— Мырза… бұл жерде сөйлесе алмаймыз. Сыртқа шығайық.
Полиция қызметкерінің дауысы бәсең, бірақ нық болды. Бұл жай ғана сабырға шақыратын үн емес еді — бұл бір нәрсені білетін, бірақ оны бәріне айта алмайтын адамның үні еді.
Қолым доңғалақтың ободында сырғанап кетті, алақандарым терлеп кеткенін сездім. Супермаркет ішіндегі ауа кенет ауырлап, біреу оттегін азайтып жібергендей болды. Айналама қарадым — адамдар әлі де қарап тұр, біреулер қызығушылықпен, енді біреулер кінәлаған көзқараспен. Олардың ойынша, кінәлі мен едім.
Шығар есікке қарай бара жатқанда полицей құлағыма еңкейіп сыбырлады:
— Бұл тек бүгінгі жағдай емес… ана адам… бұған дейін де бірнеше рет арыз берген. Және әр жолы өз пайдасына шешкен.
Бір сәтке тоқтап қалдым. Доңғалақтар жылтыр плиткада сықыр ете түсті.
— Қалай… «өз пайдасына»? — деп сұрадым, жүрегім тамағыма тығылып.
— Кейбіреулер сотта жеңілді, басқалары кінәсіз болса да, ірі өтемақы төледі. Ол жүйені қалай пайдалануды біледі. Және көріп тұрғаным — ол сені нысана қылып алған.
Сыртқа шыққанымызда, суық ауа бетіме мұздай соққы болып тиді. Айналада өмір өз ағысымен: асығыс көлік қойып жатқан адамдар, қолында сөмкесі барлар, жылаған бала. Бірақ мен үшін бұл сәт — қорқынышты түсінің басталуы еді.
Патруль көлігінің жанында жас полицей бір сәт маған қарап, қайтадан көзін тайдырды, әңгімеге араласқысы келмегендей. Мені ішке кіруге шақырды. Ауыр есік металл дыбысымен жабылып, іште өз демім мен жүрек соғысымды ғана естідім.
Ойымды жинауға тырыстым: «Бар болғаны жай ғана кездейсоқ жағдай еді ғой. Бір дөңгелек пен аяқтың жанасуы. Бітті. Бұдан қалай полицияға, айыптауға, қорқынышқа дейін жеттік?»
Бүйір терезеден әлгі ер адамды көрдім. Ол дүкен алдында тұрып, қолын сермеп, өтіп бара жатқандарға бірдеңе айтып тұр. Біреулер басын изеп тыңдап тұрса, енді біреулер иығын қиқаңдатты. Не айтып тұрғанын естімесем де, оның өзін мінсіз жәбірленуші, ал мені қатыгез кінәлі етіп көрсетіп жатқанын сездім.
Есік кенет ашылды. Жасы үлкен полицей ішке кіріп, панельге жіңішке папканы қойды.
— Мені мұқият тыңда, — деді ол көзіме тіке қарап. — Егер біз бөлімге барып, бәрін ресми жазсақ, сен оңай шықпайтын сот жүйесінің торына түсесің. Оның куәгерлері бар — бәлкім, достары — және ол сені әдейі соқты деп айтады.
— Бұл — сандырақ! — дедім даусым дірілдеп. — Бұл жай ғана кездейсоқ жағдай! Мен бірден кешірім сұрадым!
— Білемін. Бірақ сотта әрдайым шындық жеңбейді. Кейде кімнің байланысы көп, кім жақсырақ манипуляция жасай алатыны маңыздырақ болады.
Тамаққа түйін пайда болды. Айқайлағым келді, бірақ дыбыс шықпады. Оның орнына аузымда металл дәмін сездім — бұл жүйкемнің шегіне жеткенінің белгісі еді.
— Сонда… не істейін? — деп сыбырладым.
Полицей сәл еңкейіп, өмірімде ұмытпайтын сөздерді айтты:
— Қазір үйіңе бар. Ештеңеге қол қойма. Ертең… адвокат тап. Маған сен, саған ол керек болады.
Бұл сөздер әлгі адамның барлық балағатынан да ауыр тиді. Енді мен дүкенге келген бір мүгедек адам ғана емес, біреудің әдейі құрған жоспарының нысанасына айналғанымды сездім.
Үйге кеш жеттім, сөмкем дерлік бос еді. Жол бойы біреу мені аңдып жүргендей сезілді — артымнан естілген қадамдар, мен тоқтаған сайын жылдамдығын баяулататын көлік. Мүмкін, бұл тек күдік шығар, бірақ сол түні көз іле алмадым.
Таңғы сағат жетіде телефон шырылдады. Бейтаныс нөмір. Қолым қалтырап тұрып тұтқаны көтердім.
— Мырза… кеше супермаркеттегі оқиғаның куәгері болдыңыз, солай ма? — даусы ресми, бірақ мұздай.
— Иә, — дедім сақтықпен.
— Онда сіз тергеуге шақырылдыңыз. Бүгін. Сағат 14:00-де.
Тіпті кофе ішуге де уақыт болған жоқ. Бұл ойын енді ғана басталып жатқанын, ал кешегі «кездейсоқтық» — мені құртуға бағытталған оқиғаның алғашқы тарауы екенін түсіндім…
