Айнұр қызды қайта көргенде, жүрегі тез соғып кетті. Ол тағы да аурухананың кіреберісінде тұрды, дәл сол жерде, сол пейкада. Бірақ қыздың артында тұрған тақта оны таң қалдырды. «Ерте кеткендерге. Және басқаларға үміт бергендерге». Бұл жазуды оқыған кезде, Айнұрдың миында бұлт сияқты ойлар жүзіп өтті. Бұл мемориалдық тақта, бұл қыз, бәрі оған өз өміріне тағы бір көзқараспен қарауға мәжбүр етті.
Айнұр қызға жақындады. Ол терең тыныс алып, ауызын ашып, бірақ сөздер түспеді. Қыздың көздерінде бұрынғыдан да көп мән болды, ол бейжайлықты өзгерткен сияқты, бірақ оның жүзінен баяу күлімсіреу байқалды. Қыз жай ғана Айнұрға қарап тұрды. Ол ешқандай сөз айтпады, тек сол күлімсіреуін жалғастырды.
Айнұрды таңдандырған нәрсе — қыздың жанында басқа балалар да бар екен. Олар қарапайым киімдермен, қарапайым әрі таза жүздерімен тұрып, қарап тұрды. Олар тек қана жүректерін ашып, үмітпен толық көздермен оған қарап тұрды. Айнұр олардың қасында тұрған кезде, оның көзіне ешбір кемшілік немесе жоқшылық көрінбеді. Олар қарапайым, бірақ өмірге деген үлкен сүйіспеншілік пен сеніммен тұрған сияқты болды.
Айнұр орнынан тұрды да, тыныштықты бұзбай сөйлей бастады:
— Сендер кімдерсіңдер? — деп сұрады ол, дауысы төмен әрі жұмсақ.
Қыз күлімсірей қарады да, тек бір сәтте:
— Біз өмірдің мәнін түсінген адамдармыз, — деп жауап берді.
Оның сөзі Айнұрды таң қалдырды. Қыздың осындай жасында осындай терең сөздер айтуы оған өте ерекше сезілді. Бірақ ол тоқтап қалмай, қыздың соңынан ере бастады. Алдымен ол өз өмірін, өз таңдауын, өз қателіктері мен дұрыс шешімдерін қайтадан ойлауға мәжбүр болды. Бірақ сол сәтте, дәл сол сәтте, оның жүрегі жеңілдей бастағандай болды. Әр қадамында, өткенді ұмытып, болашаққа қарай жаңа қадам басқандай сезінді.
— Сендер осы жерде не істеп жүрсіңдер? — деп сұрады Айнұр, бірден өзіне ұнаған сұрақты қойды. Жауап беретін кезде, қыз тек жауап беріп тұрды:
— Біз үміт береміз. Біз адамдарға өздерінің өмірін өзгертуге мүмкіндік беруге көмек көрсетеміз. Біз тек адамды дұрыс жолға бағыттай аламыз, бірақ өзгеріс тек олардан келеді.
Осы сөздер Айнұрдың жүрегіне тағы да ауыр салмақ түсірді. «Өмірді өзгертуге мүмкіндік беру». Ол осы сөзді қатты сезінді, себебі ол өмірін тек материалдық әлеммен ғана өлшеген болатын. Бірақ оның жан дүниесінде әлдеқашан сол жолда қадам жасаған іздер қалды. Енді ол өз өмірінің қандай мағынасы болғанын түсіне бастады. Ол өзгелерді көмек көрсету арқылы жаңа әлемді қалыптастырып жатыр, бірақ ол әлі де өзіне жауапкершілікті түсінуге тырысатын еді.
— Кешір, мен сендерге не істеу керектігін біле алмаймын, бірақ осы күннен бастап мен өзгере аламын, — деді Айнұр күлімсіреп, қызға қараған кезде.
Қыз жай ғана басын изеді, бірақ оның көздері толығымен шын жүректен жауап берді. Кез келген өзгеріс адамнан басталады, ол өзі осы жолға алғаш қадам басуы керек.
Кейінірек, Айнұр өз өмірінде үлкен өзгерістер жасады. Ол бұрынғы сән-салтанатқа тәуелді өмір сүруден бас тартып, әлсіздерге, балалар үйіне және мұқтаж жандарға қолдау көрсетуге бастады. Ол миллиондаған қаражатты балалар мен жастардың білім алуына, сауықтыру орталықтарына және баспанасыздарға көмек көрсету үшін бөлді. Айнұр өз өмірінің жаңа мағынасын тапты, бірақ оның жолы осы қорытындыдан басталды.
Айнұрдың өмірі баяу өзгеріп, ол өз қоғамында шынайы адамдармен көбірек байланыс орната бастады. Ол бұрынғыдай байлығын мақтанышпен көрсетпей, қарапайым адамдардың проблемаларын шешуге көмек көрсетті. Қазір ол әрбір күннің маңыздылығын түсініп, уақытын шынымен өмір сүруге арнады.
Бір айдан кейін, Айнұр қайырымдылық шарасын ұйымдастыруға шақырылды. Ол алғаш рет жиналған адамдарға қысқаша сөз сөйлеуді шешті. Айнұр тұрып, өзінің айтқан сөздерін тыңдайтын адамдарға қарап, күлімсірей сөйледі:
— Мен бұл өмірде бар нәрселерді басқаларға түсіндіруге тырысамын. Әр адамда жүрек бар, ол жүрек арқылы бәрін өзгертуге болады. Осыған сенімді болыңыздар. Мен осылай өмір сүріп жатырмын.
Осы сөздермен ол адамдарға үміт берді, өз жүрегінің ашықтығын көрсетіп, өмірді өз өзгерісіне қол жеткізуді үйретті.
София қайырымдылық қорын ұйымдастырып, бірқатар жобаларды жүзеге асырды. Ол ешқашан тоқтаған жоқ, бірақ өзінің ішкі өзгерісін әрдайым есіне сақтап жүрді.
Ол сол кезде түсінді: өмірдің шынайы мәні тек басқаларға көмектесуде және өз жүрегіңе сенім артуда.
