Сәуле мені бутиктен бутике сүйреп жүрді. Түрі – әлдекімге қайырымдылық жасап жатқандай, бірақ шын мәнінде менің қысылғанымды тамашалап келеді. Әр киімге қол созғанымда қабағын түйіп, әдейі терең күрсініп қоятын.
— Жоқ, Айдана, бұл тым арзан. Нұрланның қасында осындайды кисең, жұрт «жұбайы» емес, «хатшысы» деп ойлайды.
— Бірақ матасы жайлы, ыңғайлы ғой… — деп ақталдым.
— «Ыңғайлы» деген үйде борщ қайнатып жүрген әйелдерге жарасады. Сен Нұрланның жарысың. Сәнді, сымбатты көрінуің керек.
Мен жасанды жымиып, үнсіз қалдым. Ішімнен болса да, оның әрбір сөзі мені қамшымен ұрғандай ауыр тиді. Ал ойым мүлде басқа жақта еді: шахмат тақтасының алдында өткізген түндерім, мыңдаған жүрісті есептеген кездерім, табандылық пен төзімділікті өзім тәрбиелеген сәттерім.
Менің күшім – осы. Олар білмейді, түсінбейді.
Кешке Маржан үлкен қонақасы берді. Зәулім үйге қымбат костюм киген ерлер, гауһар тасы жарқыраған әйелдер жиналды. Мені бір қатынның жанына отырғызды – әтірі тұншықтырардай, ал жымиысы мұздай суық.
Қайрат үстелдің басында дауыстап, мақтана сөйлеп отырды. Қор биржасы, күрделі активтер, «жастар үлкен ақшаны ұстай алмайды» деген пікірлер. Әр сөзінде көзін мен жаққа қадап қоятын, «міне, тірі мысал» дегендей.
— Айдана, — деді ол кенет, әдейі барлығы еститіндей дауыстап. — Сенде, айталық, жүз мың еуро болса, қайда салар едің?
Бөлме тынып қалды. Көздер маған қадалды. Мен баяу қасықты қойып, салқын дауыспен жауап бердім:
— Бәрі тәуекел профиліне байланысты. Бірақ мен портфельді бөлемін: бір бөлігі – мемлекеттік облигацияларға, бір бөлігі – халықаралық қорларға, ал қалғаны – әлеуетті стартаптарға.
Тыныштық. Содан кейін Қайрат кекете күлді.
— Интернеттен оқыдың ғой, ә? Шынайы өмір мақалаларға ұқсамайды.
— Мүмкін, — дедім мен сабырмен. — Бірақ шынайы өмірде мен әлдеқайда үлкен сомаларды басқарғанмын.
Оның беті селт етті. Сәуле қолындағы рюмканы түсіріп ала жаздады. Ал Маржанның бетінде жымиыс қатып қалды. Мен әзірге тоқтадым. Тағы жүріс жасауға ерте еді.
Келесі күні Нұрлан хабарласты. Экраннан шаршаған, бірақ мейірімді жүзі көрінді.
— Қалайсың, жаным? Жақсы қарсы алып жатыр ма?
— Әрине, бәрі тамаша, — деп өтірік күлдім. — Сен ше?
— Көп жұмыс бар. Бірақ тезірек қайтқым келеді. Білемін, осы уақыттан кейін біз одан сайын жақындаймыз.
Телефонды жапқан соң жүрегім сыздап кетті. Мен оны шын сүйемін. Бірақ ол әке-шешесінің кім екенін білмейді. Ең бастысы – менің қандай күшке ие екенімді де білмейді.
Апталар өтті. Мен олардың алдында әлі де қарапайым келіншек болып көріндім. Ал кешкісін бөлмемде ноутбукты ашып, өзімнің шынайы әлеміме кіретінмін. Банк қосымшасында цифрлар өсіп жатты. Инвестицияларым жұмыс істей бастады.
Мен оларды зерттедім. Қайраттың жасырын қарыздарын да, Маржанның сырт көзге сән-салтанат үшін шашқан ақшаларын да, Сәуленің ауқатты күйеуге тию арманын да білдім.
Олар мен үшін шахматтағы қарсылас секілді еді.
Күтпеген сәт жетті.
Бір күні кешкісін Қайрат үйге ашулы кірді. Сөмкесін жерге лақтырып:
— Бәрі күйреп барады! Егер тез арада ақша таппасам, активтердің жартысын жоғалтамыз! — деп айқай салды.
Маржан талып қала жаздады. Сәуле дауысы шықпай бозарып отырды. Ал мен үнсіз тыңдадым.
— Лукаға айтуымыз керек, — деді Маржан. — Бірақ оны қазір алаңдатпауымыз қажет…
Сол сәтте мен сөз алдым.
— Мүмкін мен көмектесе алам.
Үшеуі маған жабыса қарады. Қайрат мысқылдап күлді:
— Сен бе? Немене, косметикаға жинаған тиындарыңмен бе?
Мен үндеместен телефонымды шығарып, экранды оларға бұрдым.
1.502.437 $.
Жарқырап тұр.
Маржан қолындағы фужерді түсіріп алды. Сәуле орнынан қозғала алмай қалды. Қайраттың өңі қуқыл тартып кетті.
— Мен әлемдік онлайн шахмат турнирінде жеңдім, — дедім сабырлы үнмен. — Бұл ақша – менікі.
Өлі тыныштық орнады.
— Және де, жоқ, барлығын сендердің қателіктеріңді жабуға бермеймін. Бірақ сөйлескіміз келсе, серіктес ретінде сөйлесеміз.
«Серіктес» деген сөз олар үшін найзағайдай соқты.
Сол күннен бастап бәрі өзгерді. Маржан шай ұсынып, «қарапайым да әдемі стилім» жайлы мақтай бастады. Сәуле кенет жаныма жақындап, кремдер туралы сұрайтын болды. Ал Қайрат менің пікірімсіз ешқандай шешім қабылдамай қалды.
Мен күліп отырдым. Бірақ ішімде біліп тұрдым – ойынды енді мен жүргіземін.
Екі аптадан кейін Нұрлан оралды. Әке-шешесі мен Сәуле оны құшақтап қарсы алды, бәрі көңілді. Мен есіктің жанында тұрдым.
Нұрлан көзімен мені тауып, шын жүректен жымиды.
— Айттым ғой, олар сені жақсы көреді!
Ол құшағына басты. Мен де құшақтадым. Оның иллюзиясын қирата алмадым. Әлі ерте еді.
Өйткені шахматта да, өмірде де жеңіс жалғыз жарқыраған жүріспен келмейді. Шыдамдылықпен күтуді білген адам ұтады.
Мен білдім: партия енді ғана басталды.
