Мен есіктің аузында қатып тұрдым. Жүрегім кеудемнен атылып кетердей дүрсілдеп соғып тұр. Үйдің іші қараңғы, тыныштық тым ауыр еді. Іште әлдекімнің аяқ дыбысы естілді. Сосын әлсіз сыбыр жетті құлағыма:
— Айдана?
Бұл дауыс таныс еді. Әлсіз, дірілдеген. Ол — сіңілім Гүлнұр. Иә, ол. Мен ішке қарай сақ қадаммен өттім. Терезеден түскен әлсіз жарық еденге көлеңке түсіріп тұрды. Бөлменің ортасында бір адам тізерлеп отырды — артымен маған қарап.
— Гүлнұр? — деп сыбырладым.
Ол жай бұрылды. Көздерінде жас тұрды.
— Сен мұнда келмеуің керек еді… бәрі тым күрделі… — деді ол.
Сол сәтте мен оны көрдім — оның жанында тізерлеп отырған ер адамды. Бір сәтке ол маған Нұрлан сияқты болып көрінді. Бірақ бұл мүмкін емес еді. Нұрлан қайтыс болған, оны өз қолыммен жер қойнына тапсырғам. Бірақ бұл адам… Нұрланға қатты ұқсайтын. Бет әлпеті, қасы, тіпті мұңды жанары да бірдей — бірақ, мұздай суық еді.
— Бұл кім? — деп сыбырладым.
Гүлнұр оның бетіне бір қарап алып, жауап берді:
— Бұл — Мақсат… Ол мені қорқытты. Қолымда бардың бәрін пайдаланам деді.
Гүлнұр мені басқа бөлмеге ертіп кірді — кішкентай ғана кабинет. Жәшіктер, суреттер, хаттар шашылып жатыр. Үстел үстінде бір фото — Гүлнұр мен Нұрлан, бақытты. Бірақ бұрышында — Мақсат. Тағы бір сурет — ол мен Гүлнұр тау жақтағы үйде. Жанында — қолмен жазылған хаттар. Шантаж. Қауіп.
— Ол мені шындықты айтуға мәжбүрледі. Барлығын. Мені, сені, бәріңді масқаралаймын деді.
— Сен оны шын сүйдің бе? — деп сұрадым мен.
Гүлнұр иығын түсіріп, көзіне жас алды:
— Білмеймін… бір сәттік әлсіздік. Бірақ ол соны өз пайдасына пайдаланды.
Хаттар анық көрсетіп тұрды: ол оны қорқытқан, қысым жасаған, басқа әйелмен болғанын да жазған — Маржан есімді. Мақсат біздің өмірімізге кіріп алып, бәрін уысында ұстап отырған.
Сол сәтте ол пайда болды. Есіктің жабылғаны естілді. Ол бөлменің ішінде еді. Қолында — тапанша.
— Ешқайда кетпейсіңдер, — деді сабырлы үнмен. — Барлығы айтылғанша — осы жерде боласыңдар.
Оның көзі суық, жанары өткір. Гүлнұр маған қарай ығысты. Мақсат үстелдегі конвертті нұсқады:
— Ол дауыстап айтуы керек. Мені таңдағанын.
Гүлнұр үнсіз тұрды. Сосын, батылданып, конвертті алды да үстелге қойды:
— Иә. Бір кезде оны жақсы көрген шығармын. Бірақ ол — өтірікші. Манипулятор. Қауіпті адам.
Мақсат жымиып қойды. Тапаншаны үстелге қойып, конвертті алды.
— Үш күннен кейін, егер ештеңе айтпасаңдар — осының бәрін жариялаймын. Мені тоқтата алмайсыңдар.
Ол шығып кетті. Есіктің дыбысы — ең соңғы үмітті де жұтып қойғандай болды.
✦ Тыныштық — дауылдан кейінгі
Бөлме тыныш. Біз екеуміз үнсізбіз. Сосын Гүлнұр маған қарады:
— Енді не істейміз?
— Полицияға барамыз. Бұл кісіні тоқтату керек. Бұл жерде қалдыру — болашаққа қауіп.
✦ Полиция бөлімінде
Бәрін айттық — хат, шантаж, қоқан-лоққы. Тергеуші Әлібек тыңдап отырды, үнсіз. Сосын басын изеді:
— Бәрі расталса — оны тоқтатамыз. Бірақ сақ болыңдар. Мұндай адамдар оңайлықпен тынбайды.
Бірнеше күннен кейін Мақсат табылды — жалған атымен қонақ үйге тіркелген екен. Оның хаттары бірнеше сайттарға жіберілгені де анықталды. Бірақ біз дайын едік.
✦ Сот залында
Іс сотқа жетті. Гүлнұр куәлік берді. Біз барлық дәлелдерді жинадық: хаттар, фото, дыбыс жазбалар. Сот шешімі — психологиялық зорлық, шантаж расталды. Мақсат шартты түрде сотталды. Қоғамдық бақылауға алынды.
✦ Жаңа бетбұрыс
Бәрі аяқталғаннан кейін біз бірге қалдық. Шындықты жасырмай, арылдық. Қорқыныштың орнына — тыныштық.
— Енді не болады? — деп сұрады Гүлнұр бір кеште.
— Біз өмір сүреміз. Бұдан былай — өзіміз үшін.
Шындық ауыр болуы мүмкін. Бірақ ол — бостандық.
