Залда тыныштық орнады. Барлығы Маржанға — жігіттің анасына қарап отырды. Кеш басынан бері кейбіреулер оны елемеуге тырысқан еді. Бірақ ол сахнада биік тұрды. Қымбат көйлек кимеген, ешқандай сәнқойлық жоқ — бірақ жүзінен нұр төгіліп, жүрегінің мейірімі бәрін баурап алғандай. Микрофонды алды. Қолы сәл дірілдегенімен, дауысы анық әрі сенімді шықты:
— Сәлеметсіздер ме, қадірлі қауым. Мен өмірімде осыншама адамның алдында сөйлеп көрмеппін. Әсіресе мұндай әдемі, сән-салтанатты тойда. Бірақ бүгін ерекше күн — ұлым Ернар мен келінім Айдана жаңа өмірге қадам басты. Бұл күн мен үшін де өте маңызды.
Ол сәл кідіріп, залды шолып шықты. Ешкім дыбыс шығармады.
— Мен жоғары оқу орнын бітірмедім. Жастайымнан әкем сырқаттанып, анам екеуміз үйдің бар ауыртпалығын арқаладық. Арманым — мұғалім болу еді, бірақ тағдыр басқа жолға салды. Үй тазаладым, бала қарадым, тамақ жасап, өзгелерге қызмет еттім. Кей адамдар үшін бұл — үлкен жетістік емес шығар. Бірақ мен үшін — бұл махаббаттың көрінісі болды.
Маржан осы сөздерді айтып тұрған кезде, Айдананың ата-анасы оған қарап отырды. Бұған дейін мұрнын шүйіріп отырған жүздерінде енді күмән мен ыңғайсыздық байқалды.
— Осындай қарапайым еңбектің арқасында ұлым жақсы білім алып, өмірде өз жолын тапты. Мен оны адамгершілікке, еңбекқорлыққа, кішіпейілділікке баулыдым. Ол ешқашан байлыққа емес, адалдыққа ұмтылды. Бүгін оны осылай жарымен бірге көріп тұрғаныма қатты қуаныштымын. Мен мақтанамын.
Көзінен бір тамшы жас үзіліп түсті. Бірақ ол сөзін жалғастырды:
— Айдана, айналайын, сені көріп тұрып ақылды, сымбатты, тәрбиелі қыз екеніңді көремін. Ата-анаң сені үлкен махаббатпен өсірген. Енді мен сені өз қызымдай қабылдаймын. Саған бір шындықты айтқым келеді — Ернар махаббатты, адалдық пен құрметті өмірден үйренді. Ол әрқашан сенің жанында болады, жақсы күнде де, қиын сәтте де.
Залда отырған кейбір қонақтар көз жасын сүртіп үлгермеді.
— Біз көбіне адамды байлығына, дипломына қарап бағалаймыз. Бірақ шын құндылық — уәдеде тұруда, таңертең ерте тұрып отбасыңа ас дайындауда, еш шартсыз шын жүректен сүюде.
Ол Ернарға қарады. Ұлының көзіне жас толған, келінінің қолын қысып ұстап отыр.
— Ернар, сенің әрбір әрекетіңмен мақтанамын. Сен кішкентай кезіңде жазда құрылысқа шығып, еңбек еттің. Шаршап келіп, шағымданбайтынсың. Әр жетістігің — өз маңдай теріңмен келген. Бүгінгі күнің соның дәлелі.
Маржан енді Айдананың ата-анасына тік қарап сөйледі:
— Иә, мен, бәлкім, сіздер күткендей келіннің шешесі емеспін. Қымбат көйлек кимеймін, шетелде оқыған жоқпын. Бірақ мен бір жақсы адамды өмірге әкеліп, оны тәрбиеледім. Егер бұл еш мағына бермесе — онда біздің құндылықтарымыз мүлдем бөлек.
Бүкіл зал тынышталып қалды. Бір сәттен соң біреу шапалақтай бастады. Оған тағы бірі қосылды. Бірнеше секунд ішінде бүкіл зал орындарынан тұрып, ду қол шапалақ соқты. Бұған дейін елемеген кейбіреулер енді көздерінен жас шығарып, шын жүректен риза болып тұрды. Айдананың ата-анасы да орнынан тұрып, абыржып болса да, құрмет білдірді.
Маржан сәл жымиып, басын иді.
— Рақмет. Мен бұл сөздерді қошемет үшін айтқан жоқпын. Шын жүректен шыққан сөз еді. Егер бір күні тағы да қарапайым анаға қарап шошына қарағыңыз келсе — мені есіңізге алыңыз.
Ол микрофонды тапсырып, сахнадан түсіп кетті. Ернар анасын құшақтай алды, Айдана қолынан ұстап, оған шынайы алғыс білдірді. Сол сәттен бастап бәрі өзгерді.
Құрмет — сатып алынбайды. Құрмет — еңбектеніп, жүректен шығатын нәрсе.
Ал Маржан сол құрметке әбден лайық екенін дәлелдеді.
