Еліас үнсіз тұрды. Жұдырығын түйіп, тынысы жиілеп кеткен. Көзі жасаураған, бірақ бұл әлсіздіктен емес — опасыздықтың күйігі. Ішкі жан дүниесін жеп жатқан ауыр, үнсіз азап.
Алина оған қарай бір қадам жасамақ болды, бірақ Еліас кейін шегінді.
— Жоқ… қазір емес, — деді ол қарлығыңқы үнмен. — Саған қайтадан қарауға… шамам жетпейді. Әзірше…
Алина басын изеді. Сөйлеуге оқталғанымен, ерні дірілдеп, үні шықпады. Ақыры сыбырлады:
— Бұл махаббат емес еді… Бұл жалғыздықтан туған — жалған үміт.
Виктор бұрышта үнсіз отырды — шалқайып, иығы түсіп кеткен. Бір кездері айбатты болған ол енді бүк түсіп, жасы кеткен, ешкімге керексіз бір адамдай еді. Қарашығы еденге қадалып қалған.
— Балам… — деді ол ақырын, бірақ Еліас қолын бір сілтеді.
— Маған енді ондай сөз айтпа. Сен менің бәрімді алып қойғансың. Лаура… анам… енді Алина… Енді ештеңе айтпа.
Бөлмеде қалың үнсіздік орнады. Ауа тұншықтырғандай, ауыр еді. Терезеден әлсіз жарық төгіліп тұр, сырттағы өмір жалғасуда. Бірақ бұл бөлмеде бәрі қирап жатқандай.
— Мен кетемін, — деді Еліас тыныш, салқын үнмен. — Бұл жеңіліс емес. Жай ғана — дем алуым керек. Таза ауа, таза бастау…
Ол Алинага қарады.
— Сен мен үшін бар едің. Сосын бір сәтте — ештеңеге айналдың. Себебі сен өзіңді де, мені де өлтірдің.
Алина селк етті. Көзінен жас тоқтаусыз ағып жатты. Бұл жолы өтірік емес еді. Бұл — ақиқаттың көз жасы.
— Кешір мені… Білмеймін, лайықпын ба. Бірақ шын жүректен өкінемін.
Алайда Еліас кетіп бара жатты. Есікті жай жапты. Айғай да жоқ, есік тарс жабылған жоқ. Тек — үнсіздік.
6 АЙ ӨТКЕН СОҢ
Көктем қалаға үнсіз оралды. Ағаштардың алғашқы жапырағы, күн шуағы, бәрі жаңару сияқты сезілді.
Алина қазір қала шетіндегі шағын пәтерде тұрады. Тігін цехында көмекші дизайнер болып жұмыс істейді. Таңертең терезе алдында кофе ішіп, сырттағы адамдарды бақылап отырады. Ешқандай сән-салтанат іздемейді. Тек тыныштық. Тек өзінің дауысы керек.
Апта сайын психологқа барады. Өзіне хат жазады. Еліасқа да. Сол 18 жастағы Алинаға да — үлкен қалаға армандап келген, ақшаны өмірдің мәні деп ойлаған қызға. Хаттар — ешкімге жіберілмейді. Бірақ олар арқылы жанын тазартады.
Виктор зейнетке шықты. Үлкен үйін сатып, шағын пәтерге көшті. Ешкіммен сөйлеспейді. Сурет сала бастады. Кейде – ескі суреттерге қарап ұзақ отырады. Еліасқа да, Алинаға да хабарласқан жоқ. Бәлкім, бәрін жоғалтқанын түсінді.
Ал Еліас ше?
Ол Венаға кетті. Халықаралық ІТ жобасына қосылды. Көп жұмыс істейді. Өткен өмір туралы айтпайды. Кешкісін джаз тыңдайды. Кейде ескі фотоларына қарайды — Алинамен түскен суреттерге. Қараған кезде жек көрмейді. Тек бір ауыр тыныс алады. Ауырып тұрған жоқ. Жай ғана — бос қалған.
ЭПИЛОГ
Бір жаңбырлы күні Алина хат алды. Жөнелтуші жазылмаған.
«Біз жолда бір нәрсені жоғалтып алдық. Махаббат емес, сыйластық. Кешірім — ұмыту емес. Бұл — ішкі тыныштыққа жол. Сенің амандығыңды тілеймін. Мен қазір тыныштамын. Жаңбыр иісі – жаңа өмірдің иісі.»
Хатта есім жазылмаған, бірақ Алина кім екенін бірден білді. Жымиып қойды. Қайғыдан емес — қайтаратын ештеңе қалмағанына өкініп те емес. Қайта, ақыры тыныштық келгеніне қуанды.
Ол хатты мұқият бүктеп, бос беттері бар күнделікке салды. Өмірі жаңа парақтан басталуға дайын еді.
Бұл жолы — ешкімнің әйелі емес. Ешкімнің арманы, жоспары, үміті емес.
Бұл жолы — жай ғана Алина.
Ал бұл — жеткілікті еді
