Кешкі қонақасы басталар сәтте Ләйлә жүрегінің дүрсілін ішінен ғана басып тұрды. Көліктен түскенде, көз алдына ертегі әлемі елестегендей болды: биік колонналар, алтын жалатылған шамдар, мәрмәр баспалдақ, сырттан қарағанда — хан сарайының өзі.
Данияр оның қолынан ұстаған күйі есікті ашты. Кіреберісте қызметшілер күлімсіреп қарсы алды. Ләйләнің киімі қарапайым болғанымен, сымбаты, жүріс-тұрысы, жанарындағы сенімділік оны ешкімнен кем қылмай, тіпті өзгелерден ерек қылып көрсетті.
— Дайынсың ба? — деп сыбырлады Данияр.
— Біз ойнаймыз ғой, иә? — деп жымиды Ләйлә. — Ал менің рөлім — сенің әйелі болу. Кеттік.
Асхана залы қонақтарға лық толы еді. Олардың көпшілігі бай, беделді, өзін жоғары санайтын адамдар. Әйелдер сән-салтанатпен киінген, ерлер классикалық костюм-шалбарда. Бәрінің көзқарасы — сынағыш, зейінді. Данияр мен Ләйлә кірген сәтте бөлме үнсіздікке көміліп, жүздеген көз оларды тесірей қарай қалды.
— Анашым, баршаңызбен таныстырайын. Бұл — менің жарым, Ләйлә, — деді Данияр байыппен.
Сол сәтте уақыт тоқтап қалғандай. Елеонора апай — Даниярдың анасы — орнынан баяу көтеріліп, келініне тік қарады.
— Жарым? Қашан? Қайда? — деп сыбырлаған дауыстар жаңғырып жатты.
Ләйлә саспады. Ол Елеонораға қарай бір адым жақындап:
— Қайырлы кеш, — деді жұмсақ үнмен. — Туған күніңізбен шын жүректен құттықтаймын. Бүгін осындай сәттің бір бөлігі болу — мен үшін мәртебе.
Бөлмеде бір сәт үнсіздік орнап, артынша сыпайы қол шапалақ естілді. Әйелдер бір-біріне сыбырласып жатты, ер адамдар салмақты көзқараспен бас изесті. Данияр бұл сәтті жеңіс деп білді.
— Қай жердің қызысың, шырағым? — деді бір ләйлә.
— Тараздың маңында өстім, — деп жауап берді Ләйлә. — Ата-әжем қарапайым мұғалім болды. Өмір бойы адал еңбегімен күн көрген.
— Ал қайдан таныстыңдар? — деді екінші әйел.
— Гүл дүкенінде, — деп күлді Данияр. — Тағдырдың тосын сыйы десе де болады.
Қонақтар бұл жауапқа сенер-сенбесін білмей, түрліше қабылдады. Біреулер күліп, «нағыз махаббат кино сияқты» деді. Басқалары — сенімсіздікпен қабағын түйді. Бірақ Ләйләнің байыпты мінезі, биязы күлкісі, әрбір сөзі — шынайылық пен сабырдың үлгісі еді.
Түскі астан соң Елеонора Ләйләні оңаша бөлмеге шақырды. Бұл кең қонақ бөлмесі емес, жайлы, жұмсақ жарық түскен жеке кітапхана еді. Данияр сыртта қалды.
— Сенің көзқарасыңда жалғандық жоқ, — деді Елеонора, — бірақ бәрібір… бәрі тым жылдам. Сенің кім екеніңді білмейміз.
— Менің әкем ерте қайтыс болған, анам ауыр жұмыс істеп, мені өсірді. Университетке өз бетіммен түстім, кейін балалар үйіндегі тәрбиеші болып жұмыс істедім. Бай емеспін, бірақ өтірік айта алмаймын.
— Данияр үшін бұл жай ойын емес пе?
— Басында ойын болғаны рас. Бірақ сол ойында біз бір-бірімізді танып үлгердік. Сезімдер ойыннан тыс туды, — деді Ләйлә байыппен.
Елеонора үнсіз қалды. Терезеден тысқарға қарап тұрып:
— Мен баламның бақыты үшін бәріне дайынмын. Бірақ оның жүрегімен ойнауға жол бермеймін.
— Мен де, — деп жауап берді Ләйлә. — Сол себепті ештеңені жасырмай айтып тұрмын.
Кеш аяқталғанда, қонақтар бір-бірлеп шығып жатты. Данияр мен Ләйлә террасаға шығып, ақырын сөйлесіп тұрды. Қар баяу жауып тұр. Шырақтар әлсіз жарық шашып, бәрі ертегіге айналғандай еді.
— Бұл кеш ойлағанымыздан әлдеқайда сәтті өтті, — деді Данияр.
— Иә, бірақ бұл енді жай рөл емес сияқты… — деп сыбырлады Ләйлә.
— Мен сені шын сезіне бастадым. Білмеймін, бұл қалай болды. Бірақ сені көрген сайын жүрегім тыныштық табады.
— Мен де сені өтірікке көндіргім келмейді. Бірақ… шындықты айтайық, — деді ол. — Кешікпей.
— Жарайды. Бірақ бір нәрсе сұрайын. Бұл кештен соң… қасыма қаласың ба?
Ләйлә үнсіз ғана бас изеді.
Келесі күні таңертең Ләйлә қонақ үйдегі бөлмесінде оянды. Үстел үстінде бір кесе кофе мен кішкентай қағаз жазба жатты:
«Егер бұл кешегі ертегі болмаса — мен сені верандада күтемін. — Данияр»
Ол күліп жіберді. Шашын тарап, жылы свитер киіп, верандаға шықты.
Данияр сонда тұр екен. Қар қалың жауып тұр. Ол бұрылып, Ләйләға жай ғана қолын созды.
— Бұл — енді шындық, иә?
— Иә. Бәрі енді басталды.
