Келесі таңертең маған адам ресурстары бөлімінен қоңырау келді. Дауысы байсалды, бірақ ресми:
«Лоран ханым, Сізге Жаңа жылдық кешке байланысты хабарласып отырмыз… Біз ішкі тексеріс жүргіздік және бұл жағдай тиісті түрде шешілетінін хабарлаймыз.»
Алғашында не туралы айтып жатқанын ұға алмадым. Бірақ көп ұзамай бәрі анықталды. «Нағыз Лоран ханым» — яғни, күйеуіммен сүйісіп тұрған әйел — іс жүзінде сол компанияда қызмет атқаратын әріптесі болып шықты. Екеуінің арасындағы қатынас біраз уақыттан бері жалғасып келген екен. Ең сорақысы — бұл туралы бүкіл кеңсе білген, тек мен ғана бейхабар болғанмын.
Сол түндегі менің күтпеген келуім бәрін астаң-кестең етті. Видеобақылау жазбалары, әріптестердің куәгерлігі және компанияның этикалық саясаты іске қосылды. Ішкі тергеу басталды.
Нәтижесінде күйеуімді қызметінен уақытша шеттетіп, жұмыс поштасы мен деректерге қолжетімділігін бірден жауып тастады. Ал оның «әйелі» — басқа бөлімге ауыстырылып, ресми сөгіс алды. Компания өз абыройын сақтау үшін қолдан келгеннің бәрін істеді.
Мен ше?
Мен сол сәтте-ақ мүлде басқа нәрсеге дайындалып жатқанмын: жаңа өмірге. Үн-түнсіз, айқайсыз. Ешқандай кек немесе көре алмаушылық жоқ — тек анық шешім. Өзімнің кішкентай чемоданымды жинадым: бірнеше көйлек, тіс щеткасы, ақ түсті жейде (таңдап алғанымдай), төлқұжат және бір билет — белгісіз қалаға.
Сол күні HR бөлімінен тағы бір электрондық хат алдым. Мазмұны тым сыпайы, тіпті таңғаларлық:
«Құрметті Лоран ханым,
Соңғы оқиғаларға байланысты Сіздің сабырлығыңыз бен қадір-қасиетіңізге ризашылығымызды білдіреміз. Біздің компанияда жұмыс орнындағы орынсыз қатынастарға жол берілмейді. Қаласаңыз, біз Сізге кәсіби коучпен немесе психологиялық кеңесшілермен байланыс ұйымдастырып бере аламыз.
Ізгі тілекпен,
HR және Ішкі этика бөлімі»
Мен күлдім. Бір жағынан, бұл шын ниеттен жазылған хат сияқты көрінді. Бірақ шын мәнінде, бұл тек абыройын сақтауға тырысқан компанияның реакциясы еді. Ең қызығы — мен ештеңе жасаған жоқпын. Тек көріндім. Бар болғаны.
Кішкентай күнделігіме мына төрт жолды жазып қойдым:
-
Артық эмоция жоқ.
-
Мен өзімді танимын және бағалаймын.
-
Жауап қату — міндет емес.
-
Жаңа өмір — дәл осы сәттен басталады.
Әуежайда мен өзімді еркін сезіндім. Бұл қашу емес еді. Бұл таңдау еді. Бұрын мен біреудің сахнасында қосалқы кейіпкер болсам, енді өз оқиғамның басты кейіпкері едім.
Алда не күтіп тұрғанын білмедім. Бірақ ең бастысы — қорықпадым. Бұл жеткілікті.
— — — — —
Бірақ мұнымен бәрі бітпейді. Бұл тек бастамасы ғана. Қайда кеткенімді білгің келе ме? Жаңа адамдармен таныстым ба? Армандарымды қайта таптым ба? Өмірге деген сенімімді қалпына келтірдім бе?
Саяхат енді басталды.
