Нұрланның даусы асүйдің қабырғасын дірілдеткендей болды. Айман ішінен шошып кетті. Ол баласын ешқашан мұндай күйде көрмеген.
— Анашым, жетеді! — деді ол қатқыл үнмен. — Біз жаңа өмір бастаймыз. Әсел мен менің таңдауымды сыйлауың керек.
Айман үнсіз қалды. Тек жүрегі сынып бара жатқанын сезді. Көз алдында кішкентай Нұрланның бейнесі елестеді: қолына кішкентай атша мініп, аулада жүгіріп жүрген кезі, мектепке алғаш барғаны, әкесі екеуі бірге алма ағашын отырғызғаны… Ал енді сол ұл анасына қарсы тұр.
Түн ортасында ол ұзақ ойланды. «Егер мен қазір беріле салсам, бәрі жоғалады. Бұл үй — менің өмірім, күйеуімнің ізі, ұлымның тамыры. Ал тамыры жоқ ағаштың ғұмыры да қысқа».
Сол сәттен бастап Айман күресуді ұйғарды.
Келесі күндері ол бұрынғыдай жасық болмады. Қонаққа ауылдың ескі достарын шақырды, көршілермен сырласты, үйдің ішін ыстық дәмге, жылылыққа толтырды. Әселдің салқын қабағының қасында бұл жылылық ерекше көрінетін.
Бір күні кешке, есік алдында отырған Нұрлан ауыл ақсақалдарының сөзін естіді:
— Балам, анаңды ренжітпе. Бұл үй сенің әкеңнің, сенің балалығыңның ізі. Оны жоғалтсаң — өзіңді жоғалтасың.
Бұл сөздер жүрегіне оқтай қадалды.
Ал шешуші сәт күтпегенде туды. Нұрлан үйге ертерек келіп, Әселдің телефонмен сөйлескенін естіді:
— Иә, бәрі мен қалағандай болады. Нұрлан ештеңе түсінбейді. Мақсатым — осы үйді сатқызып, қалада жаңа өмір бастау.
Бұл сөздер найзағайдай тиді.
Кешке ол анасының жанына келіп, қолын қысып:
— Анашым… кешір мені. Көзіңді ашқаның дұрыс екен. Мен соқыр болыппын, — деді.
Көп ұзамай Әсел олардың өмірінен кетті.
Үй қайтадан тыныштыққа толды. Қабырғаларынан жылылық сезіліп, аулада күлкі естілді. Нұрлан анасымен бірге алма ағашын budap, ескі верандада шай ішіп отырғанда, Айман көз жасын жасыра алмай:
— Ұлым, түбіңді ұмытпағаныңа рақмет, — деді.
Сол сәтте ол бір нәрсені анық білді: ол жеңгені — келінмен соғысты емес, өз ұлының жүрегін.
Ал бұл — ең үлкен жеңіс еді.
