Мәрзия нық қадаммен екеуіне қарай бет алды. Әр басқан қадамы ашу мен өкпеге толы еді. Алдында — Ернар мен Сандуғаш. Күйеуінің басқа әйелмен қол ұстасып тұрғанын көру — жанын тіліп өтті.
Ернар сасып қалды. Қолындағы чемодан жерге түсіп кетті. Ол Мәрзияға таңдана қарады, көзі шарасынан шыққандай.
— Мәрзия… бұл… олай емес… — деп күбірледі ол.
— Солай емес пе?! — деп оның сөзін бөліп жіберді Мәрзия. Дауысы мұздай суық. — Үш күн бойы төсекке жатып алып, ыстығым бар деп, мені алдадың. Ал өзің жас қызбен демалысқа кеткелі жатыр екенсің бе?!
Сандуғаш бір қадам шегініп, басын төмен салды. Беті ду ете түсті.
— Мен саған сендім, Ернар. Үйде жатсың, демалып жатыр деп. Ал сен… сен мені сатып кетіпсің, — деді Мәрзия дірілдеген дауыспен.
Ернар бір қадам алға жылжыды, бірақ Мәрзия қолын көтеріп тоқтатты.
— Жақындама! Сен маған тиіспе.
Айналасында бәрі үнсіз. Әуежайдың гуілі алыстан ғана естіліп тұр. Мәрзияның көздері жасаурап тұрса да, жүзінде беріктік бар.
— Мен сен үшін жолдама алып едім. Бірге уақыт өткізейік дедім. Сен демал, сергі дедім. Ал сен… басқа біреумен барғанды жөн көріпсің. Айналайын, шын бет-пердеңді енді ғана көрдім.
Сол сәтте Айдана, Мәрзияның сіңлісі, жақындап келіп, әпкесінің қолынан ұстады.
— Жүр, Мәрзия. Бұл адамға сөз де артық.
Мәрзия басын изеді. Бірақ бір сәтке тағы да Ернарға бұрылды.
— Сені мен өз қолыммен таңдадым. Бірақ өмірімде ең үлкен қатем осы болыпты.
Сандуғаштың көзіне жас келді. Ол Мәрзияға қарады да:
— Кешіріңіз… Мен сіздің бірге екендеріңізді білмедім. Ол маған «ажырасып кеткенбіз» деді…
Мәрзия күрсінді.
— Сандуғаш, бұл сенің де сабағың. Бірақ Ернардың өтірігіне сеніп қалғаның үшін өзіңе өкпелеме. Ол бәрімізді алдады. Енді өз өміріңде шындықты ізде. Мен сені жазғыра алмаймын.
Ернар үндемеді. Ол енді не айтарын білмейтін. Мәрзия оның көзінен қарады да:
— Ал сен… бәрін жоғалттың. Енді мен сенің әйелің емеспін. Ешқашан да болмаймын.
Ол бұрылып, кетіп бара жатты. Айдана да үнсіз ілесіп келе жатты. Чемоданын сүйретіп бара жатып, Мәрзия бір сәтке артына қарап:
— Түркияға бара бер. Бірақ бұдан былай үйің жоқ. Менің жүрегімде де, есігімде де сенің орның қалмады.
Ернар орнында қаққан қазықтай тұрып қалды. Сандуғаш екеуі үнсіз қалды. Жанарларында — өкініш, ұят, бұлыңғырлық.
Кенет Сандуғаш бұрылып:
— Мен де бармаймын. Мұның бәрі дұрыс емес. Мен үйге қайтамын.
Ернар оның соңынан қарап:
— Мен ақымақ болдым. Сен де, ол да… бәрін жоғалттым.
Сандуғаш үндемеді. Сол сәтте ол да бұрылып, баяу қадаммен әуежайдың шыға берісіне қарай бет алды.
Ернар жалғыз қалды. Чемоданымен бірге. Ешқайда бара алмайтындай. Төңірек тыныш. Бірақ ішінде дауыл.
Сол күні Мәрзия Тайландқа ұшты. Бірақ бұл тек саяхат емес еді. Бұл — бостандыққа жол. Қайғыдан арылу. Өмірдің жаңа парағы.
