… — «Мен ажырасамын» — дедің… сол сәтте бәрі құлап кете ме деп қорықтым. Төсегімде тұрғандай далап, жүрегімде мүсіп кеткендей ауыр ой болды.
Айгүл көздерін жұма отырып, баяғыдай тыныштық жоқ әлемде қалды. Үйдің ішіндегі тыныс-тыныс бәрі бөгеліп қалғандай көрінді.
Берік ас үйдің еденіне аяңдап шықты да, Әлия-ға қарады; кейде жанында жүрген адаммен ауыспай тұру үшін күресіп тұрар сәттер болады.
— Айгүл… сені жараладым, бірақ қазір мен бақытты емеспін, — деп жалынды дауыспен бастады ол.
— Неліктен? Әлеміміз неге осындай күйге түсті? – деді Әлия жүзінде сұраныс болғанымен, даусы жұқарып.
Сол сәтте 8 жасар қызы Дина ішке кіріп келді. Оны тып-типыл отырған күйінде, маңдайы салбырап — әкесінің сөзін іштей құптап тұрғандай сезілді.
— Ана, Әке… не болды?
Берік баласының иығына қолын қойып:
— Күтіңдер, өмір өз арнасын таппай жатты. Бірақ саған бәрібір қамқор боламыз. Біз — сенің отбасың, — деді.
Бұл сөздер тыныс алғандай таза болды, бірақ сонымен бірге салмақты.
Әлия тыныштық сақтап:
— Егер бұл шешім болса… бірақ бәрін ретке келтірейік. Дина үшін.
Сөйтіп, олар жоспар құрды:
-
Сенбі – Ана мен Әлия бірге болады. Таңғы ас, гүлге су, сабаққа дайындау.
-
Жексенбі – Ана мен Берік бірге болады. Жай серуен, кітапхана немесе саябақ.
-
Дүйсенбі–бейсенбі – күнделікті режимде, екеуі де қатысады, қажетті кезде кезекпен болады.
-
Дұрыс сөйлеу ережелері: Айып аймау, екеуі де достық әңгімеге құқығы бар.
Апталар өте келе, үйде жылу пайда бола бастады. Ашық терезе, жаңа гүлдерді жағымды иістер, ойыншықтардың орны — бәрі ретке келіп, жанға тыныштық сыйлады.
Әлия жергілікті гүл сататын дүкенге жұмысқа тұрды — «Сәуле». Ол дәл сондай жарқыраған, жаңадан сүйкімді түс алады.
Берік сәулеттік жобасын жалғастырды, бірақ жүрегі тынышталып, бұрынғыдай күш сақтады. Гүлназ — қосымша құрбы, сыйластықпен қолдау көрсетті.
Бірақ ең бастысы — Дина қайта күліп, жарқырап жүр. Әке-шешесімен бөлісіп жатқан махаббат оның балалық аңсарында жаңа күндей ашылды.
Әлеуметтік желілерде жазылғандай:
«Қиындық — бөлінеді, бірақ адамдар бірігеді. Жаңа отбасылар осылай құралады.»
Әр жұмада олар бірге кешкі асқа жиналады. Жылылық, сыйластық, баланың қуанышы басты — терезеден жаңбыр жауып тұрса да, шетсіз махаббат сыйлайды.
Бір кеш: Әлия ескі отбасылық альбомына қарап, оқиға алдындағы бейнелерге көз жібереді: таңғы аспан, күлкісі, бір шаңырақ. Бір сәт, Дина әкесімен қол ұстасып, «сендер — менің отбасымсыңдар» дейді. Бұл сөз бәріне жеткілікті болды.
Олар түсінді: Отбасы қатты күйге түспесе де, іштей мықты. Бір үйдің қабырғасынан арылыстар, бірақ жүректер бір орнында.
