Бірінші апталар

Ашық жүрек хаттар

Келінім бірнеше күннен кейін екінші рет жазды:

«Сіздің хатыңыз мені ойландырды. Мен сіздің орныңызда болсам, бәлкім мен де ренжір едім. Қатты сөздер айтып қойдым, ол әзіл еді деп ақталғым келмейді. Шын ниетіммен кешірім сұраймын. Мені түсінуге тырысқаныңыз үшін рахмет. Мен сізден үйренгім келеді. Сіз – менің қызымның әжесісіз, мен үшін бұл – үлкен мәртебе».

Бұл сөздер менің көңілімді босатты. Бір-бірімізді ренжітуден гөрі түсінуге тырысқанымыз әлдеқайда маңызды екенін түсіндік. Осы оқиғадан кейін менің келініме деген көзқарасым да өзгерді. Бұрын оны тек баламның жары деп қабылдасам, енді оны өзімнің бір бөлшегімдей көре бастадым.

? Отбасылық кеңес

Бір аптадан кейін үйімізге балаларымызды, немерелерімізді шақырып, шағын дастархан жайдық. Жылы шәймен, үйдің иісімен, күлімдеген жүздермен толған кеште мен сөз бастадым:

– Балаларым, бұл өмірде ең маңыздысы – құрмет пен мейірім. Мен 63 жастамын, бірақ өзімді ешқашан «ескірдім» деп сезінбедім. Себебі менің жаным тірі, жүрегім махаббатқа толы. Біз үлкендер – өткеннің куәсіміз. Сіздердің бүгінгі өмірлеріңізге негіз салған – біздің өміріміз. Менің суретім, менің денем – өмірдің белгісі, менің жолым.

Осы кезде үлкен немерем маған жүгіріп келіп, құшағыма енді:

– Әже, сіз ең әдемі әжесіз!

Бұл сөз маған әлемнің бар жылуын сыйлағандай болды.

? Өз-өзімді қайта тану

Осы оқиғадан кейін мен айнаның алдына жиі баратын болдым, бірақ бұрынғыдай кемшілік іздеп емес — өмірдің әр сызығын, әр әжімді мақтанышпен тамашалау үшін. Бұл дене – екі баланы дүниеге әкелген, күйеуін сүйген, үйін сақтаған, қаншама қиындықты жеңген дене. Бұл менің жанымның қақпасы. Ендеше неге ұялуым керек?

? Әлеуметтік желілердегі реакция

Кейінгі уақытта отбасылық чатта қайтадан белсенділік пайда болды. Балалар өткен фотоларды бөлісіп, естеліктермен алмасып отырды. Бір күні кіші ұлымның өзі жазды:

«Анашым, мен сізді мақтан тұтамын. Әр сөзіңіз бізге сабақ болды. Біз сізден көп нәрсе үйренеміз. Сіздің мейіріміңіз – отбасымыздың тірегі».

Көзіме еріксіз жас келді. Бақыт – дәл осындай сәттерде, осындай сөздерде екенін тағы бір мәрте ұқтым.

? Келініммен қарым-қатынас

Келінім екеуміздің арамызда шынайы түсіністік пайда болды. Бір күні мен одан сұрадым:

– Қызым, сол кезде мені шынымен ұятқа қалдырғың келді ме?

Ол жай ғана жымиып:

– Жоқ, мама. Мен өзіме сенімсіз болдым. Менің ішкі комплекстерім сіздің ашықтығыңызды көргенде тулап кетті. Қазір сізге қарап, мен де өзгергім келеді.

Осы сәтте мен оның иығынан сипап:

– Сен керемет ана боласың. Ал сенің бойыңда қанша мейірім мен күш бар екенін өзің де білмейсің. Өзіңе сен, – дедім.

? Қорытынды

Бұл оқиға маған мынаны үйретті:

1. Жас – бұл тек сан. Ең бастысы – жанның жастығы.

2. Қарым-қатынас – оны сақтау үшін екеу тарап та еңбек етуі керек.

3. Үнсіз қалу – әрқашан шешім емес. Кейде сөз – шипа.

4. Отбасылық махаббат – бәрінен қымбат.

Мен 63-темін. Менің әжім де бар, менің салмағым да бар, бірақ менің махаббатым – шексіз. Мен өмірді жақсы көремін. Және мен әлі де ашық аспан астында күйеуімді құшақтап суретке түсуді жалғастырамын. Өйткені бұл – менің өмірім. Ал оны қалай сүретінімді тек мен шешемін.