..«Бекзат» дегенді таптым.
Бір-ақ рет тербелді. Арғы жақта таныс, байсалды дауыс естілді:
— Иә, тыңдап тұрмын.
— Уақыты келді, — дедім мен сабырмен. — Бүгін кешке дейін бәрі дайын болсын. Ертең таңертең Нұрлан кеңсеге кіре алмайтындай болсын. Доступтарын жап. Карточкасын да. Хаттама бойынша бәрі таза, тыныш болсын.
— Түсіндім, — деді ол. — Ертеңгі күннен бастап ол бұл компанияда болмайды.
Құлақаспапты жаймен орнына қойдым. Қолым дірілдеген жоқ. Жүрегім де соқпай тұрғандай еді. Ашу жоқ. Қуаныш та емес. Тек тыныштық. Терең, шешімді тыныштық.
Бөлмеде әлі де Нұрлан жүрген дыбыстар естіліп тұрды. Бірдеңені үстелге қойды, шкафтан бірдеңе іздеді. Бәрі әдеттегідей. Ол өз рөлін ойнап жүргендей: өзіне сенімді, менмен, бәрін басқарам деп ойлайтын күйде. Бірақ өзі сахна артындағы шындықты білмейді.
Мен пальтомды алдым. Аяқ киімімді киіп жатқанда, артымнан сұрады:
— Қайда барасың?
— Кеңсеге, — дедім. — Өз орныма.
— Қандай кеңсе? Жылжымайтын мүлік пе, әлде тағы бір “кофе-шоп” па?
Мен оған бұрылмастан жауап бердім:
— Жоқ. Менің компанияма.
Тыныштық. Артымда бір сәт үнсіздік орнады. Сосын ол күлді. Қысқа, сенімсіз күлкі.
— Қандай компания? Жұртқа керемет бас директор болып жүрген менің кеңсем бе? Әлде сен үйде отырып басқарып жүрген миф пе?
Мен оған қарамадым. Есікті жаптым.
Көшеде күздің салқын лебі бетіме тиді. Аспан бұлтты. Бірақ ішімде күн шыққандай еді. Мен өз орнымды қайта алуға бара жатыр едім.
Компанияға жеткенше 30 минут уақыт кетті. Ғимарат — таныс, бірақ қазір бөтендеу. Мен өзім салған әлемге қайтып келе жатырмын. Қабылдау бөлмесінде отырған жас хатшы қыз маған жылы жымиды:
— Сәлеметсіз бе. Сізге көмектесе аламын ба?
— Айжан Құрманқызы, — дедім. — Бас директордың кеңсесіне бара жатырмын.
Қыз бір сәтке аңтарылып қалды. Сосын көзі жайнап кетті:
— О-о, кешіріңіз! Иә, әрине. Қош келдіңіз!
Лифт баяу көтерілді. Ескі кеңсем екінші қабатта. Қабырғаларда — жаңа логотиптер, жаңа фотолар. Бірақ іргетас — мен салған іргетас.
Бекзат мені есік алдында қарсы алды. Әдеттегідей қарапайым, жинақы. Оның көзінен тек бір нәрсе оқылды — құрмет.
— Қош келдің, Айжан.
— Сағындым, — дедім қысқа ғана.
Кеңсеге кіргенде, бәрі баяғыдай: терезе алдында тұрған үлкен гүл, қоңыр үстел, менің ескі былғары күнделігім. Жаным тынышталды. Мен осында тиесілімін.
Бірнеше сағат бойы есептерді қарап шықтым. Жұмыс тоқтамаған. Бірақ менің жоқтығым білініпті. Бірнеше стратегиялық жобалар баяулапты. Команданың өзі ескі қуатын жоғалтқандай.
Сосын хатшы қыз маған бір хатты әкеліп берді. Қарап отырып, жүрегім сәл шымырлады. Нұрланнан:
«Не болып жатыр? Есікті жапты. Почтам жұмыс істемейді. Айжан, бұл сенің қолың ба?»
Мен хатты жаптым. Жауап жазбадым.
Кешке қарай компанияның кейбір негізгі топ мүшелерін шағын жиналысқа шақырдым. Олар келді. Бірі — он жылдан астам бірге істеген Қанат, бірі — жаңа өнімнің жетекшісі Алтынай.
— Қайта оралғаныңызға қуаныштымыз, — деді Қанат. — Біз сізді сағындық.
— Рахмет, — дедім. — Енді бірге алға жылжимыз. Уақыт келді.
Сол түні үйге кеш оралдым. Есіктің ар жағында үнсіздік орнаған. Нұрлан үйде еді. Бірақ мен енді бұрынғы мен емес едім. Бұл — менің үнсіз кек алуым емес. Бұл — менің өзімді қайта табуым.
Кешкі ас ішпедім. Терезе алдына барып отырдым. Түнгі қалаға қарадым. Көзімде жас жоқ. Жүрегімде ашу жоқ.
Тек бір сезім бар еді — еркіндік.
Келесі күні таңертең маған хат келді. HR бөлімінен:
«Құрметті Айжан Құрманқызы, Нұрлан Қайратұлына қатысты жұмыстан босату құжаттары заңды рәсімделді. Карталар, жүйелік доступтар түгелдей жойылды. Қосымша ақпарат қажет болса — хабар беріңіз.»
Мен төмен жылжыттым. Соңында бір сөйлем тұр:
«Кейбір қызметкерлер оның орнын кім басатынын сұрап жатыр. Не деп жауап берейік?»
Мен тек бір сөйлем жаздым:
«Иесі жұмыс орнына қайта оралды деп айтыңыздар.»
Және дәл сол сәтте, ұзақ жылдардан кейін алғаш рет — өзімді толық әрі шын сезіндім.
Мен енді ешқашан үндемей қалмаймын.
