Жан біраз үнсіз қалды. Оның ауыр тынысы ғана естіліп тұрды. Эмма телефонды құлағына тақап, қозғалмай отырды. Көкірегін терең, үнсіз, ашудан гөрі ащырақ реніш биледі.
— Мен жасырын ештеңе айтып тұрған жоқпын, Жан. Мен тек жеке кеңістігіме құқығым бар дедім, — деді ол сабырмен, бірақ дауысы дірілдеді. — Сен де солай. Бірақ егер әрбір реакциям күдік туғызса… онда сенім қайда қалады?
— Мүмкін, сен дұрыс айтасың, — деді ол баяу. — Бірақ… неге қарындастарыммен келісіп көрмейсің? Олар менің отбасым ғой, Эмма. Сен мен үшін отбасының қаншалықты маңызды екенін білесің.
— Жан, мәселе менде емес. Өзің ойлап көрші: егер сенің келешектегі қайын інілерің телефоныңды рұқсатсыз алып, жазбаларыңды, хаттарыңды, суреттеріңді шолып шықса… бұл саған ұнар ма еді?
Жан бірден жауап бермеді. Терең күрсінді.
— Иә, бұл дұрыс емес екен. Бірақ, өтінем, бұны жанжалға айналдырма.
Эмма көзін жұмды. Шаршағаны, жүйкесінің жұқарғаны, әсіресе қолдаудың жоқтығы оны жанына батырды. Ол жай ғана түсінілгенін қалады. Ешкімнің алдында үнсіз қалуды емес.
— Мен жанжал жасағым келмейді, Жан. Мен тек құрмет күттім. Саған сеніп, өзімді қауіпсіз сезінгім келді. Бүгін олар менің бөлмеме кіріп, телефонымды ақтарды. Ертең ше? Шкабымды аша ма? Жеке жазбаларымды оқи ма?
— Мен оларға сөйлеймін, уәде берем, — деді ол, бірақ даусы сенімсіз шықты.
Эмма ащы жымиып қойды.
— Маған сөзің емес, түсінуің керек еді. «Мен сені түсінемін» деген сөз ғана жетер еді. Бірақ енді бәрібір. Өзіңе абай бол.
— Эмма…
— Қайырлы түн, Жан.
Сөйлесуді аяқтады. Телефон оның алақанында мұздай боп қалды. Көзінен еріксіз жас тамып жатты. Ашудан емес, реніштен. Ол үнсіздіктен қорықты — өзің сенген адамның шынында да сенің қасыңда болмауы қорқынышты еді.
Уақыт өтті. Кеш түнге айналды. Эмма бөлмеден шықпады. Ұйықтамады. Таңертең ерте сөмкесін жинады. Бәрін емес — тек шын мәнінде өзінікін. Жігітінің үйінен үнсіз кетіп қалды. Артында бір бөлмені емес, бір жалған үмітті қалдырды.
Терезе алдына қағаз жазып қалдырды:
«Жан,
Мен қашып бара жатқан жоқпын. Бірақ маған уақыт керек. Өзімді қайта табу үшін. Жан дүниемді таптап жатқан жерде бірдеңе құру мүмкін бе, соны ұғыну үшін. Мүмкін, махаббатымыз бұл сынақтан өтетін шығар. Мүмкін, жоқ. Бірақ ең алдымен мен өзімді құрметтеуім керек.»
Келесі күндері телефоны тынымсыз дірілдеп тұрды. Жаннан хабарламалар. Оның анасынан. Тіпті Катриннен. Лаура үнсіз қалды. Эмма бәрін оқыды. Бірақ ешқайсысына жауап бермеді.
Ол өзін шағын тау қалашығындағы қарапайым пансионатқа жасырды. Мұнда оны ешкім танымайтын. Күндері тыныш өтті. Даусыз, қысымсыз, сұрақсыз. Тек өзі мен ойлары.
Бір аптадан кейін, сенбі таңында, қолына нағыз хат тиді. Крем түсті конверт, жазуы — қолмен. Жаннан еді.
«Эмма,
Сенің үндемеуімнен, ештеңе жасамай қарап отыруымнан қаншалықты ауырғаныңды ешқашан түсінбеппін. Мен саған жанымда болуым жетеді деп ойлағанмын. Бірақ шынында сенің қасыңда болған жоқпын.
Сен кетіп қалғаныңда ғана мен сені жоғалту дегеннің не екенін ұқтым.
Қарындастарыммен ұрыстым. Оларға: «Эммаға деген құрметсіздікті енді көтермеймін» — дедім. Мен біреумен өмір құруды армандаппын, ал оны басқалар кірмес адамдай көріпті. Бұл — әділетсіз.
Егер бір күні кездескім келсе — мен күтем. Бұрынғыдай емес, сенің шекараларыңа құрметпен, түсінікпен. Және ашық жүрекпен.»
Эмма хатты бүктеді. Көзі құрғады. Жымиып қойды. Ол оралатынын білмейтін. Бірақ бір нәрсені анық білді: ол енді үнсіз қалатын әйел емес.
Ол — Эмма. Және Эмма — одан да жақсысына лайық.
