Мен араласуды ойламадым. Әлі емес. Әзірге тым ерте еді. Бұл әйнек пен саясатқа толы кеңседе әрбір ым-ишараның салмағы бар. Ал мен өз ықпалымды үнсіз, салмақты түрде қолдануды үйрендім. Дәл Аслан сияқты.
Батыр әлі де Ләйләні көндіруге тырысып тұрды. Өзінің өтінішін өткізу үшін сөздің шебері болуға тырысып. Ол ешқашан өзгермеген. Кез келген есікке баса-көктеп кіргісі келеді. Сол баяғы тәсіл. Сол баяғы адам. Тек уақыты ғана алға жылжыған, өзі – жоқ.
Мен оның жанынан әдейі өттім. Жайлап, сенімді жүріспен. Артымнан қадалған көзқарасты сездім. Бірақ ол мені танымады. Тануы мүмкін де емес еді. Өйткені Батыр үшін мен баяғыда әлсіз, жүнжіңкі, үнсіз, үнемі кешірім сұрап жүретін әйел болдым. Енді мен басқа адаммын.
— Сәлеметсіз бе, Ләйлә, — дедім сабырмен. — Аслан мырзаға менің келгенімді хабарлай аласыз ба?
Ләйләнің жүзінде жылы жымию пайда болды. Ол кім екенімді білді. Тек Батыр ғана білмейтін.
— Әрине, Вернер ханым, — деді ол кәсіби әрі құрметпен.
«Вернер ханым» — бұл сөздер ауада жаңғырып, найзағайдай тиді. Батыр кілт тоқтап, маған қарай бұрылды. Біз көзімізбен түйістік. Оның жүзіндегі эмоциялар сәт сайын ауысты: таңданыс, сенімсіздік, үрей.
— Сен… бұл мүмкін емес… — деп күбірледі ол.
Мен оған жақындадым. Жоқ, кек алу үшін емес. Ашумен емес. Жәй ғана — сабырмен.
— Иә, Батыр. Бұл менмін. Енді мен Аслан Вернердің зайыбымын.
Ол үнсіз қалды. Қолындағы папканы кеудесіне қысып ұстап тұр. Көзі бұрынғыдай менсінбей емес, енді — үреймен қарап тұрды.
— Бұл… біреудің ұйымдастырған қалжыңы шығар?
— Жоқ. Бұл — шындық. Бес жылда әйел адам қандай өзгеретінін көрдің бе? Ал сен сол күйіңде қалдың, Батыр.
Ләйлә сыпайы түрде төмен қарады. Тыныштықты тек кеңсе сағаттарының шерткісі бұзды.
— Мен… мен кешір… Білмей қалдым… — деді Батыр, дауысы сенімсіз шығып.
— Кешірімнің қажеті жоқ. Енді мен ол әйел емеспін. Саған тәуелді, сенен қорқатын адам емеспін.
Сол сәтте Аслан есіктен шықты. Оның салмақты, байсалды келбеті кеңсенің барлық бұрышына бедел дарытты. Мені көріп, жылы жымиып келді де, бетімнен сүйіп:
— Жаным, келдің бе? — деді.
Батырдың көздері бақырайып кетті. Аслан енді ғана оны байқағандай болды.
— Лекеров мырза, — деді сабырмен. — Құжаттарыңызды Ләйләға қалдырыңыз. Біз кейінірек байланысамыз. Бірақ енді қызметкерлердің жұмыс кестесін құрметтеуіңізді сұраймын.
Дауысы жұмсақ болса да, шектеу анық еді. Аслан шекара қоюды жақсы білетін. Ал Батыр… ол тек бас изеп:
— Иә… кешіріңіз… қайталанбайды… — деді.
Біз Асланмен қатар басып өтіп бара жаттық. Панорамалық әйнекке түскен шағылыста Батырдың бейнесі көрінді — еңкіш, әлсіз, әрі жалғыз. Сол баяғы адам. Мен оны қалдырған кейіпінде қалған.
Кейінірек, Асланның кабинетінде, мен терезеден қалаға қарап, шай ішіп отырдым. Ол қолымды ұстап:
— Бәрі дұрыс па? — деп сұрады.
Мен жай ғана жымиып:
— Бұдан да дұрыс болуы мүмкін емес. Бұл — нүкте қою сияқты. Ең соңғы парақты жаптым. Бірақ, ең қызығы не екенін білесің бе?
— Айта қойшы.
— Ашудан ештеңе сезбедім. Тек — жеңілдік.
Ол қолымды еріндеріне апарып сүйді.
— Демек, сен жеңдің.
Және ол дұрыс айтты. Мен кекпен емес, бостандықпен жеңдім. Мен енді оның көлеңкесінде өмір сүрмеймін. Өткеннің маған әсері жоқ. Өйткені мен енді өз тағдырымды өзім жазып келемін. Өз еркіммен.
Мен — енді басқамын. Ал өмір — енді менікі.
