Жанар су құйылған шыныны қолына алып, бөлмеге жүгіріп кірді. Айдардың анасы — Марина креслода еңкейіп, дем жетпегендей түр жасап отыр. Айдар оның иығын ұстаған күйде, жедел жәрдем шақырмақ болып телефонын іздеді. Жанар су ұсынғанда, Марина әлсін-әлсін көзін ашып:
— Жүрегім… күйіп барады… — деп сыбырлады.
Бәрі шынайы көрінді. Бірақ бөлменің түкпіріндегі ас үйде ұмыт қалған смартфон әлі де үнсіз жазып жатты.
Түнде Жанар ұйықтай алмады. Басын жастыққа қойғанымен, көз алдына бір сәт кетпей қойған көрініс келді — шай ішіп тұрған Марина, оның көзқарасы, саусақтарының баяу қозғалысы. Бір нәрсе дұрыс емес еді.
Ертеңіне Айдар ауруханаға баратынын айтып, таңертең ерте шығып кетті. Жанар жалғыз қалды. Үйдің іші тып-тыныш, кешегі иіс — шарап пен парфюм араласқан салқын иіс — әлі де сезіліп тұр. Кеше қалдырылған телефонын алып, экранды ашты. Камера әлі де қосулы күйде жазыпты. Ол видеоны ашты.
Кадрда ас үй. Жанар шығып кеткен соң, Марина баяу орнына келіп, көзілдірігін түзетіп, күлімсірей отырып, үстелдің жәшігінен кішкентай мөлдір пакетті алды. Ашып, шай ішіндегі кесеге ақ ұнтақты құйды. Қасықпен ақырын араластырды. Содан соң, бейқам түрмен орындыққа отырды. Бәрі тым табиғи, тым сенімді көрінді. Бірақ дәл осы көрініс Жанардың ішін мұздай қылып жіберді.
Ол видеоны тоқтатты. Біраз уақыт үнсіз отырды. Қолы дірілдеп, көзінен жас ыршып кетті.
— Не үшін? — деді дауыстап. — Не істедім мен?
Кешке Айдар келгенде, Жанар үнсіз қарсы алды. Ол шаршаған, алаңдаулы көрінді.
— Жағдайы бірқалыпты. Дәрігерлер ешқандай нақты ақау таппады. Стресс дейді… Бірақ мен… мен сені кешірім сұрауға апарғым келеді.
Жанар оның көзіне тік қарап:
— Айдар, мен саған бір нәрсе көрсетуім керек.
Ол телефонды қолына алып, видеоны ашты. Айдар алғашында ештеңе түсінбей, экранға қарады. Бірақ Маринаның кесеге ұнтақ құйып жатқанын көргенде, жүзіндегі қан қашты.
— Бұл… мүмкін емес… — деп сыбырлады ол. — Мүмкін емес…
— Мен де солай ойладым, — деді Жанар, көзіне жас іркіліп. — Бірақ бұл менің телефоным. Мен тіпті камера қосулы екенін ұмытып кеткем.
Айдар басын ұстап, орнынан тұрып кетті. Үйдің бір бұрышына барып, ұзақ тұрды.
— Ол… бұлай жасауға… — дауысы шықпай қалды.
— Бұл бірінші рет емес сияқты. Білмеймін неге, бірақ мен оны алғаш көрген сәттен-ақ, бір суық сезім болды, — деді Жанар. — Мен саған сендім, Айдар. Ал енді…
Ол үнсіз қалды. Екеуі ұзақ үнсіздікте отырды.
Келесі күні Айдар анасына барған. Сол күні кешке ол Жанарға хабарласты.
— Мен онымен сөйлестім. Ол… ештеңені мойындамады. Бәрін сенің құрастырғаның деп отыр. Бірақ мен видеоны көрдім. Саған сенемін. Және енді өз шешімімді қабылдадым.
— Қандай шешім? — деп сұрады Жанар сыбырлап.
— Біз бөлек кетеміз. Бәрінен. Анама да, қалаға да тәуелсіз. Мен сенің жаныңдамын. Егер сен менімен болғың келсе.
Жанар үнсіз қалды. Көңілі алай-дүлей болғанымен, жүрегі бір ғана жауапты білді.
— Боламын, — деді ол жай ғана. — Бірақ бір шартым бар.
— Айт, — деді Айдар.
— Болашақта ешқашан менен шындықты жасырма. Не болса да, мені қорғаудан бұрын — мені түсін.
Айдар ұзақ үнсіз қалды. Сосын:
— Уәде. Міне, осыдан бастайық.
Екі аптадан соң олар басқа қалаға көшіп кетті. Жаңа пәтер, жаңа өмір, жаңа үміт. Артта қалған ауыр естеліктер мен сатқындық біртіндеп ұмытыла бастады. Бірақ Жанар енді ешқашан өз түйсігін елемейтінін білді.
Ал Марина болса… көп ұзамай көршілері оның үйінен полицияны көріп, күдікпен қарап жүрді. Біреу әлдебір бейнежазбаны анонимді түрде жіберіпті…
Жанар бұл туралы Айдарға айтпады. Екеуі жаңа өмірді өз қолымен құруды таңдады.
Себебі сенім – ең қиын сын. Бірақ оны өткендер ғана шын бақытты болады.
