Жаңа келген қызметші үй иесінің қызы неге күнде түнде бөлмесінде жылап отыратынын білгісі келген. Бірақ ол жасөспірімнің бөлмесіне кірген кезде…
Болат Сатыбалдының дауысы бөлмені жаңғыртып тұрды. Айгүл состиып тұрып қалды. Қолдары жансызданғандай, ілініп қалған. Мынадай жағдайға тап боларын мүлде күтпеген еді. Жанеркенің көз жасы, өзінің ішкі түйсігі — бәрі-бәрі мұндай салмақты салдарды болжай алмаған.
Жанерке көрпенің астына тығылып, әлемнен жасырынып жатқандай еді. Кең әрі сән-салтанатты бөлме енді бұрынғыдай қауіпсіз орын емес, темір тор секілді көрінді. Жан мен тәнге ауыр келген жалғыздық.
Болат қызының жанына жақындап келді, бірақ отырмады. Арқасын тік ұстап, қолдарын артына ұстап тұрды. Қатты, суық қалпы — оның әдеттегі бейнесі.
— Жанерке, қызметкерлерге бұлай қарауға болмайды. Ереже бар. Айгүл оны бұзды. Бірақ сен де дұрыс істеген жоқсың.
Даусы тыныш, бірақ әрі салқын, әрі қатаң шықты. Қыз үндемеді.
Айгүл жұтынып алды. Бұлай араласуы тиіс емес еді. Бірақ ол араласты.
— Мырза, мен ережені бұзғанымды білемін. Бірақ… ол күнде жылайды. Түн сайын. Қарап отыра алмадым, жаным шыдап тұрмады.
Болат оның жүзіне қарады. Ашуланған жоқ, керісінше — сәл таңғалғандай. Сәл үнсіз қалып барып:
— Ертең таңертең кілттерді Талшын апайға тапсырасыз. Сізбен келісімшарт бұзылады.
— Түсіндім, — деді Айгүл бәсең дауыспен.
Кетпес бұрын тағы бір рет Жанеркеге қарады. Қыз да оған қарап еді. Сол сәтте екеуінің арасында үнсіз бір түсіністік орнады. Жалғыздық. Түсінілмегендік. Жылы сөзге, адамдық қарым-қатынасқа зәрулік.
Келесі күні таңертең Айгүл қызметкерлермен қоштасты. Талшын апай оған жұмсақ қарап:
— Өкінішті. Сізде үлкен жүрек бар екен. Көп адам ондай батылдыққа бара алмайды, — деді.
— Рақмет. Кейде ереже бәрі емес екенін түсінесің.
Айгүл ауладан алыстап бара жатып, жүрегінен бір ауыр жүк түскендей болды. Иә, жұмысынан айырылды. Бірақ ар-ұятын сақтап қалды. Ол үшін бұл — әлдеқайда маңызды еді. Және Жанерке де оны ешқашан ұмытпайтынын білді.
Сол кезде үйдің бір бұрышында Жанерке жалғыз отыр еді. Әкесі қасынан өтіп бара жатып, ойланып, қайта тоқтады.
— Жанерке…
Қыз басын көтерді.
— Сіз айттыңыз ғой, анам мені көргісі келмейді деп… Бұл рас па?
Болат аз-кем үнсіз қалды. Жүзі жұмсара түсті.
— Мен де білмеймін. Шындық — оны өз өмірімізден алыстатуға тырысқаным. Өйткені бізді тастап кетті. Бірақ… мүмкін, бұл қателік болған шығар.
— Онымен сөйлесуге бола ма?
— Иә. Мен ұйымдастырамын. Бірақ мен де сөйлесуге қатысқым келеді.
Көптен бері болмаған үміттің бір шырағы Жанеркенің жанарында жарқ етті. Әлі әлсіз, бірақ — шынайы.
Бір аптадан соң қаладағы шағын дәмханада Айгүл әпкесі Гүлнарға ыстық шай ұсынды. Шаршағандай көрінгенімен, көздері мүлде басқаша жанып тұрды.
— Қалай өтті? — деп сұрады Гүлнар, жазылып қалғанына қуанып.
— Кейбір адамдарда бәрі бар — бірақ жанында жылулық жоқ екенін түсіндім.
— Ненің жоқтығы?
— Құшақ. Түсіністік. Шындық.
— Қайтып барар ма едің, егер қайта шақырса?
Айгүл жымиды.
— Мүмкін. Бірақ тек бәрі өзгерсе ғана.
Ал қымбат перделері бар биік терезелі бөлмеде Жанерке анасының суретін ұстап отырды. Телефоны үнсіз дір етті — белгісіз нөмірден хабарлама келді:
«Сүйікті Жанерке, мен анаңмын. Әкең маған хабарласты. Кездескім келеді. Қалай қарайсың?»
Жанеркенің жүзіне ұзақ уақыттан кейін алғаш рет күлкі үйірілді.
