«Helena» салоны ашылғанына бірнеше ай өткен. Айгүл алғаш рет өз өмірінің дәмін қайтадан сезінді — бұл жолы ешкімге тәуелді болмай. Клиенттер күн сайын көбейіп, аты бүкіл ауданға тарап жатты. Қайрат кейде қалжыңдап қоятын:
— Анашым, сен біздің қаладағы блогерлерден де танымал болып кеттің ғой.
Бір сенбі күні кешке, Айгүл құралдарын жинап, салонын жабуға дайындалып жатқанда, есік баяу ашылды. Ішке Серік кірді. Әдеттегідей қымбат костюм, иіссу, бірақ көзі бұрынғыдай паң емес еді.
— Сәлем, Айгүл, — деді ол, жасанды жымиып. — Салоның… әдемі екен.
Айгүл қолын айқастырып, мұздай көзқараспен қарады.
— Не керек саған, Серік?
Ол ыңғайсызданып, тамағын кенеп алды:
— Естідім, сенің жағдайың жақсы екен. Өз көзіммен көргім келді. Білесің бе… Әсеммен ештеңе шықпады. Басқаша болады деп ойлап едім.
Айгүл ащы күлкімен басын шайқады.
— Шынымен бе? Отбасыңды тастап, «қиялдағы бақытты» іздедің, ал қазір келіп, «болмады» дейсің бе?
— Айгүл, қатты қателестім, — деді ол қолдарын жайып. — Саған сағынып келдім. Бәрін қайта бастасақ деймін.
Айгүлдің жүрегі селт етпеді. Көз алдына жалғыз қалған түндері, Қайраттың: «Мама, біз екеуіміз бәрін еңсереміз» деген сөздері, жылаған күндері оралды. Бірақ ол қайта туғандай болып кеткенін де білді.
— Жоқ, Серік, — деді ол сабырлы, бірақ нық үнмен. — Сен ең қажет сәтімде кетіп қалдың. Енді тым кеш.
Осы кезде есік ашылып, ішке Қайрат кірді. Қолында сусыны, арқасында сөмкесі бар. Әкесін көргенде тоқтай қалды.
— Сен мұнда не істеп тұрсың? — деп сұрады ол, қабағын түйіп.
— Анаңмен сөйлесуге келдім, — деді Серік.
— Сонша қорлап кеткеннен кейін бе? — деп қатқыл жауап қатты Қайрат. — Біз онсыз да жақсы өмір сүріп жатырмыз.
Серік ұлын көзіне жас алып қарады.
— Қайрат… кешір мені.
— Кешіріміңді өзіңе қалдыр, — деді ұлы. — Менің үлгі тұтатын адамым бар. Ол — анам.
Айгүлдің көзі жасаурады, бірақ ол тізгінін ұстап тұрды.
— Серік, шық кет. Сен біздің өмірімізге енді тиесілі емессің.
Серік бір сәт ойланып тұрды да, басын иіп, сыртқа шықты. Қадамдары бос көшеде ауыр естілді.
Жылдар өте берді. «Helena» салоны қаланың ең танымал орындарының біріне айналды. Айгүл екі көмекші қызды жұмысқа алды, ал жазылу кестесі айлар бұрын толып кететін болды. Ол алғаш рет өзін тек ана немесе тастап кеткен әйел емес, нағыз кәсіпкер ретінде сезінді.
Бір кеште, балконда отырғанда, Қайрат екі кесе шай алып келіп, қасына жайғасты.
— Анашым, білесің бе, мен ойлап жүрмін… Әкем кеткенде, өмір бітті деп ойлағам. Ал шындығында ол біздің жаңа бастауымыз болыпты.
Айгүл ұлына мейірлене қарады.
— Дұрыс айтасың, балам. Ол кезде мен құлап бара жатқандай едім. Енді түсіндім: мен жоғалтқаннан гөрі көп нәрсе таптым.
— Тағы бір ойым бар, — деді ол күлімдеп. — Мен өскенде бизнес оқимын. Сонда біз «Helena» салондарын желі қыламыз.
Айгүл күліп, ұлын құшақтай алды.
— Маған сенің қасымда болғаның жеткілікті. Қалғанының бәрі өзінен өзі болады.
Бірнеше жылдан кейін Айгүл поштадан күтпеген хат алды. Жіберушісі — Серік. Ол жалғыз өмір сүріп жатқанын, денсаулығы нашарлап бара жатқанын және не жоғалтқанын күнде ойлайтынын жазыпты.
Айгүл хатты аяғына дейін оқып шықты. Сосын мұқият бүктеп, тартпаға салды. Жүрегі ешқандай жек көруді де, қуанышты да сезінбеді. Тек тыныштық — баяғы жараның орны жазылғандай.
Ол терезеден сыртқа қарады. Салонның алдында Қайрат күтіп тұр екен. Енді бойы ұзарып, жігіт болып кеткен, жүзі нық, көзқарасы сенімді. Қолын көтеріп, анасын шақырып тұрды.
Айгүл пальтосын киіп, шашын түйіп, сыртқа шықты. Таза ауа кеудесін толтырды. Өмір ары қарай жүріп жатты — бұрынғыдан да әдемі, бұрынғыдан да еркін.
