Бейбіт «Сен мен үшін әдемісің, бірақ өзіңе қарауың керек…» дегенде, ішімде бірдеңе үзіліп кеткендей болды. Дауыстап айқайламадым, ештеңе лақтырмадым. Тек сол сәтте менің бар ынтаммен дайындалған кешім, көңілім, үмітім — бәрі аяқасты болып, көзге көрінбейтіндей боп кетті.
Мен үн-түнсіз орнымнан тұрып, асүй жаққа беттедім. Қонақтар бір сәтке тыншып қалды. Ыдыс-аяқ сылдырлаған, жай күлкілер естіліп тұрды. Бірақ мен ештеңе естігім келмеді. Қуаныш орнына кеудемде өкпе, шаршау, қыжыл тұрды.
Асүйге кіріп, қолымды үстелге қойдым да, терең тыныс алдым. Сол сәтте артымнан Мәдина келді. Ештеңе демеді. Тек қолыма бір стақан су ұстатты да, жәй ғана:
— Алия, демалшы. Бүгін сенің күнің. Өзің үшін болшы бір сәтке, — деді.
Ол маған орындық ұсынды. Екеуміз асүйдің бір шетінде отырдық. Ештеңе айтпай, үнсіздікпен бөлістік. Бірақ сол үнсіздік ең жылы сөзден де артық болды.
— Сен білесің бе, — деді Мәдина, — өмірде ең қиын нәрсе — бәріне жақсы болуға тырысып, өзіңді ұмыту. Ал шын мәнінде, саған ең керегі — өзіңді ұмытпау. Өзіңді жақсы көру.
Мен оған қарадым. Көзіме жас үйірілді. Расында да, мен көп жылдан бері барымды беріп, бәріне үлгеріп, барлығына жарамды болуға тырысыппын. Ана, жар, келін, әріптес, дос… Бірақ Алия қайда еді?
Мен тынышталып, қайтадан қонақ бөлмеге кірдім. Барлығы қайтадан күле бастаған. Бірақ мен басқаша сезіндім. Бұл кеш енді мен үшін емес еді. Менің қуанышым — менің ішімде, менің өзіме деген шешімімде еді.
Сол сәтте сөз алдым:
— Құрметті жақындарым, барлығыңызға келгендеріңіз үшін рақмет. Бірақ бүгін мен өзіммен болғым келеді. Бір сәтке — тек өзіммен.
Бөлмеде тыныштық орнады. Енем басын изеді. Қызым Айдана маған қарап, күлімсіреп қойды. Ұлым Нұрлан, әлденені түсінгендей, көзін тайдырды. Мәдина көзіме тіке қарап, мақтанышпен басын шайқады.
Бейбіт үндемеді. Бұрынғыдай әзіл де айтпады. Мүмкін, алғаш рет шын ұялды.
Мен пальтомды киіп, есікті жәй жаптым. Ауа салқын, бірақ жаным жеңіл еді. Жай ғана жүре бердім. Қайда барарым белгісіз. Бірақ бір нәрсені білдім — мен өзім үшін кетіп бара жатырмын.
Жолда Мәдинаға хабарластым:
— Мен туған күнімді расымен атап өткім келеді. Өзімше. Барасың ба?
— Қазір шығамын, — деді ол бірден.
Біз кішкентай кафеде кездестік. Екеуміз пицца, торт, кофе, одан кейін балмұздақ алып, жай ғана отырып әңгімелестік. Жыладық, күлдік. Жай адамдардай. Рөлсіз. Талапсыз. Әр сәтіміз шынайы болды.
Түн ауа үйге қайттым. Үй іші тыныш. Ас үйде біраз ыдыс қалған. Бейбіт диванда ұйықтап қалыпты. Жәй ғана үстіне көрпе жаптым. Ренжіп те, ашуланып та емес. Ештеңе айтқым келмеді. Себебі бұл кеш мен үшін — қоштасу емес, қайта табысу болатын.
Айна алдына барып отырдым. Өзіме ұзақ қарадым. Шаршаған көз, сәл босаң тартқан бет. Бірақ… көзімде от бар. Міне, дәл осы от мені қайта тірілтті. Мен әлі тірімін. Мен өзіммен қайта табыстым.
Бір парақ қағаз алып, бір-ақ сөйлем жаздым:
«Бүгін мен қайта тудым.»
Сосын шамды сөндіріп, жәй ғана жатып қалдым. Тыныш. Рахат. Ешкімге ештеңе дәлелдеудің қажеті жоқтай.
