Таң сызылып атқанда, Алматының шет жағындағы зәулім үйдің ішін баяу жарық жарып өтті. Ернар көз ілмеген еді. Басын билеген ойлар тыныштық бермеді — кішкентай қыздың жүзі, өзіне тартқан көздері, және Айнұрмен арадағы ауыр үнсіздік.
Ол асүйге түсті. Кофе баяғыда дайындалған, бірақ бір жұтым да ішкісі келмеді. Қолына кесе алмастан, сыртқа — баққа шықты. Осы жерде ол соңғы рет Айнұрды көрген — жазғы бақта, қызыл көйлегімен, жалаңаяқ күліп тұрған…
Бақыттың осылайша әп-сәтте жоғалатынын кім білген?
Бір мезетте Айнұр да түсті. Қызметші берген ақ блузка мен қарапайым шалбар киіп алған. Шашын байлап тастапты, жүзі шаршаңқы, бірақ… сабырлы.
— Қайырлы таң, — деп сыбырлады ол жақындап.
— Қайырлы, — деді Ернар, көзін алмай.
— Кеше… бәрі үшін рахмет.
Ернар терең тыныс алды.
— Маған рақмет айтудың керегі жоқ. Бастапқыда-ақ істеуім керек болған іс қой бұл. Сен үшін. Қызымыз үшін.
Айнұр үнсіз қалды бір сәт.
— Мен қорықтым, Ернар. Қаштым. Өзімді сенсіз аман алып шығуға мәжбүрледім. Мүмкін, кейбір түндерде, дұрыс шешім қабылдадым деп ойлаған шығармын. Бірақ енді жоқ. Енді қашпаймын.
— Енді ше? Не істейсің? — деп сұрады Ернар тыныш үнмен.
— Білмеймін. Жоспарым жоқ. Тек Ләйлә бір кеш те болса жылы тамақ ішсе, бір түн болса да таза төсекте жатса дедім.
— Кетуге міндетті емессіңдер.
Айнұр оған қарады.
— Мейірімің үшін келгем жоқ.
— Мейірім емес бұл. Бұл — сенің де, менің де еншіміздегі өмір.
Сол сәтте Ләйлә баспалдақпен төмен түсті. Қолында кеше қызметші берген ойыншығы. Ернарды көріп, күлімсіреді.
— Қайырлы таң, аға! Мен періште түсімде көрдім!
Ернар тізерлеп отырды.
— Бәлкім, ол періште өзің шығарсың, Ләйлә.
— Сен менің әкемсің бе?
Сұрақ Ернардың жүрегіне тікелей тиді. Бұдан артық шынайы ештеңе естімеген шығар.
— Иә, — деді ол жай ғана. — Егер сен қаласаң, мен сенің әкең боламын.
Қыз кішкене ойланып тұрды да, қолын созды:
— Кейін бірге пазл құрастырамыз ба?
— Әрине, — жымиды Ернар.
Келесі күндерде күтпеген, беймәлім тыныштық орнады. Ләйлә жиі күлетін болды. Айнұр тәбетімен тамақ ішетін болды. Ал Ернар… телефонсыз жүрген сәттері жиіледі.
Бір күні таңертең, Ләйлә ас үйдегі үстелде сурет салып отырған кезде, Айнұр мен Ернар ас бөлмесінде екеу-ақ қалды. Айнұр бір сәтке тұрып, көзін көтеріп:
— Қаласаң, ДНҚ-тест сұрауыңа болады. Сенің де құқығың бар…
— Жоқ. Маған қажет емес. Жүрегім айтып тұр. Ол — менің қызым.
— Бұған сенімдісің бе?
— Ешнәрсеге бұлай сенбеген шығармын, — деді Ернар сеніммен.
Айнұр көз жасын әрең тежеді, бірақ жымиды.
— Энгельс ықшамауданынан шағын пәтер таптым. Онша кең емес, бірақ парктің қасында. Егер бәрі дұрыс болса, соған көшейік деп едім. Бұл үйде бөгде адамдай сезінгіміз келмейді.
— Сендер мұнда бөгде емессіңдер. Бірақ… түсінем, — деді Ернар.
Олардың арасындағы үнсіздік енді ауыр емес еді. Ол – емеурінге толы, бір-бірін түсінуден туған тыныштық еді.
— Енді не істейміз, Ернар? Бізбен?
— Мен… бәрін қалпына келтіргім келеді. Бірақ қалай екенін білмеймін.
— Кішкентай қадамнан бастайық. Бүгін паркте серуендейміз бе?
— Қаласаң, мен сендермен қайда болса да барам.
Сол жексенбіде Ернар алғаш рет ноутбугын ашпады. Ол паркте болды. Ләйләнің қолын ұстап. Секірмек үйреткен қызына күліп. Айнұрға қарап отырып, бір қарапайым шындықты ұқты:
Бақыт сатып алынбайды. Ол атақпен бірге келмейді. Бақыт — сен рұқсат бергенде ғана қайтады.
Уақыт өтті. Баяу. Кейде ауыр. Бірақ шынайы.
Айнұр аудандық кітапханада жұмысқа орналасты. Ләйлә балабақшаға барды. Ернар жұмыстан ерте келетін болды. Әр кеш сайын Ләйлә:
— Қол ұстасып отырыңдаршы? — дейтін.
Олар – солай отыратын.
**
Күздің соңғы күндерінің бірі. Үшеуі парктегі орындықта отыр. Сарғайған жапырақтар баяу айналып түсіп жатты. Айнұр Ернардың иығына сүйеніп, Ләйлә анасының тізесінде мүлгіп жатыр.
— Ернар… мен бұл сәтке жетеміз деп ешқашан ойлаған емеспін. Тіпті түсімде де.
— Мен болса… күнде түсімде көремін.
— Ал енді ше? Қайда барамыз?
Ернар оның шашынан сипап:
— Бәрін басынан бастаймыз ба?
— Екеуміз ғана ма?
— Үшеуіміз.
Айнұр күлімдеді:
— Онда, иә. Бастайық.
Ләйлә көзін жартылай ашып, ұйқылы-ояу тіл қатты:
— Біз… бір-бірімізді жақсы көреміз бе?
Ернар мен Айнұр бір-біріне қарап, жауап берді:
— Иә, жаным. Біз бір-бірімізді жақсы көреміз.
Жеті жылдан кейін алғаш рет өткен мен болашақ ашумен емес, өкінішпен емес — кешіріммен тоғысты.
