Аружан сәл үнсіз тұрып қалды. Кешкі салқын жел бетіне тиді, ал жүрегі дүрсілдеп, бүкіл денесін дірілдетіп тұрды. Дауысы дірілдеп шықты:
— Ата… Айдос дәрігерді шынымен танисыз ба?
Қарт сәл жымиып, иегін сипап қойды.
— Әрине, қызым. Айдос — осы маңдағы ең беделді дәрігер. Жылдар бойы талай жанды емдеді. Ол мына соқпақпен шығысқа қарай жүрсең, аз ғана жерде орналасқан. Кішкене емханасы бар. Адамдар көрші ауылдардан да келіп жатады.
Аружан сәл тыныстап:
— Рақмет… сізді қалай атайын?
— Менің атым — Станбек, — деді қария. — Қызым, бар, батыл бол. Айдосқа мен жібердім десең — ол бәрін түсінеді.
Аружан алғыс айтып, жолға шықты. Көше бойындағы ескі үйлер үнсіз қарап тұрғандай еді, бірақ ол енді қорықпады. Анасының «Мен бұрын жай ғана ғашық қыз едім» деген сөзі ойынан кетпеді. Бұл сөздер оның бойына күш беріп тұрды.
Бірнеше минуттан кейін ол ағаш тақтайшасы бар үйге жетті: «Айдос Төлегенұлы — терапевт». Терең тыныс алып, есікті қақты.
— Кіре беріңіз, — деген жылы дауыс естілді.
Есікті ашқанда, алпамсадай, шашы шала ақсақал дәрігер тұрды. Киімі қарапайым, жүзі сабырлы, көзқарасы мейірімді еді.
— Сәлем, Аружан, иә? — деді ол. — Станбек атаң айтып еді, келуің мүмкін деп. Қорықпа, өт ішке.
Емхана қарапайым әрі таза болатын. Жиһаздар ұқыпты орналастырылған, сөрелерде шөп дәрілер, үстелде қағаздар мен медициналық құралдар. Барлығы жанға жайлы әсер беретін.
— Айтыңызшы… анам апатқа ұшырады. Қазір комада жатыр. Мен бәрі кездейсоқ емес деп ойлаймын. Күйеуі — Марат… мен күдіктенемін. Оның бет-жүзінен бір жамандық сезілді. Сіз көмектесе аласыз ба?
Айдос ауыр тыныс алып, қарсы отырып:
— Мен талай тағдыр көрдім, қызым. Бір қарағанда, ештеңе істеу мүмкін емес көрінеді. Бірақ адам жанын оятудың жолдары бар. Шөппен емдеу, арнайы терапиялар, дыбыс және жарықпен әсер ету… Бірақ маған анаң туралы барлық мәлімет керек. Қағаздары бар ма?
— Бар. Томография, қан талдаулары, диагноз — бәрі жанымда. Және менде Мараттың кінәсін дәлелдейтін жайттар бар.
Айдос терең ойланып, терезеге қарап тұрып қалды.
— Онда былай істе: дүйсенбі күні сағат 9:00-де ауруханаға кел. Мен де боламын. Сен әкелген деректерді көрсете отырып, арнайы ем алуға өтініш жасаймыз. Менің медицинадағы атым бар. Сенімен бірге барам.
— Рақмет, — деді Аружан көзіне жас алып. — Сіз үміт бердіңіз…
Ол емханадан шыққанда, бойын жеңілдік билеп тұрды. Енді ол жалғыз емес екенін сезді. Қақпа алдында қайтадан Станбек отыр екен.
— Е, қызым, сөйлестің бе?
— Иә, ата. Сізге көп рақмет. Бүгінгі күн — менің өмірімді өзгертті.
Қарт жымиып басын изеді.
Сол сәтте, қаладағы люкс пәтерінде Марат компьютер алдында отыр еді. Көңілі алаң, қолы қалтырап тұр. Лизадан еш хабар жоқ. Ол жоғалып кеткендей болды.
Телефон шыр етті.
— Не болды?
— Әлі табылмады. Телефоны өшірулі, банк картасы қолданылмаған.
Марат ашуға булығып, үстелді жұдырығымен қойды. Бірақ енді асығыстыққа жол жоқ. Ол барынша сақ болуы керек. Шындық жақындап келе жатты.
Ал Аружан — ол енді бұрынғы бала емес еді. Ол қайсар, батыл қызға айналды. Анасы үшін күресуге дайын. Дүйсенбі шешуші күн болмақ.
Және бұл — тек бастамасы…
