Бүкіл зал үнсіз қалды. Айдынның сөздері ауаны жарып өтті. Қонақтар қолдарындағы бокалдарымен қатып қалғандай тұрды. Айсұлу жалт бұрылып, көпшіліктің ішіне сіңіп кетуге тырысты. Анам аузын алақанымен жауып алды. Әкем бір нүктеге қадалып, естігенін қабылдауға тырысқандай еді.
Мен залдың қақ ортасында тұрдым. Барлық көзқарас менің үстімде. Бетім күйіп барады, жүрегім бірқалыпты соқпайды. Арқамнан мұздай діріл жүгірді. Ештеңе естімей қалдым. Тек Айдынның дауысы санамда жаңғырып жатты: «Сенен жүрегім айниды… сен мені жирентесің…»
Бір қадам артқа шегіндім. Сосын тағы бір. Көйлек етегі аяқтарыма оралды, өкшемнің астындағы еден шайқалғандай көрінді. Бір нәрсе айтқым келді, «неге?» деп сұрағым келді, бірақ ернім үнсіз қимылдады.
— Ләйлә… — деген анамның дауысы алыстан, тұманның ар жағынан естілгендей болды.
Залдан шығып кеттім. Артымнан қараған да жоқпын. Дәліздегі салқын ауа бетіме соққыдай тиді. Қабырғаға сүйеніп, терең дем алдым. Артымнан есік тарс жабылды — Айдын артынан шыққан еді.
— Ләйлә, тоқташы! — деді ол, бірақ оның дауысы бос еді. Онда өкініш те, сезім де жоқ болатын.
Баяу бұрылып, оның көзіне тіке қарадым. Бос. Өлі көзқарас. Кетіп қалған адамның көзі секілді, тек айтуды ұмытып кеткен.
— Неге? — деп сұрадым тыныш үнмен.
— Өйткені мен солай сезінем. Бұдан былай өтірікпен өмір сүргім келмейді. Бастан-ақ қате болды. Үйленгенім — аяушылықтан. Апаттан кейін… қайтып шығу жолын білмедім. Бірақ бүгін, осындай жарықтар, жалған қуаныш, жасанды той — бәрі шаршатты.
Айқайлауға шақ қалдым, бірақ тістеніп, үндемедім. Аузымнан қанның дәмі сезілді. Әрбір сөзі ішімді тіліп өтті.
— Ал Айсұлу ше? Ол да сенің «шынайы өміріңнің» бір бөлігі ме?
Жауап бермеді. Көзін төмен салды.
— Түсінікті. Кете салуға болатын еді. Айтуға болатын еді. Бірақ сен мені көпшіліктің алдында қорлауды таңдадың. Осы күнді әдейі күттің. Кек алғың келді ме, әлде шоу жасамақ болдың ба? Құттықтаймын, Айдын. Қалағаныңа жеттің.
Мен залға қайта кірдім. Адамдар ыңғайсыз қозғалып, сыбырласып тұр. Музыка әлі ойнатылмады. Кейбірі сырт киімін киіп жатты. Басқалары телефонға үңілген болып тұр.
Сахнаға шықтым. Микрофонсыз. Жүргізушісіз. Тек мен және үнсіздік.
— Құрметті достар… бұл кеш дәл осылай болсын деп ойламадым. Көбі алыстан келді, уақыт бөлдіңіздер, дайындалдыңыздар. Рақмет айтқым келеді. Және кешірім сұрағым келеді. Бірақ тағы бір нәрсе айтқым келеді.
Басымды көтеріп, маған ең жақын жандарды іздедім. Ата-анам. Құрбым Шолпан. Нағашым Марат. Ауруханада жанымнан шықпаған, қолымнан ұстаған, үміт берген адамдар.
— Мен тірімін. Бүгінгі күн — Айдын туралы емес. Бұл — мен туралы. Мен тірі қалдым. Мен сүйікті туфлиімді киіп, айнаға қорықпай қарадым. Апат мені сындыра алмады — енді оны бұл адам да жасай алмайды.
Қол шапалақтау алдымен бәсең естілді. Сосын қаттырақ. Адамдар орындарынан тұра бастады. Жан жылуын, қолдауды сезіндім. Бұрышта Айсұлу жоқ еді. Ал Айдын… ол енді маңызды емес.
Сахнадан түсіп, барға қарай бет алдым. Бір бокал шампан сұрадым. Аспанға көтердім.
— Өмір үшін, — дедім. Ал адамдар қайталады: Өмір үшін!
Кеш аяқталған жоқ. Достарым қайтадан музыка қойды. Шолпан мені биге шақырды. Күлдік. Жыладық. Биді тоқтатпадық. Сол сәттерде мен түсіндім: мен қайтадан өмір сүре бастадым.
Екі күннен кейін Айдын хабарлама жіберді. Қысқа әрі салқын: Кешір. Сөйлескім келеді.
Жауап бермедім. Сөмкемді жинадым. Төсекке неке жүзігімді және үйлену суретімізді қойдым. Артқы жағына алтын қаламмен: Сабақ үшін рақмет — деп жазып кеттім.
Теңіз жағасындағы бір шағын қалаға көшіп кеттім. Мұнда теңіз үнемі асау, бірақ шынайы. Терезелері үлкен, тыныш пәтер жалдадым. Таң сайын терезеден толқындарға қарап отырып, кофемді ішемін. Жазамын. Өзімді іздеймін. Тағы да табамын.
Кейде бәрі қайтадан ауырады. Кейде түнде оянып кетем, сол кештің дәмі аузымда. Бірақ терең дем алып, өзіме еске саламын: мен бастан кешкен жағдайларым емеспін. Мен — олардан кейін кім болуды таңдадым, солмын.
Ал мен өмірді таңдадым.
