Ержан сілейіп қалды. Көзі бірде қыздың жүзіне түсті — бозарып, ісіп кеткен, жанарында ештеңе жоқ, бірде әйелі Сараға қарады — қимылсыз, тас мүсіндей. Жүрегі дүрсілдеп, әр соғысы балғамен ұрғандай.
— Не… не дедің? — әрең сыбырлады.
Сара кірпік қақпады. Бұрынғыдай мейірлі қарашығы қазір мұздай, қуыс.
— Сенің анаң, Ержан. Ол мұнда болды. Үйге баса-көктеп кірді, амандаспай, сұрамай. Эльвираға тәтті бергісі келді, сен екеуіміз анық білгенбіз ғой — оның аллергиясы бар. Түсіндірдім. Өтіндім. Бірақ ол қайтпады. Қолынан кәмпитті тартып алғанымда, айқайға басты. Эльвира қорқып жылады. Содан кейін… — Сара ернін қыршып тынды.
Ержанның әлемі шайқалды. Мария айтқан сөздер, көз жасқа толы шағымдары, енді мынау шындықпен бетпе-бет келіп тұр: қызы жаралы, әйелі қажыған, ал анасының сөзі тордай жалған болып көрінеді.
— Эльвира… — деді ол, жақындап. Қыздың бетін сипады. Бала селк етіп, жабайы аңдай шошынды, бірақ үнсіз қалды.
— Кім… кім істеді мұны? — дауысынан сыр берді.
Сара көзін жұмды, терең тыныстап барып айтты:
— Мария.
Сөз ауыр тас секілді құлап түсті.
— Жоқ… — Ержан басын шайқады. — Бұл мүмкін емес. Ол… ол анам ғой!
— Білем, — деді Сара баяу, бірақ нық үнмен. — Бірақ ол — бәрін билегісі келетін әйел. Шекара дегенді білмейді. Эльвираны өз майданына айналдырды. Ал мен… мен оны тоқтатпақ болдым.
Тыныштық орнады. Тек Эльвираның үзік-үзік демі естіліп тұрды. Ержан іштен жыртылды — анасына деген сүйіспеншілік пен мынау ащы ақиқат арасында.
— Таңдау жасауға тиіссің, Ержан, — деді Сара сыбырлап. — Балаңды қорғайсың ба, әлде көзіңді жұмып, анаңа оны құртуға жол бересің бе?
Ол түн азаппен өтті. Ержан Эльвираны құшақтап, әр тынысын аңдып отырды. Сара асүйде түнеді, салқындап кеткен шайы алдында. Екеуі де тіл қатпады. Бірақ екеуі білді: келесі кездесуі Мариямен шешуші болмақ.
Таңертең Ержан шешім қабылдап, анасының пәтеріне барды. Есігі бірден ашылды — Мария оны күткендей.
— Көрдің бе? — айқайлады ол, қызарып кеткен қолындағы тырнағын көрсетіп. — Енді сен де сендің бе, әлгі жынды мені өлтіргісі келеді!
Ержан үнсіз қарады. Анасының жүзі, бұрынғыдай мейірлі емес, қазір біртүрлі бөтен, үрейлі. Бетінде аққан жас та қолдан жасалғандай.
— Анашым, — деді баяу, — Эльвира жаралы.
Мария кірпігін қақты. Бір сәт маскасы сыр берді.
— Жаралы? Не… не айтасың?
— Көрдім оны. Бетін. Мұрынын. Кім істеді мұны?
Мария жеңін тартып, қолын жасырды.
— Мен бе? Мен бе?! Мүмкін емес! Ол менің немерем ғой! Өз қаным! Бәрін махаббаттан істедім! Сара ғой, Сара сені қарсы қойып отыр!
Бірақ даусы дірілдеп шықты. Көзі қашқақтады.
Ержан түсінді. Ақыры сурет айқын болды.
Келесі апталар тозаққа айналды. Ержан мен Сара Марияның Эльвираға келуіне мүлде тыйым салды. Қоңырау үстіне қоңырау, есікті тарсылдату, жылау, қорқыту — Мария қайта-қайта тырысты.
Бірақ уақыт өте тыныштық орнықты. Эльвира қайтадан күле бастады, бірақ беттегі көгерген іздер естелік болып қалды. Сара үндемей жүрді, бірақ бұрынғыдан жақынырақ болды. Ал Ержан, екі оттың арасында қалған, ақыры әкелік міндетін түсінді: қызын қорғау — ең бастысы.
Бір кеште, айлар өткен соң, хат келді. Мариядан.
“Ұлым, сен ештеңе түсінбейсің. Бәрін сен үшін де, Эльвира үшін де жасадым. Сара сені алдап отыр. Тек мен ғана шын сүйемін. Қайта келемін. Ешкім мені тоқтата алмайды.”
Хатты қолынан түсірді. Өткен шақ кеткісі келмейді, соғыстың жаңа басталғанын сезді. Сар мен Эльвираға қарады. Сол сәтте білді: қан, байланыс, естеліктер маңызды емес — Мария енді олардың дұшпаны.
Және үнсіз шешім етті: анасы тағы да есікті қақса, енді оны ішке кіргізбейді. Ешқашан.
