Грета дәрігерді тістеп алғаннан кейін палатада үнсіздік орнады. Әйел көз жасын әрең ұстап:
— Оны жазаламаңыздар… Ол ешкімге зиян келтіргісі келмеді, — деп сыбырлады.
Грета иесін қорғап, төсектің алдында тұрып алды. Ол енді ызалы емес еді — тек алаңдап тұрды. Оның көзі дәрігерлерге тік қадалды, жүрегі бір қауіпті сезгендей.
Жасы үлкен бір дәрігер ойланып тұрып:
— Бұл бекер емес сияқты. Ит бір нәрсені сезіп тұрғандай… — деді.
Сол сәтте олар науқасты дереу отаға апармай, қосымша тексеру жасауды ұйғарды. Қайта жасалған томография нәтижесі бәрін таңғалдырды: ісік омыртқаға тым жақын орналасыпты. Бұрынғы жоспар бойынша ота жасалса, әйел өмір бойына сал болар еді.
— Егер Грета болмағанда, біз қатерлі қателік жіберер едік, — деді хирург. — Ол өзінің адал жүрегімен иесін құтқарды.
Ота жоспары толығымен өзгертілді. Арнайы микроскопиялық құралдармен аса дәл операция жасау үшін уақыт қажет болды. Осы аралықта әйел итін құшақтап:
— Егер мен оралмасам… рақмет саған. Сен мені аман алып қалдың, — деп жылады.
Ота жеті сағатқа созылды. Дәрігерлер әр миллиметр үшін күресті. Соңында бәрі сәтті аяқталды — ісік толық алынды, жүйке жолдары зақымдалған жоқ.
Әйел есін жиғанда, бірінші көргені — оның қасынан еш кетпеген Грета болды. Ит тыныш қана төсектің қасында жатқан.
— Мен тірімін… сенің арқаңда, — деп сыбырлады әйел.
Қалпына келу жолы оңай болмады. Ауру, әлсіздік, шаршау. Бірақ әр күні Грета жанында болды. Әр жаттығу кезінде, әр тексеруден кейін, әр кешкі тыныштықта — ит үнемі жанынан табылды.
Бірнеше айдан соң әйел жүре бастады, бұрынғы өміріне оралды. Анализдер — жақсы. Ісік қайтып оралмады. Дәрігерлер таңғалды:
— Бұндай ремиссия — сирек кездеседі.
Олардың оқиғасы бүкіл ауруханаға, кейін әлеуметтік желілерге тарады. Көп адам Гретаны “ісік сезген ит” деп атады. Бірақ әйел жай ғана былай деді:
— Грета — менің жаным. Ол ауруды емес, менің өміріме төнген қауіп-қатерді сезді. Және ол мені қорғады.
Бір жылдан соң әйел онкология бойынша конференцияға шақырылды. Ол сахнаға шыққанда, Грета жанында болды. Әйел тыныш қана өз оқиғасын айтып берді:
— Дәрігерлер мені емдеді. Бірақ Грета маған өмір сүруге мүмкіндік берді. Онсыз… мен мұнда болмас едім.
Зал қол шапалақтады. Көпшілік көзіне жас алды. Грета тыныш отырды, ештеңе болмағандай — өйткені ол тек сүйіспеншілікпен әрекет етті.
Бүгінде олар шағын үйде, тыныш өмір сүруде. Таңертең шай ішіп, кешке бірге серуендейді. Әр күн — сый.
Себебі кейде ғажайып — бұл дәрі емес. Ғажайып — төрт аяқты бір адал жүрек.
