Бірнеше күн өтті, бірақ подъездегі тынышсыздық сейілер емес. Айгерім түнде көз іле алмады. Құлағында қайта-қайта сол дыбыстар жаңғырып тұрды – күңгірт гуіл, металлға ұқсас соққы, кенеттен тыйылған тыныштық. Бірақ бәрінен де қатты мазалағаны – Маралдың сол түні есік алдында қараған көзі. Онда алғыс емес, жасырын үмітсіздік пен үрей тұрғандай еді.
Кешкісін хат жәшігіне түскен қағаздарды алмақ болып шыққан Айгерімді бірінші қабаттағы Салтанат апа тоқтатты. Қарт әйелдің жүзі әдеттегіден де бозарып кеткен, қолы дірілдеп тұр. «Айгерім-ау, кеше түнде тағы да біртүрлі дыбыстар шықты, – деді ол сыбырлай. – Біреу қатты соққылап жатқандай, сосын мүлде тынышталып қалды. Енді дәлізден өтуге қорқатын болдым…» Айгерім жұбатқысы келді, бірақ өзі де сенімді емес еді. Ішінен ғана «Бұл жай қиял емес, шынымен бірдеңе болып жатыр» деп түйді.
Сол түні Айгерім терезе алдында отырып күзетуді шешті. Бөлмедегі шамды сөндіріп, пердені сәл шетке ысырып қойды. Түн ортасы ауғанда подъезд алдына белгісіз қара фургон тоқтады. Ішінен қара киінген екі ер адам түсті. Олар үнсіз-ақ бір-біріне ымдасып, қолдарындағы үлкен қапталған жәшіктерді көтеріп, асығыс баспалдақпен көтеріліп кетті. Айгерімнің жүрегі дүрсілдеп қоя берді. Телефонға қолын созып, полиция шақырмақ болды да, бір сәт кідірді. «Егер қателессем ше? Мүмкін, бұл жай ғана жеткізу қызметі болар?» деген ой тоқтатты. Қорқыныш пен күмән оны орнынан қозғалдырмады.
Таңертең бұл жайлы Айгерім аула сыпырушы Еркінге айтты. Ол қабағын түйіп тыңдап алды да: «Мен де көрдім сол фургонды, – деді ол. – Бұған дейін де келген. Бірақ дәлелсіз ешкім сенбейді. Полицияға айтсақ, босқа әуре боламыз». Көп ойланып, екеуі өздері әрекет етуге бел буды. Еркін түнде қоқыс тастайтын жердің қасында тығылып отыруды ұйғарды, ал Айгерім терезеден бақыламақ болды.
Сағат түнгі екі шамасында дәлізде біреу асығыс жүріп келе жатты. Бұл Марал еді. Ол қолында үлкен қара қапты сүйреп келеді, демігіп, әр басқан сайын кідіріп жүрді. Дәл сол сәтте көлеңкеден Еркін шықты да: «Марал, не әкелдің сонда?» – деп сұрады. Әйел селк етіп, қолындағы қапты түсіріп ала жаздады. Жүзі аппақ болып кеткен. «Бұл сенің шаруаң емес! Бәрі қоқыс, басқа ештеңе емес!» – деді де, қолын сермеп, жоғары қарай жүгіріп кетті. Қап болса ашылып кетіп, ішінен қою, металл иісі бар сұйықтық еденге жайыла бастады. Еркіннің денесі түршігіп кетті.
Ертеңіне подъезд ішін сыбыр гуіл басты. Біреулер «қазір-ақ полиция шақырайық» десе, енді біреулер әлі де тартынды. Сол кезде Салтанат апа батылданып: «Мен өзім хабарласамын! Бәріміздің тыныштығымызды бұзды, бұлай жалғаса бермейді!» – деді. Ақыры бәрі келісіп, полиция шақырылды.
Кешке қарай екі полиция көлігі келді. Тәртіп сақшылары бірден Маралдың пәтеріне көтерілді. Әуелі есікті қағып көрді, бірақ ешкім ашпаған соң күшпен кірді. Айгерім мен көршілер дәлізде жиналып, үнсіз тосып тұрды. Біраздан кейін полицейлер пәтерден түрлі жәшік, дорба және қапталған заттарды шығара бастады. Беттерінен салмақ пен сақтық сезілді. Бірі көршілерге қысқа ғана: «Химиялық заттар мен қан іздері табылды. Тергеу басталды» – деп хабарлады.
Айгерімнің тізесі дірілдеп кетті. Жүрегі атша тулап тұрды. Күмәннің бәрі ақиқатқа айналғандай еді. Бірақ бұл оқиғаның астарында не жатыр?
Маралды сыртқа алып шыққанда, Айгерім батылданып сұрады: «Марал, күйеуің қайда?» Әйел тоқтап, көзі жасаурап, жылап жіберді. «Ол… ол баяғыдан бері басқа адам болып кеткен. Ішімдікке салынып, мені ұратын, қорқытатын. Сол түні маған тап берді. Құлап, қатты соғылды… Мен не істерімді білмедім. Ешкім сенбейді деп ойлап, бәрін жасыруға тырыстым…» Сөзі еңкілдеген жылауға ұласты. Полиция оны автокөлікке отырғызып әкетті.
Көршілер үнсіз қалды. Бірі аянышпен қарады, енді бірі үрейден селт етті. Бірақ бәрі түсінді – қарапайым тұз сұраудан басталған бұл оқиға артында жасырынған қайғылы шындықты ашты.
Сол күннен кейін подъездегі өмір өзгерді. Еркін бұрынғыдан да сақ болып, әр кірген бейтанысты жіті бақылайтын болды. Салтанат апа көрген сайын: «Кейде ең қарапайым іс-әрекеттің артында ең ауыр тағдыр жатады» – деп қайталай берді. Ал Айгерім есіне алғанда дір ететін. «Егер сол түні батылырақ болып, ертерек әрекет етсем, бәрі басқаша болар ма еді?» – деген сұрақ жанын тыншытпады. Жауабы сол күйі сол түнгі қараңғылықта қалып қойды.
Жай ғана бір уыс тұз сұраған сәт бүкіл үйдің тағдырын өзгертті.
