Мұрат есік аузына сілейіп тұрып қалды. Спальнядан шыққан көңілді музыка мен Әйгерімнің сыңғырлаған күлкісі — оның ауыр хәлде екеніне деген барлық сенімін жоққа шығарды. Аяқтары ауырлап, жүрегі дүрсілдеп, ішкі түйсігі одан әрі бармауға үндегендей еді.
Бірақ ол бір қадам жасады. Сосын тағы бір.
Есік сәл ғана ашық еді. Іште, сәнмен безендірілген бөлмеде, Әйгерім төсек шетінде отыр — басын шалқайта күлуде. Қасында, креслода — сол атақты профессор — қолында шампан толы бокал, ол да мәз. Бұл жерде науқастың ізі де жоқ — тек екі адам ойын-сауықтың ортасында.
Мұрат үнсіз кірді. Әйгерім жалт бұрылып қарады, күлкісі үзіліп, жүзі бозарды. Профессор орнынан тұруға ұмтылғаны сол еді, Мұраттың салқын дауысы оны тоқтатты.
— Отыр орныңызда, профессор мырза. Ал сен, Әйгерім… қарасам, ғажаппен жазылып кетіпсің.
Үнсіздік орнады. Әйгерім шашын түзеп, өзін жинауға тырысты.
— Мұрат… бұл сен ойлағандай емес…
— Рас па? — дауысы мұздай шықты. — Онда бұл не? Шампанмен емдеу ме?
Профессор баяу көтерілді, түрі ыңғайсыз.
— Мұрат мырза, мен бәрін түсіндіре алам…
— Керегі жоқ. Есеп-шоттарыңыздың өзі жеткілікті. — Ол бір сәтке тоқтап, Әйгерімге қарады. — Сен мені аяушылықпен, кінәмен, айламен байлап ұстадың. Жетістің. Бірақ осы жерден бітті.
Әйгерімнің көздері жасқа толды — өкініштен емес, ашудан.
— Сен… сен Айнұрмен мені алдадың! Маған келіп, ажырасайық дедің!
— Иә. Және сол шешімім күшінде. — Мұрат терең тыныс алды. — Бірақ кетер алдында өзіме тиесілі нәрселерді қайтарып алам: тыныштық, сенім, өз-өзіме деген құрмет.
Әйгерім бірдеңе айтпақшы еді, бірақ Мұрат қолын көтерді. Ол ашулы емес — бос еді. Бірақ сол бостық еркіндіктің бастамасы болатын.
Артқа бұрылмастан бөлмеден шығып кетті.
Сыртта ауа тап-таза еді. Аспан ашық, ал кеше өзі тұншығып жүрген қала енді тірі сияқты сезілді. Ол көлігіне отырып, қозғалтқышты оталдырды. Қайда барарын нақты білмеді, бірақ нені іздейтінін анық түсінді.
Айнұр.
Мүмкін, ол кетіп қалған болар. Мүмкін, кеш болып кеткен шығар. Бірақ әрекет етпейінше, тоқтай алмады. Жол бойы әрбір бағдаршам мәңгілікке созылғандай көрінді. Айнұрдың үйіне келгенде, есік ашық тұрды, дәлізде бір қорап. Іштен жай әуен естілді.
Бір рет қақты. Тағы бір рет.
Айнұр есікке шықты. Көзінде шаршаған, бірақ мейірімге толы жанары — кінәламай қарсы алды.
— Келдің бе…
— Кеш пе?
Ол сәл жымиды, мұңмен.
— Егер әлі жүрек ауырса — ешқашан кеш емес.
Мұрат ішке енді. Әлем бұрынғыдай еді — бірақ өзі өзгерген.
