…Ал менің енді… бәрібір болды.
Төсектен баяу тұрдым. Бүкіл әлем айналып тұрғандай, денем қалшылдап, басым айналды. Бірақ ішімде — мүлгіген тыныштық. Қайсар, суық тыныштық. Жанымда дауыс жоқ, тек анық бір сезім: бүгін бәрі өзгереді.
Енем табалдырықта тұр. Көзінде – ашу, мейірім нөл.
— Қайда барасың? Қонақтар келейін деп тұр, сен болсаң бос жүрсің! – деді ол ашумен.
Мен оған тура қарадым.
— Осы күнге дейін үндемей келдім. Бірақ бүгін тоқтаймын. Маған ешкім бұлай сөйлей алмайды. Мен – адаммын. Қызуым 39,5. Ал сен мені мұздай сумен ояттың. Бұл – қорлық.
— Қойшы енді! Бәріміз де ауырдық! Мен де жас кезімде сырқаттанып жүріп, бүкіл үйдің тірлігін істейтінмін! — деп зіркілдеді ол.
— Мүмкін, сен үндемеген шығарсың. Бірақ мен үндемеймін. Сен мені келін емес, құл қылдың. Бүгіннен бастап – жеткілікті.
Мен телефонымды алып, күйеуіме қоңырау шалдым.
— Ало? Не болды?
— Үйге қазір кел. Егер келмесең – мен бұл жерден кетем. Мүлде.
— Не? Қазір?
— Иә. Қазір болмаса – кеш болады.
Телефонды қойдым. Енем қатты абыржып қалды.
— Қайда барасың? Қонақтар… дастархан… Не істеп жүрсің сен?! — деді айқайлап.
— Енді сенің үйіңде болмаймын. Өмірімде де болмаймын. Бүгін мен өзімді таңдаймын.
Сәлден соң күйеуім келді. Мені көріп, түрі сұп-сұр боп кетті. Мен есік алдында тұр едім — боп-боз, әлсіз, бір қолымда чемодан.
— Бұл не? Саған не болған? — деді ол сыбырлап.
Мен енеме қарап, сосын күйеуіме тіке айттым:
— Мені үш күн бойы қызу қысып, әлсіретіп жатыр. Сен болсаң, анаңның көлеңкесінде тұрып қалдың. Мен кетем. Немесе сен менімен боласың. Таңда.
Ол үнсіз қалды. Сосын жай ғана бас изеді.
Біз бірден ауруханаға бардық. Диагноз – пневмония. Бірнеше күн жансақтау бөлімінде жаттым. Тамырымнан дәрі кетпей, бетім бозарып, жанымда күйеуім үнсіз отырды.
Төртінші күні… ол келді. Енем. Көзі ісіп кеткен, қолында бір бума тәтті нан. Есіктен үнсіз кіріп, бұрышқа тоқтады.
— Қызым… мен… мен білмеппін… — деді ақырын.
Мен оған тік қарап:
— Сен білдің. Бірақ сен үшін мен адам емес едім. Қазір кешірім сұраудың мағынасы жоқ. Өзгергің келсе – нақты іспен дәлелде. Болмаса – есік міне, ашық.
Ол үнсіз бас изеп, бұрылып кетті.
Біз үйге қайтқанда, енді оның үйіне емес, өз үйімізге оралдық. Жалдамалы, шағын пәтер. Бірақ тыныш. Таза. Өзіміздікі.
Енем содан кейін тек шақырған кезде ғана келеді. Телефон соғып, рұқсат сұрайды. Кейде үндемей отырады. Өзгерді ме? Білмеймін. Бірақ мен өзгердім.
Бұрынғы мен — әлсіз, үндемейтін келін — жоқ.
Енді мен өз өмірімнің иесімін.
Кейде өзіңді табу үшін толық күйреу керек.
Мен соған жеттім.
Енді мені ешкім итере алмайды.
