Қабылдау залында үнсіздік қалың, тұншығырлық болды. Тек сағаттың тықылы мен медбикелердің асығыс қадамдары Мигель Алварестің ауыр тынысымен араласып тұрды. Ол алақандарын ысқылап, көзге көрінбес дақтарды кетіргісі келгендей.
— Жарыңыз тірі, — деді Ержан Қасымов есікте пайда болып. — Операция сәтті өтті. Бірақ жағдайы әлі де ауыр.
Мигель орындыққа сылқ етіп отыра кетті. Бетін қолымен басты. Сырт көзге уайымдаған күйеу сияқты еді, бірақ көзінде жас жоқ. Бәрі — маска.
Бірнеше минуттан соң есіктен капитан Нұрлан кірді. Түзу денесі, нық қадамы, өткір жанары — бәрі де бедел мен салмақты көрсетіп тұр. Ол баяу Мигельге жақындады. Анау болса орнынан атып тұрды, ұсталынған оқушыдай.
— Сен Мигель Алварес пе? — деді Нұрлан, сержант берген папкаға көз жүгіртіп.
— Иә… Мен… Айнұрдың күйеуімін. Айттым ғой, ол сатыдан құлап кетті! Қараңғы еді, ол тепе-теңдігін жоғалтты. Жедел жәрдемді мен шақырдым!
Нұрлан қасын көтерді. Даусы тыныш шықты, бірақ әр сөзі пышақтай тіліп өтті:
— Саты ескі қабырғаларды сындырмайды. Саты білекте дөңгелек күйік қалдырмайды. Құрсақтағы параллель тіліктер де сатымен құлау емес. Бізге соған сендіргің келе ме?
Мигель көзін жыпылықтатып, сөз іздеп қалды.
— Білмеймін сіз не айтып тұрсыз… Мен оны әрқашан қорғадым. Айнұр нәзік, жиі құлайды, денсаулығы нашар…
Ержан артта тұрып жұдырығын түйіп алды. Ол талай азапты көрген, бірақ мынадай арсыз өтірік жүйкесін қоздырды. Ол Нұрланға еңкейіп сыбырлап айтты:
— Бұл ауруханада бірінші рет емес. Медициналық картасын қарадым. Қайталанған сынықтар, көгерген іздер. Бірақ бірде-бір рет шағым түсірмеген.
Капитан басын изеді. Ол Мигельге жақындады. Анау терлей бастады.
— Мигель, әйелің есін жияды. Сонда біз оның аузынан шындықты естиміз. Ал сен әзірше полиция қарауындасың.
Мигель бір қадам шегінді. Бұрынғы мұздай көзі енді ашулы оттай жанып кетті. Бірақ артында екі полицей дайын тұрған.
— Сендер менен не қалайсыңдар? Мен оны сүйемін! Ол менің өмірім! — деп айқайлады. Бірақ үні сенімсіз, дірілдеген.
Айдана көкірегін қысып, дір етті. Оның көзінде махаббат емес, иемдену бар еді. Құлы болғандай сезім.
Нұрлан қолын көтерді, полицейлер Мигельді ұстап алды. Қолына кісен салынбады, бірақ қашуына жол жоқ еді.
— Бөлімшеге барасың. Ынтымақтастық жасағаның дұрыс, — деді капитан.
Уақыт баяу өтті. Реанимацияда Айнұр ұйықтап жатты, аппараттарға қосылған. Ержан жиі кіріп, жағдайын тексеріп отырды. Әрбір «пик» дыбысы кішкентай жеңіс еді.
Айдана шаршағанымен, жанынан кетпеді. Ол әйелдің өмірі қандай болғанын ойлады. Отбасы? Достар? Неге ешкім араласпаған?
Түн ортасында Айнұр ыңырсып, көзін ашты. Көзі ауырлықтан бұлдырап тұрды. Айдана оның қолын ұстады:
— Сен енді қауіпсізсің, Айнұр.
Бірақ әйелдің ерні басқа сөз сыбырлады. Бір есім. Айдана еңкейе түсті.
— «Лусия…»
Таңғалған Айдана дәлізге шығып, Нұрлан мен Ержанға жүгіріп барды.
— Ол аз уақытқа оянды. Бір есім айтты… Лусия.
Капитан қабағын түйді.
— Лусия кім?
Ержан иығын көтерді.
— Мүмкін әпкесі. Немесе құрбысы. Әлде… тағы бір құрбан ба?
Нұрлан үн қатпады, бірақ қойын дәптеріне жазды. Ішкі түйсігі: бұл жай ат емес.
Бөлімшеде Мигель Алварес саты жайлы өтірігін қайталай берді. Бірақ сұрақтар мен медициналық дәлелдер қысым жасаған сайын, әңгімесі бытырап кетті.
— Сендер түсінбейсыңдар… Ол мені арандатып жүрді! Ол менікі, менің иелігімде болуы керек еді! Маған рақмет айтуы тиіс! Мен оған қамқор болдым! — деп ақыры ашуланып айқай салды.
Нұрлан оған мұздай жанарымен қарады.
— Бұл — тұрмыстық зорлық. Әрбір жараға жауап бересің.
Таң бозынан үміт сәулесі туды. Айнұр енді өздігінен дем ала бастады. Ержан палатаға кіргенде, оны есін жиған күйде көрді. Әлсіз, бірақ саналы еді.
— Мен дәрігер Қасымовпын. Енді қауіпсізсің, Айнұр.
Әйелдің көзі жасқа толды.
— Бұл… саты емес… Жылдар бойы азап… от, шынжыр… ол…
Ержан оның қолын қысып:
— Қазір бәрін айту міндетті емес. Шындық бәрібір ашылады, — деді.
Айдана маңдайынан сипады.
— Енді ешқашан жалғыз қалмайсың.
Айнұр көзің жұмып, анықтап сыбырлады:
— Лусия… ол оның кесірінен өлді…
Палата үнсіз қалды. Сол сәтте кірген Нұрлан бәрін естіді. Оның жүзі қарауытып кетті. Енді бұл жай ғана зорлық ісі емес еді. Бұл — кісі өлтіру болуы мүмкін.
Оқиға жаңа ғана басталды. Өлімнен аман қалған әйел, басты күдіктіге айналған күйеу, құпия есім, ашылуы тиіс қараңғы шындықтар.
Ержан Қасымов үшін бұл ауруханада өткен тағы бір түн ғана еді. Бірақ ол білді: Айнұрдың жанарындағы қорқынышты ешқашан ұмытпайды.
Айдана үшін — үнсіздікке қарсы жеке күрестің басы еді.
Нұрлан үшін — әйелдің денесіндегі жарадан да терең жараларды ашатын тергеудің басталуы еді.
Ал Айнұр үшін… ұзақ жылдар қараңғылықтан кейінгі алғашқы жарық сәуле.
