Айгүл есіктің алдында бүк түсіп отыр еді, хатты кеудесіне қысып. Кенет құлыптағы кілт өздігінен қайта бұрыла бастады, сықырлап, сырттан біреу күштеп айналдырып жатқандай. Жүрегі жұлынып кетердей атқақтады.
— Айгүл… ашшы… мен ғой… Берік… — дауыс анық, жылы, дәл сол күйінде. Күйеуінің дауысы.
Бірақ қалайша? Берік дәл қазір үйде, бірнеше қадам жерде диванда ұйықтап жатқан. Айгүл көз қиығымен қарады — расында тынысы баяу, бірқалыпты. Ал есіктің ар жағында біреу тоқтамай шақырып тұрды.
— Айгүл! Маған сен! Қазір ашуың керек! — үнінде енді өтініш емес, бұйрықтың сарыны бар еді.
Сол сәтте Гүлнұрдың ескертуі қайта жаңғырды: «Ешқашан ашпа, тіпті дауыс жақыныңдікіне ұқсаса да. Сен маған сен.»
Қолы хаттан айырылмай қалшылдап тұрды. Ал егер қалжың болса ше? Егер біреу әдейі қорқытқысы келсе ше? Бірақ күйеуінің дауысын дәл осылай айнытпай жеткізу мүмкін емес қой.
Кенет тықылдату дүрсілге айналды. Есікті жұдырықпен ұрғандай, қабырғаларға дейін діріл қақты.
— Айгүл! Дереу аш! Әйтпесе өкінесің!
Айгүл шыңғырып, еденге бүктетіле кетті. Сол мезетте бәрі тына қалды. Қалың үнсіздік орнады.
Әйел әрең дегенде тұрып, көзін есік көзінен салды. Дәліз бос.
Таңертең Берік оны қалш-қалш еткен, көзі қызарып, қолында мыж-мыж болған хатпен көрді.
— Саған не болған, Айгүл? — деді ол. — Түн бойы ұйықтамадың ба?
— Бұл… Гүлнұр еді… — сыбырлады ол. — Маған хат жазыпты.
— Гүлнұр? Бірақ… ол екі жыл бұрын қаза болған. — Берік таңырқап қалды.
Айгүл тек үнсіз басын шайқады.
Келесі күндері Айгүл үшін тозақ болды. Түнде дәлізде аяқ дыбыстарын, есік сыртынан сыбыр естіді. Күндіз Гүлнұрдың хаты қалтасында от боп жанды, бар әлемнің шындығы өзгергендей.
Үшінші күні пошташы тағы бір конверт әкелді. Сол баяғы қағаз, сол қолтаңба. Үстінде: «Екінші бөлігі.»
Қолдары қалтырап, ашып жіберді.
“Сен әлі де күмәнданып жүрсің білем. Бірақ өз көзіңмен көрдің. Саған айттым — ашпа деп. Келесіде одан да қорқынышты болады. Бұл жолы әлі бір мүмкіндігің бар. Соңғысы. Нұсқауларды орында. Әйтпесе тек өміріңнен емес, жаныңнан да айрыласың.”
Хат жерге түсіп кетті. Айгүлдің демі тарылып, ауа жетпей қалды.
— Жетер! — деп айқай салды қағазға. — Сен менен не қалайсың?!
Бірақ жауап болмады.
Түнде Айгүл қорқынышты түс көрді. Гүлнұр босағада тұрды, жүзі өңсіз, көздері қап-қара.
— Қауіпсіз емессің, Айгүл. Мен қателестім, енді соның азабын тартудамын. Сен тыңдамасаң, сен де келесің. Өте ерте.
— Қайда? — жылап сұрады Айгүл.
— Қайтып келу жоқ жерге.
Ол шошып оянып, көз жасы бетін жуып кеткенін сезді. Қасында Берік ештеңеден бейхабар ұйықтап жатты.
Бірақ дәл кешкі бесте, қарғыс атқандай, тағы да есік қағылды.
Бұл жолы Беріктің дауысы емес еді. Он жыл бұрын қайтыс болған анасының үні естілді.
— Айгүл… аш, қызым… мен ғой, анаң…
Көзінен жас парлап кетті.
Құлыптағы кілт қайтадан өздігінен бұрала бастады.
Айгүл сонда ғана түсінді: Гүлнұрдың хаттары ескерту емес, қақпа еді. Әр хат безбеннің шетін ашып отырды. Ал табалдырықтан аттаса, қайтар жол жоқ.
Ол есікке жабысып, хатты кеудесіне қысып, көз жасын тыя алмай сыбырлады:
— Ашпаймын… Ешқашан ашпаймын…
Бірақ жүрегінің түкпірінде білді: бәрі енді басталып келеді. Өйткені «олар» оның мекен-жайын біліп қойған.
Және міндетті түрде қайтып оралады.
