Сол бір шындық ашылған кештен кейін Назеркенің үйіндегі тыныштық тым ауыр еді. Баяғы жиһаз, таныс иіс, анасы Айгүлдің күнде ішетін шайы — бәрі орнында тұрғанымен, әлем біржола өзгергендей болды. Назерке бүкіл өмірінде өзін аяқталмаған бір сөйлем сияқты сезініп келгенін енді түсінді.
Айгүл терезенің алдындағы ескі креслода үнсіз отырды. Қолында ескі альбом. Бір кезде өзі 18-де түскен суретке қарап отыр — дәл сол суретті Рахманның әмиянынан Назерке тауып алған болатын.
— Анашым… неге ешқашан айтпадыңыз? — деді Назерке ақырын. — Неге менің әкем туралы мүлде тіс жармадыңыз?
Айгүл ұзақ үнсіздіктен кейін жауап берді:
— Қызым, мен сені қорғағым келді. Сен әкеңнің бейнесімен емес, өзіңнің өміріңмен өскеніңді қаладым. Ол кеткен кезде мен біржола жаптым сол есікті.
Назерке анасының қолын ұстады.
— Бірақ мен сол жабық есіктің ар жағында өз болмысымды іздеп келдім. Енді бәрін білгім келеді.
Келесі күні Назерке Рахманмен тағы кездесті. Бұл жолы қала сыртындағы тыныш саябақта. Жанында конверт болды — ДНҚ сараптамасының нәтижесі. Бойын билеген қобалжу мен үміт арпалысып тұр.
— Шындықты білгіңіз келеді ме? — деп сұрады ол Рахманнан.
— Иә. Қандай болса да, білуге дайынмын, — деді ол байсалды үнмен.
Назерке конвертті ұсынды. Рахман ақырын ашып, нәтижені оқыды. Көзі жасаурап кетті.
99.97% — әкелік расталды.
— Мен бұл күнді армандадым, бірақ оған ешқашан жете алмаспын деп ойладым, — деді ол күбірлеп.
— Енді сіздің қызыңыз бар. Және ол ешқашан жоқ болмаған, тек сіз білмеген, — деді Назерке сабырмен.
Келесі апталарда олар бір-бірін қайта таныды. Рахман Алматының ескі көшелерінде қыдырып, оған өзінің өмір жолын, шетелде құрған бизнесін, жалғыздықта өткізген жылдарын айтты. Назерке оны тыңдап отырып, бір сәтке бала кезіндегі қиялындағы әке бейнесін көргендей болды — бірақ бұл шын адам еді.
Рахман оны Түркиядағы вилласына шақырды — Анталия маңында. Лимон ағаштары, күн шуақты бақтар, теңіздің ерке самалы — бұл Назерке бұрын-соңды болмаған тыныш әлем еді.
Олар бірге тамақ дайындап, ескі әндерді тыңдап, жаңа естеліктер жинады. Назерке алғаш рет өзіне таныс емес, бірақ жылы жақындықты сезінді. Оның жүрегіндегі бос кеңістік біртіндеп толып келе жатты.
Біраз уақыт өткен соң Айгүл де Рахманмен жолықты. Екеуі ұзақ сөйлесті. Алғашқыда салқындық болғанымен, уақыт оларды да емдеді.
— Мен сенен кешірім сұрамаймын, Айгүл, — деді Рахман. — Бірақ егер рұқсат етсең, өміріңе кішкентай орын сұрағым келеді.
Айгүл жымиып:
— Біз енді жастар емеспіз, Рахман. Бірақ жүректе әлі де үміт бар. Қызымыз үшін… мен мүмкіндік бергім келеді, — деді.
Назерке шығармашылыққа бет бұрды. Ол бала күнінен әңгіме жазғанды жақсы көретін. Бір күні «Әмияндағы сурет» атты кітабы жарық көрді — бұл жүрекке жететін, шынайы өмірден алынған оқиға еді. Кітап жастар мен аналардың жүрегіне жол тапты.
Презентация күні залда екі адам отырды — Айгүл мен Рахман. Жанында Назерке микрофонмен тұр.
— Мен бала кезімде өзімді толық емес сезінетінмін. Енді түсіндім — мен ешқашан жарты болғам жоқ. Мен — анамның күшімен, әкемнің кешірімімен толықпын, — деді ол сахнадан.
Кешқұрым, бәрі аяқталған соң, Рахман оған қарап:
— Сен менің ең үлкен сыйым болдың, Назерке.
— Ал сіз мен үшін жаңа бастамасыз, — деді ол.
Келесі күні Назерке қайтадан «Алтын Дала» дәмханасына кірді. Бұл жолы — қонақ ретінде. Сол баяғы бұрыштағы үстелде отырып, шайға тапсырыс берді.
— Қара шай мен бауырсақ, — деді ол жаңа даяшыға.
Ол күлімсіреп, дәптеріне жазды.
Сол сәтте Назерке түсінді: бұл дәмхана — оның өткені болса, өмір алда әлі жазылатын жаңа тараулармен жалғасады. Ал ол енді дайын еді — бәріне.
