Айдана кіреберістегі суық баспалдаққа отыра кетті. Қолындағы сөмкені қыса ұстап, жүрегі дүрсілдеп тұрды. Тамара Қуанышқызының сөздері құлағында қайта-қайта жаңғырып тұрды:
«Бұл пәтер – сенікi емес.»
Осы жылдар бойы қаншама рет ол әйелдің мысқылын, «ақылын» жұтып келген. Үндемей жүре берген. Ажырасқан соң бәрі бітті, енді ол әйелдің көлеңкесі де тимейді деп ойлаған. Бірақ міне, тағы да — оның өміріне, оның үйіне баса-көктеп кіріп отыр.
— «Жетер!» — деп сыбырлады Айдана. — «Осы жерден тоқтайды.»
Келесі күні, ұйқысыз түннен соң, Айдана батылданып пәтерінің есігін қақты.
Есік ашылды. Қарсы алдында Тамара тұрды — ескі гүлді халатын киіп алып, ернінде жеңімпаздай күлкі. Ішке көз салса, Айдана өз заттарын көрді: ашық қораптар, шкафтан суырылып алынған киімдер, үстел үстіне лақтырылған бала күнгі дәптерлері.
— «Айданаш! Жақсы болды келгенің. Жүр, екеуміз әйел сияқты сөйлесейік,» — деді Тамара, жасанды жылылықпен.
— «Тамара Қуанышқызы, бұл пәтер менің атымда. Құжаттарым бар. Сізден бірден кетуіңізді талап етемін.»
Тамара жымиып қойды, бірақ көзінде мұздай салқындық бар еді.
— «Сен түсінбейсің, қызым. Егер біздің көмегіміз болмаса, бұл пәтерді алмас едің. Бұл — отбасылық ұя. Жалғыз өзің қалай өмір сүресің? Мен тек сен үшін уайымдаймын.»
Айдананың бойындағы ашу қайнап кетті. Сөмкесінен нотариалды құжаттарын алып, үстелдің үстіне қойды.
— «Міне қараңыз. Кімнің аты жазылған? Менің. Егер бірден шықпасаңыз, полиция шақырамын. Бұдан былай мені басқара алмайсыз.»
Тамараның жүзі бозарып кетті, бірақ бірден бойын жиып алды.
— «Өкінесің әлі! Полицияға сенің жүйкең сыр бергенін, бұл үйге лайық еместігіңді айтамын. Көршілерді де шақырамын, бәрі менің сөзімді қолдайды!»
Бірақ дәл сол сәтте көршілер әлдеқашан есіктерінен сығалап тұрған еді. Үшінші қабаттағы Мария апай дауыс көтерді:
— «Бәріміз көрдік, Тамара, құлыпты ауыстыртқаныңды! Бұл пәтер Айдананікі. Қойсаңшы мына қылығыңды!»
Ал төртінші қабаттағы Қалекең таяғына сүйеніп шықты:
— «Полиция келсе, шындықты айтамын. Қойыңдар мына зорлық-зомбылықты!»
Тамараның көздері жылт етіп, қабағы түйілді. Айдана болса телефонын алып, 102 нөмірін терді.
— «Мен осы пәтердің иесімін. Бұрынғы енем құлыпты заңсыз ауыстырып, кіріп алған. Құжаттарым бар. Полиция жіберулеріңізді сұраймын.»
Полиция келгенде Тамара әлі «жанашыр ана» болып көрінгісі келді. Бірақ құжаттар анық, куәгерлер айқын еді.
— «Ханым, бұл пәтерді дереу босатыңыз. Егер тағы қайталасаңыз, қылмыстық іс қозғалады,» — деді тәртіп сақшысы.
Тамара көз жасына тұншығып, есікті тарс жауып шығып кетті. Бірақ көзі әлі ызаға толы еді.
Айдана есікті жауып, арқасын сүйеп тұра қалды. Көзінен жас шықты, бірақ бұл әлсіздіктің емес, жеңілдеудің жасы еді. Ол алғаш рет өз үйінде еркін тыныстады.
Келесі аптада ол құлыптарды қайтадан ауыстырды, бұл жолы кәсіби күзет фирмасына тапсырып. Домофонға камера орнатты. Сотқа арыз жазып, «тұрғын үйге заңсыз кіру» бойынша іс қозғады.
Көршілер оны бұрынғыдан да сыйлай бастады. Мария апай ыстық бәліш әкеліп берді, ал Қалекең қолын қысқыштап:
— «Жарайсың, қызым. Ақыры біреу тоқтатты. Енді ешкімге аяққа таптатпа!»
Кешке, жалғыз отырып, бір шыныаяқ шай ішіп, қала шамдарына қарады. Жүрегі тыныш еді. Тамара әлі өсек таратуы мүмкін, бірақ ол енді мән бермейтін. Шындық пен заң оның жағында болатын.
Ал ең бастысы — ол өзіне сенуді үйренді.
Пәтері де, өмірі де, болашағы да — өзінікі. Оны енді ешкім тартып ала алмайды.
