Залға қайта кіргенде, бәрінің көзі София ұстаған экранда болды. Бір сәтке бәрі үнсіз қалды. Кейбіреулер көздеріне сене алмады, ал кейбіреулер дереу ұялы телефондарына үңілді.
– Бұл… бұл шын ба? – деп сыбырлады Клара. – Эмма… сен миллионы бар бизнесвуменсің бе?
Эмма сәл басын изеді. – Иә, бірақ ақшадан бұрын мені идея қызықтырды.
Жюльен орнынан тұрды. – Кешір, бірақ бұл расымен сен бе? Яғни, менің көзімше дипломда шатасқан, біз мазақтаған қыз – бүгінде журнал мұқабасында отыр ма?
– Сен дұрыс айттың. Шатастым. Бірақ кейін соны сабақ еттім. Кейде сәтсіздік – табыстың алғашқы қадамы, – деді Эмма байыппен.
Сол сәтте Александр қосып қойды: – Ал кейде табыстың құны – көп жылдық үнсіз еңбек.
Бірнеше адам бас изеп, Эмманың жауабына құрметпен қарады. Бірақ Жюльеннің жүзіндегі таңданыс пен ыңғайсыздық сейілер емес.
– Біз… біз саған дұрыс қарамаған екенбіз, – ақырындап айтты Марко. – Біз сені мүлде басқаша елестетіппіз.
– Уайымдамаңдар, – деді Эмма жылы жымиып. – Мен де сендер жайлы көп нәрсені қайта ой елегінен өткіздім. Өмір бәрімізді өзгертеді.
– Эмма, сен кереметсің! – деді София шын көңілмен. – Мен сенімен мақтанамын.
– Рақмет, София. Сен мені сол жылдары қолдаған санаулы адамдардың бірі едің. Сол үшін алғысым шексіз.
Осы кезде дастархан қайта жандана бастады. Енді бәрі Эмманың айналасына жиылып, оның жетістігі туралы сұрай бастады: бизнес қалай басталды, қай сәт ең қиын болды, не нәрсе шабыт берді.
Эмма әңгімелеп отырды. Ол өзінің алғашқы жобаларын, инвесторлармен қиын кездесулерді, тіпті банкрот болуға жақын қалған кездерін айтып берді. Бірақ ешбір сәтте даусынан өкініш естілмеді – тек сенім мен шыдамдылықтың үні.
– Бір сәтте бәрі қиындап кетті, – деді ол. – Бірақ мен идеяма сенуді тоқтатпадым. Сенім – ең үлкен капитал.
– Сенің оқиғаң – шабыт көзі, – деді Клара, енді шын көңілден. – Мен сені мүлде басқаша көріппін.
– Біз бәріміз, – деп мойындады Изабель. – Мен… кешірім сұраймын, Эмма.
– Ештеңе емес. Өткен өтті. Біз бәріміз қателесеміз.
Кеш біткенше бәрі Эммамен суретке түсті, кейбіреулер байланыс нөмірлерін сұрап жазып алды. Жюльен болса сәл алшақ жүрді, бірақ бетіне бұрынғыдай менмендік емес – өкініш пен таңданыс араласқан үнсіз мойындау орныққан.
Кеш соңында Александр қайта Эммамен террасаға шықты.
– Бүгін сені қайта аштым, – деді ол. – Сен шынымен де ерекше адамсың.
– Сен де, Александр. Сен менің ең күтпеген одақтасым болдың.
– Мүмкін, бұл енді жай ғана өткеннің емес, жаңа бір бастаманың кеші шығар?
Эмма оған қарады. Көздерімен тіл қатты. Бұл жолы – сенім мен жылулықтың үнсіз келісімі.
– Бәлкім, иә, – деді ол ақырын. – Бұл тек бастамасы.
