Мен жүгіріп бара жатып, тек бір ғана оймен болдым: «Алла, тек аман болсын, өтінем…»
Бақшаға шыққанымда бәрі бір сәтте орын алды. Уақыт тоқтап қалғандай көрінді. Томирис Айарудың қасында еді. Оның ірі денесі қызымды қалқалап, жаудың жолын бөгеп тұрған. Мен қорыққаннан:
— Томирис! Жоқ! — деп айқай салдым.
Алайда келесі көрініс мені тоқтатып тастады.
Қақпа ашық қалыпты, соның саңылауынан бір қара күшік кіріп келе жатты. Үлкен, жабайы, көзі қызарып, тісі ақсиған. Арс етіп, Айаруға тура бағыт алып келе жатыр.
Томирис шабуылдап жатқан жоқ еді — ол қызымды қорғап тұрды.
Ол бір сәтте атып шығып, Айару мен шабуылдаушының арасына тұра қалды. Денесі ширығып, бүкіл болмысымен қауіпке қарсы тұрды. Қара ит сәл кідірді, бірақ шегінбеді. Қарсы қарап, ырылдап тұрды. Мен болсам, қатып қалыппын, аяғым жүрмей қалды.
Айару шөптің үстінде отырды, көздері бақырайып, ештеңе түсінбей тұрды. Жыламады. Тек Томириске қарап отырды, қорыққан жоқ.
Сол сәтте қара ит секіріп шабуылдады.
Томирис те аянбады. Арсылдап, жауға қарсы ұмтылды. Екеуі бір-біріне соғылып, құдды бір найзағай соққандай. Тістесу, ырылдау, жерді тырнаған тырнақ дыбыстары — бәрі араласқан. Мен сол сәтте Айаруға ұмтылып, қолыма алдым да, үйге қарай жүгіре жөнелдім.
— Жақсысың ба, ботақаным? — деп сыбырладым, демім жетпей.
Айару басын изеді де, мойныма тығыла кетті. Қолдары кішкентай болса да, мені қатты құшақтап алған. Артымда не болып жатқанын білгім келіп, бұрылып қарадым.
Томирис жауды қуып шыққан екен. Қара ит қыңсылап, қақпадан шығып қашты. Ал Томирис — жараланған, бірақ ержүрек күйінде — бізге қарай келе жатты. Аздап ақсаңдап тұр, бірақ көзінен тек Айаруды іздегенін байқадым.
Үйдің есігін айқара аштым. Томирис табалдырыққа келгенде, Айару менің қолымнан түсіп, оған қарай жүгірді де, мойнын құшақтап алды. Томирис жерге отырды, жүні қан-қан болса да, көзі тыныш, жүрегі орнықты. Ол өзінің міндетін орындағанын білді.
Көзіме жас келді. Қорыққанымнан емес. Құтқарылғаны үшін, шексіз алғысымнан.
Томирис біздің тек итымыз емес екен. Ол — қызымның қорғаушысы. Нағыз жан серігі.
Содан кейін олардың арасындағы байланыс мүлде өзгере бастады. Айару үнемі оның жанында жүрді. Онымен бірге ұйықтады, ертегі айтты, тіпті ойыншықтарын бөлісті. Томирис жаралы болса да, үнсіз төзді. Қайда барсақ та, бірге жүрді. Айару қолына қарғыбауын алып, серуенге шығарып жүрді. Ол болса, жайлап, асықпай, қыздың жүрісіне бейімделіп отыратын.
Қақпаға жаңа құлып орнаттық. Енді ешкім, ешнәрсе кіре алмайды. Бірақ менің жүрегімде сол бір күн мәңгі қалды. Бұл — жара емес. Бұл — ескерту.
Сүйіспеншілік деген әрдайым сөзбен айтылмайды. Кейде ол — үнсіздік, кейде — жанкештілік. Кейде шынайы махаббат — қауіпке қарсы секіріп, біреудің өмірін өзіңдікіне айырбастау.
Томирис — біздің отбасымыздың қаһарманы. Айарудың туған күнінде оған үлкен қызыл бантик тағып, сүйікті еті тағамын беретінбіз. Қазір Айару өсті, бірақ Томиристі әлі де «менің ең жақын досым» дейді.
Бірақ мен білем. Ол — тек дос емес.
Ол — қорғаушы. Ол — батыр. Ол — бізге Алла жіберген періште.
