Әселдің үстеліндегі телефон үзіліп-үзіліп шырылдап тұрды, бірақ ол қозғалмай, тұтқаны қолында ұстап тыңдап отырды. Жымиысы әлдеқашан жоғалған. Көздері бос, ал еріндерінің шеттерінде қатты қысым байқалды.
— Иә… түсінікті… иә, әрине… — дауысы қазір жұмсақ, әдеттен тыс абай еді.
Бірнеше секунд үнсіздік. Сосын Әсел тұтқаны дерлік механикалық қимылмен қойды, не істеп отырғанын толық түсінбегендей. Арқалығына сүйеніп, бос қабырғаға қадалды.
Бүкіл open space тынысын ішіне тартқандай. Мен көзімді мониторға аударғаныммен, назарым Әселде еді. Не болғанын тамаша түсініп тұрдым. Ғани — даусын көтеретін адам емес, бірақ сатқындықты ешқашан кешірмейді.
Әсел кенет серпілгендей орнынан атып тұрып, жиналыс залына кіріп кетті. Әйнек есік қақ етіп жабылды. Іште, мөлдір қабырғалар арқылы, оның жеке телефонын алып, дірілдеген саусақтарымен нөмір тергенін көрдім. Еш нәтиже жоқ. Екінші рет. Үшінші рет. Сосын жылдам хабарлама, тағы біреуі, тағы.
Кімге жазып отырғанын білдім. Бәсекелес компанияның топ-менеджері Бекжан енді жауап бермейтін.
Соңғы түндерде мен «Сақтандырудан» да ауқымдырақ жұмыс істедім. Үш мекенжайға бір мезгілде кететін құжаттар, хаттар мен жазбалар пакетін дайындадым — Ғаниға, біздің компанияның Директорлар кеңесіне және мемлекеттік тендерлерге маманданған ірі экономикалық басылым редакциясына. Әрқайсысы өзіне керегін алатын: клиент — есептегі манипуляция мен ақпараттың сыртқа шығуы туралы дәлелдерді; Кеңес — ішкі алаяқтық пен бонус «оңтайландыру» схемаларын; баспасөз — шу тудыратын жеткілікті «дәмді» материалдарды.
Барлығы белгілі бір уақытта автоматты түрде жіберілуге қойылған еді, егер мен бұйрықты жоймасам. Оны жою ойымда жоқ еді.
Экран бұрышындағы сағатқа көз тастадым: 14:42. Пакет дәл 15:00-де кетеді. 18 минут қалды.
Әсел үстеліне қатаң, жасанды қадамдармен оралды. Беті ағарған, ал қолдары үстелге сүйенгенде сәл дірілдеп тұрды.
— Айнұр, менің кабинетыма. Қазір.
Даусында бұрынғы менсінбеу жоқ еді. Сабырмен тұрып, соңынан ердім.
— Не істедің? — есік жабылар-жабылмастан сұрады ол.
— Нені айтып тұрсың, Әсел? — әдейі сабырмен сұрадым.
— Ғани маған… маған бір құжаттар жеткенін айтты. Онда… менің қолым, менің хабарламаларым…
— Қызық екен. — «Береке» папкамды орындыққа қойып, оның үстеліне еңкейе қарадым. — Мүмкін, мінсіз есепті қалай бұзып, бүкіл ұжым алдында қалай өтірік айтқаныңды еске алар кез келді.
— Қандай іске араласқаныңды білмейсің. — Әдеттегі өктем үнін қайтарғысы келгенмен, дауысы қалтырап тұрды.
— Керісінше, Әсел. Бәрін білемін. Және толық мұрағат менде. Бекжанмен кездесулеріңді де, қысқартылған бонустарды да, туысыңның фирмасы арқылы өткен келісімшарттарды да білемін. Ең бастысы — қазір сенің қаншалықты қорқып отырғаныңды білемін.
Үнсіздік. Мойнының қызарғанын, көздерінің жан-жағына жалтақтағанын көріп тұрдым.
— Не қалайсың? — деді ақыры.
— Дүйсенбі таңына дейін отставкаңды жазасың. Түсініктеме жоқ, шоу жоқ. Жеке себеп деп айтып, жоғалып кетесің.
— Ал егер жазбасам?
— Онда он минуттан кейін толық пакет тиісті жеріне жетеді.
Сөздің ауада қалуына мүмкіндік бердім. Оның менің әзілдемейтінімді білгенін білдім.
Айтқысы келгендей болды, бірақ орнына терең дем алып, арқалығына шалқайды да, төбеге қарап қалды. Мен ештеңе қоспай, кабинетінен шығып кеттім.
14:59-да консольді ашып, баспасөзге жіберуді тоқтаттым. Кеңес пен клиент бәрін бірнеше минут бұрын алған еді. Әсел енді салдарын тоқтата алмайды.
15:15-те ішкі пошта арқылы хабар тарады: Директорлар кеңесінің шұғыл жиналысы. Залға тек мүшелер кіргізілді, бірақ әйнек қабырғалар көп нәрсені жасыра алмады. Бас директор оған бір бума қағаз көрсетіп тұр, ал ол кең қимылдармен өзін ақтауға тырысуда. Сосын біреу алдына ақ қағаз бен қалам қойды.
15:47-де Әсел залдан ешкімге қарамай шықты. Оң қолында — сөмкесі, сол қолында — жұқа папка. Менің үстелімнің жанынан сөзсіз өтті.
Офисте біртүрлі тыныштық орнады. Әріптестер жұмыс істеп отырғандай болғанмен, бәрі жанарымен оны бақылады. Мен «Береке» базасын қайта ашып, тере бастадым. Маңызды болғандықтан емес, пернетақта дыбысы бос орынды толтырғанын ұнаттым.
Күн соңында бас директор мені кабинетіне шақырды.
— Айнұр, жағдайды қарап шықтық. Бұзушылықтарды сен анықтағаныңды білемін. Ашық жанжал шығармай, құпия сақтадың. Саған аналитика бөлімінің жетекшілігін ұсынғымыз келеді.
Ішімнен ащы мысқыл сезілді. Лауазым үшін емес — Әсел отырған орын мені қызықтырмайтын — бірақ бұл компанияда әр креслоның жарамдылық мерзімі барын білетінмін.
— Рахмет. Қабылдаймын. — Деп қысқа қайырдым.
Кабинеттен шыққанда телефоным дір етті. Шифрланған хабарлама: «Бекжан: Бұл раундта сен ұттың. Бірақ ойын бітпеді.»
Экранды өшіріп, жымидым. Мен түнде өмір сүретін әлемде түпкілікті жеңіс жоқ. Тек шахматтағыдай, бітпес жүрістер ғана бар.
Сол кеште, қала қайтадан жарық аралдарына айналғанда, ноутбугымды аштым. Экранда — код терезелері мен жыпылықтаған графиктер тұрған таныс интерфейс. Сол жақ жоғарғы бұрышта — жаңа папка: «Сақтандыру_2».
Пернетақтаға еңкейе түстім. Тышқан өз бұрышынан шығып кеткен. Енді ол басқа қабырғалардың іргесін кеміруге кірісті.
