара жатты. Жұмысқа келіп-кетуі бұрынғыдай, бірақ бұрынғы сергектігі жоқ — үнсіз, айналасына зер салып қарап жүретін әдет тапты. Дәрігерлер мен медбикелер арасында сыбыр көбейді: “Ол біреуді көрген сияқты”, “Біреу оны аңдып жүргендей көрінеді” деп.
Ал өзі… түн сайын шошып оянатын болды. Бәрі бір түсті көретін: морг, ұзын қара дәліз, суық еденде жаңғырып шығатын өкше үні, және ол — сол әйел. Қара көйлекте, бетінен жылылық нышаны сезілмейді. Сол баяғы суық дауыспен:
— Уақытың келді…
Кейде түс пен өң арасын ажырата алмай қалатын. Терезеден сыртқа қарап тұрса, арт жағында біреу тұрғандай. Көзіңнің қиығымен қарасаң — ақ халатты, сымбатты бейне өтіп кетіп бара жатқандай әсер береді. Ал қарасаң — ешкім жоқ. Дәрігердің өзіне өзі сенімі кете бастады.
Сол бір кештің түнінде, ол ақыры шешім қабылдады. Барлығын өзі бастағанын түсінді — сол кеште оны мазақтап шақырғаны, енді өзін қайтып тоқтата алмайтын жолға салғанын мойындады. Бір түнде, бәрі тыныш ұйықтап жатқанда, ол моргқа өзі бармақ болды.
Сағат түнгі екі. Аурухана іші — мең-зең. Ешкім көрінбейді. Қолына ескі кілттер салынған шынжырды алып, баяу басып төмен түсті. Моргтың есігі кілтпен ашылды. Іші күңгірт, бірақ тым салқын еді. Қол шамды жақты. Қабырғалар көгеріп кеткен, ауа ауыр. Бір сәтте жарық жыпылықтап өшіп қалды.
Сол мезетте… арт жақтан дауыс шықты.
— Сен келдің…
Бас дәрігердің денесі қалшылдап кетті. Бұрылуға батылы жетпей тұрды. Бірақ сол баяғы таныс үн — баяу, суық, тұнжыр:
— Сен өзің шақырдың… енді кері қайту жоқ.
Ол жаймен бұрылды. Қарсы алдында — сол әйел. Өткендегі қара көйлек, сол бет-әлпет, бірақ енді оның көздері одан да мұздай, терең… тірі адамға тән емес. Қолында — аурухана журналы.
— Сен мені тірілер әлеміне әкелдің. Мен енді сені өзіммен бірге алып кетем.
Бас дәрігер шегінбек болды, бірақ аяғы қозғалар емес. Қорқыныш бүкіл денесін құрсаулап тастаған. Әйел оның жанарына тік қарап:
— Сен шақырдың… енді жауап бер.
Осы сәтте жарық қайта жанып кетті. Бірақ ол — жоқ. Ешкім жоқ. Журнал жоқ. Бірақ еденде — бір ғана із қалды. Ылғал табан ізі. Артқа қарай емес, алға – дәл дәрігер тұрған жерге қарай барады. Сол жерден жоғалып кеткен.
Келесі күні аурухана қызметкерлері оны таппады. Кабинеті бос, телефоны өшірулі. Моргтың есігі жабық. Бірақ бір таңғаларлығы — сол түнгі бейнебақылау жазбаларының барлығы жойылып кеткен. Ал журналда… сол әйелдің қолтаңбасы қайта пайда болған. Соңғы жолда тек бір сөйлем жазылыпты:
«Біз енді екеуміз біргеміз»
Осыдан кейін ауруханада бірде-бір корпоратив, мейрам немесе түнгі жиын өтпеді. Қызметкерлер ауыса берді, ешкім ұзақ тұрақтамайтын болды. Кейбіреулер түнгі ауысымнан бас тартты — өйткені түнімен морг жақтан есіктің сықыры, өкше үні естіліп тұрады екен.
Кейінгі кездері жаңа жас дәрігерлер айтады: “Морг жаққа жақындағанда біреу артыңнан қарап тұрғандай болады”, “Қабырғадағы айналардан ақ халатты әйелдің бейнесі жылт етіп шығып кетеді”, “Ал кейде бір дауыс естіледі: «Келдің бе?..»”
Бірақ ешкім ол әйелдің нақты кім екенін, неге қайтып келгенін, не үшін бас дәрігермен бірге кеткенін нақты білмейді.
Тек кейбір ескі қызметкерлер әлі сыбырлайды:
— Өлімді шақыруға болмайды. Өлім келеді… бірақ сұраусыз келсе, алып кетпейді. Ал егер шақырсаң… онда міндетті түрде біреуді ертіп кетеді.
