…Айгүл терең күрсінді. Көкөністерді жуып жатып ойға шомды: «Неге барлық жұмыс менің мойнымда? Неге Ерлан бәрін менің міндетім деп ойлайды?»
Сағат 18:30-ға дейін бәрі дайын болды. Үстел жайылып, пісіп жатқан еттің иісі үйге жайылды. Салаттар тоңазытқышта, орман жидектерімен безендірілген торт та мұқият салқындатылған. Айгүл киімін ауыстырып, шашын жинап, айнаға бір қарап жымиды.
Қонақтар сағат жетіде келді. Сәлемдесу, күлкі, тосттар. Әйелдер — әдемі, ер адамдар — дабырлаған, көңілді. Бірақ уақыт өте келе, ішілген шараптан тілдер шешіле бастады.
— Айгүл, торт өте дәмді екен. Бәрін өзің істедің бе? Ерлан көмектеспеді ме? — деп сұрады бір әйел мысқылмен.
Күлкі естілді. Ерлан иығын көтерді:
— Е, өзі үйренген ғой. Тамаша қонақжай болғысы келеді.
— Иә, нағыз үй иесі! Тек тамақтан гөрі сын айтуға көбірек құмар сияқты, — деп қосылды бір ер кісі, күліп.
Сол сәтте Айгүл орнынан тұрды. Күлкісі бірден жоғалды. Дауысы анық, сабырлы болды:
— Егер әйеліңізді мазақ ету көңіл көтеру деп ойласаңыздар — қателесесіздер. Алдымен өз әйелдеріңізді құрметтеуді үйреніңіздер, сосын біреудің үйіндегі адамға баға берерсіздер. Мен ешкімнің аспазшысы да, үй қызметшісі де емеспін. Бәрін ниетпен жасадым, мәжбүрлікпен емес. Егер сіздер әйел болу — үнсіз отырып, дастарқан жайып беру деп ойласаңыздар — қатты адасып жүрсіздер.
Бөлме тып-тыныш болды. Тек Ерлан ғана жерге кіріп кете жаздады. Бір әйел Айгүлдің қолын ақырын ұстады:
— Рақмет. Дәл айттың. Сен бүгін нағыз мейірімді әрі дана үй иесі болдың.
Қонақтар кеткен соң, Ерлан бірдеңе айтып, қалжыңдауға тырысты. Бірақ Айгүл оған салмақты көзқараспен қарап:
— Келесі жолы бұл үйге қонақ шақырғанда, алдымен олардың сыйластықпен келетіндеріне көз жеткіз. Ал сен… келесі жолы өзің де дайындыққа қатыс.
Содан соң жарықты өшіріп, үнсіз бөлмесіне кіріп кетті.
