Мәрмәр еденді кең холда орнаған үнсіздік жай ғана үзіліс емес, таңданыстың қабырғасы еді. Барлық көздер — ескі балеринкі киген жас қызға да, оның есімін зор құрметпен атаған беделді ер адамға да қадалды. Әдетте өзін сенімді ұстайтын қабылдаушы әйелдің саусақтары мұздап, ерні кеуіп кетті.
Айдана Сәрсенқызы алға қарай бір қадам басты. Оның арзан аяқ киімінің сықыры — дизайнерлік туфлидің тарсылынан да қатты естілді. Жуырда ғана оны мазақ еткен директор Марқас Сейітов басын төмен түсіріп, қызарып кетті. Әсел Лоран — қымбат көйлектегі әйел — ернін тістеп, намыс пен ызаны араластырған сезімге тұншығып тұрды.
— Құрметті мырза Темір, — деді Айдана байсалды үнмен, — өзіңіз түскеніңіз үшін рақмет.
— Қалайша басқаша істер едім? — деп жауап қатты Темір Бианки жылы жымиып, қолын ұсынды. — Бүкіл кеңес сізді күтуде.
Лифт ішінде екеуінің арасында үнсіздік орнады, бірақ бұл үнсіздік жайсыз емес еді. Бианки оған байсалды әрі мейірлі көзбен қарады.
— Айдана, мұнда осылай келуіңіз оңай болмағанын білемін. Бірақ өзіңізбен бірге әкелген нәрсеңіз компанияның тағдырын өзгерте алады.
Қыз конвертті кеудесіне қыса түсті. Көзінде шаршау бар еді, бірақ қайсарлық одан да басым еді.
— Мен өзім үшін келген жоқпын, мырза Бианки, — деді сыбырлап. — Шындық үшін келдім.
Лифт есігі ашылғанда олар бірден мәжіліс залына кірді. Үлкен овал үстел үстінде папкалар, планшеттер, кофе толы кеселер тізілген. Қабырғаларда жыпылықтаған экрандар — биржа графиктері мен қаржы жаңалықтары. Кеңес мүшелері — қымбат костюмдегі әйелдер мен ерлер — бір мезетте жаңа келгенге бұрылды.
— Рұқсат етіңіздер, — деді Бианки нық дауыспен. — Бұл — Айдана Сәрсенқызы.
Залда сыбыр пайда болды. Бұл есім оларға бөтен емес еді: ол компанияны құрғандардың бірі — марқұм әрі жұмбақ жағдайда жоғалған Хенри Сәрсеннің қызы болатын.
Кеңес төрағасы, қарт ағылшын — сэр Едвард Коллинз, мұздай көк көздерімен жайлап орнынан тұрды.
— Ханым Сәрсенқызы, — деді ол салтанатты үнмен, — сізді мұнда көреміз деп ойламаппын. Әкеңіз ерекше жан еді… әрі қауіпті қарсылас.
Айдана терең дем алып, конвертті үстелге қойды.
— Бұл құжаттарда әкем жоғалар алдында жасырған ақиқат жатыр. Жалған келісімшарттар, ұрланған қаржы, оффшорлық шоттарға аударымдар. Менің осында келуім — үлкен қауіп. Бірақ үнсіз қалу одан да ауыр.
Зал бір сәтке қатып қалды. Марқас Сейітов қолын айқастырып, сыр бермеуге тырысса да, көзінде үрей жылт етті. Әсел Лоран — жүйкесін ұстай алмай, жүзігін бұрап отырды.
— Көрсетіңіз, — деді сэр Едвард.
Айдана конвертті ашты. Сарғайған беттер, күмәнді қолтаңбалар, банк аударымдары, ішкі хаттар — бәрі сонда. Зал тып-тыныш болып, әр қағаз қолма-қол айналып отырды.
Бианки әріптестеріне қатулы дауыспен қарады:
— Енді менің неге оны осында шақырғанымды түсінесіздер.
Кенет Марқас орнынан атып тұрып, үстелді жұдырығымен соқты:
— Бұл — жалған! Осы құжаттардың түпнұсқа екенін кім дәлелдейді? Бір қыз арзан көйлегінде келіп, бізді жемқорлықпен айыптай ма? Бұл — ақымақтық!
Айдана тік қарап тұрды.
— Мырза Сейітов, мына қолтаңбаны танисыз ба? — деді ол бет парақты созып. — Бұл сіздікі. Өткен жылы Кипрдегі жалған фирмамен жасалған келісім.
Залдағы гуіл күшейді. Марқас орнынан ұмтылды, бірақ сэр Едвард қолын көтерді:
— Жетер! Мұның бәрін тексереміз. Егер рас болса, біздің компания соңғы онжылдықтағы ең үлкен жанжалдың алдында тұр.
Әсел Лоран дауыстап жіберді:
— Мүмкін, Сәрсенқызы тек әкесінің кегін қайтарғысы келетін шығар.
Айдана иегін көтерді:
— Жоқ, ханым Лоран. Мен әкемнің абыройын қайтару үшін келдім. Және осы компанияны жоюға жол бермеу үшін.
Көзінде жас жылтырады, бірақ дауысы болаттай берік еді.
Жиын бірнеше сағатқа созылды. Әр құжат зерттеліп, әр есім тексерілді. Уақыт өте келе, үлкен қастандықтың бейнесі айқындала бастады: миллиондар жасырын әкетілген, акциялармен манипуляция жасалған, үнсіздік сатып алынған. Ал осының ортасында — дәл Марқас Сейітов пен Әсел Лоран.
Дәлелдер терістелмес болғанда, Марқас қашпақ болды. Бірақ Бианки алдын ала шақырған күзетшілер есік алдында тосып тұрды. Әсел орындыққа басын қойып, мойындады.
Сэр Едвард орнынан көтерілді:
— Ханым Сәрсенқызы, бұл компания сізге тек шындық үшін ғана емес, алғыс үшін де қарыздар. Әкеңіздің есімі ақталады. Ал сізге… егер қаласаңыз — кеңесте орын бар.
Айдана басын шайқады.
— Мен орын үшін келген жоқпын. Мен әділет үшін келдім. Қалғанының маған қажеті жоқ.
Бианки оған құрметпен қарады.
— Айдана, өзіңіз байқамай-ақ, бұл компанияның бір кездері Еуропаға мақтаныш болған рухын қайта ояттыңыз.
Сәулелі түскі күн ғимараттың әйнек қабырғаларына шағылысып тұрды. Таңертең мазақ еткен қызметкерлер қазір үнсіз, ұялып қарады. Ешкім күлмеді.
Айдананың тозған балеринкілері мәрмәр еденде баяғыдай дыбыстап бара жатты, бірақ енді әр қадам — абыройдың үні еді.
Айдана Сәрсенқызы енді «ескі сөмкелі қыз» емес. Ол — шындықтың мұрагері, көлеңкеден қайта оралған есімнің иесі.
Ал оның тарихы әлі енді ғана басталды.
